richting Cadiz

20 December vertrekken we naar Chipiona. We zijn blij dat we uit Mazagon kunnen vertrekken. Ondanks dat de mensen er erg aardig zijn, is er weinig vertier. Het voordeel is dat Jan Willem en ik hier vele diepgaande (!) gesprekken hebben gehad en veel hebben kunnen lezen. Nadat we het toegangspasje hebben ingeruild voor de borgsom, vertrekken we ca 9.30 weer verder richting zuidoost voor een 30 Nm naar Chipiona. We varen het aanloopkanaal af op de motor. Later kunnen we de genua uitrollen. Zoals de laatste tochten gebruikelijk is, trekt de wind in de loop van de dag wat aan. We varen voor de wind, en dat geeft soms een wat lastige deining en de Aja rolt op de golven. JW stuurt de hele dag, hij is wat katterig, en dan is dit de beste manier om niet echt zeeziek te worden. Uiteindelijk kunnen we varen met grootzeil en genua. Maar dat is van korte duur, want de wind zakt weer in en gaat de motor weer bij. We willen een beetje bijtijds in Chipiona zijn, omdat we nog moeten uitzoeken hoe JW naar het vliegveld in Sevilla kan. Om een uur of 3 komen we in de haven aan, en moeten weer aan de wachtsteiger aanleggen. Het kantoor gaat pas om 4 uur open. We zijn nu in het in het laagseizoen en is het te begrijpen dat de havenkantoren beperkt open zijn. Bijna alle havens hier aan de zuidkust van Andalusië zijn in handen van een organisatie. Dat kun je merken aan de wijze van inchecken, de wachtsteigers, de poorten e.d. en ook het liggeld is tot nu toe overal hetzelfde (ruim € 15/nacht, wintertarief voor mijn boot van 10.50m). Maar ook dat er in geen enkele haven (tot nu toe) wifi is. We lopen, nadat de Aja in de box ligt afgemeerd naar het busstation, en JW koopt er al een kaartje voor de volgende morgen vroeg. Chipiona is een badplaats, die tijdens de winter in ruste is. Veel horecazaken zijn dicht, maar we vinden nog een leuk tapasrestaurantje (Manolo, waar ik nog vaak zal zijn), waar JW me trakteert op een stevige, doch voedzame maaltijd, als dank voor het verblijf aan boord van de Aja. De volgende morgen vergezel ik hem naar de bushalte en loop weer terug naar de boot, met toch wel een leeg gevoel. Het is altijd weer wennen om alleen te zijn. Ik kijk er met veel plezier op terug. Maar na een dagje gaat dat lege gevoel altijd weer weg. En over 2 dagen komt Monique alweer, dus er is voorlopig aanspraak genoeg. Deze dagen maak ik de boot schoon en doe ik boodschappen. Verder maak ik wandelingen door het verlaten badplaatsje. En Manolo krijgt van mij elke dag bezoek. Ik geniet op een avond van de hartverwarmende Spaanse traditionele zang van een groepje mensen in een kroeg, begeleid door een opzwepende cajon (spreek uit cachon, een soort houten doos/kist waar stevig op wordt geramd, en wat dus dient als ritme-instrument).

Chipiona, corrales de Pesca. In deze aangelegde bakken worden bij laag water de vissen gevangen. Nu een natuurgebied en cultureel erfgoed

Zondag morgenvroeg pak ik de bus naar Sevilla, waar Monique ook aankomt vanaf het vliegveld. Omdat het weer er niet echt geweldig uitziet, hebben we besloten een paar dagen in Sevilla te blijven. Zowel Monique als ik zijn er al eerder geweest, maar we kijken er weer onze ogen uit. Prachtige gebouwen en we genieten van de geweldige (bourgondische) sfeer in deze stad.

Sevilla, altijd gezellig…

Zoals al eens eerder gemeld, denk ik op elke plaats of ik er zou willen wonen, en dat was eigenlijk alleen nog maar het geval in Camaret, Lissabon en nu dus zeker in Sevilla. Het bevalt ons zo goed, dat we besluiten er nog een nacht aan te plakken en in totaal 3 nachten te blijven. Op kerstavond dolen we wat rond door de stad op zoek naar een eettent. Uiteindelijk vinden we wat, maar ons gevoel gaf al aan dat het niet helemaal ok is. We worden hier gigantisch (kwalitatief en financieel) afgezet door de ongeïnteresseerde bediening. We moeten ruim € 70 betalen voor een zeer schamele maaltijd (weliswaar met een flesje wijn erbij), en dat is voor Spaanse begrippen heel duur. We hebben ons er een tijdje lang flink over verbaasd. De 27e vertrekken we samen met de bus naar Chipiona en de 28e vieren we er de verjaardag van Monique. Tja, de ambiance had beter gekund, maar het wordt toch een gezellige dag, met uiteraard een ruime tapasmaaltijd bij Manolo. …en ik word weer afgezet (niet bij Manolo), maar op een terrasje waar we een hardloopwedstrijd bekijken. Ik reken voor 2 biertjes af met een briefje van 50 en krijg terugbetaald van een tientje. Ik kan hoog en laag springen, maar ik krijg geen gelijk… Nou ja, jammer, kleine domper, en weer een les om in kleine kroegjes e.d. niet met te groot geld af te rekenen.
De 29e vertrekken we naar Cadiz. Het is een vrij korte tocht van ca 20 Nm. Dus we staan ‘smorgens op het gemakje op en varen om een uur of 10 weg. Er staat niet veel wind, maar kunnen aanvankelijk toch een beetje zeilen, maar later moet dan weer de motor bij. Het laatste uurtje gaan we voor de wind (met maar 3 knopen snelheid) naar Puerto America. We komen om een uur of 3 aan en moeten weer tot 4 uur wachten tot het havenkantoor opengaat. Geen straf, want we liggen lekker in het zonnetje. De 31e gaat Monique weer terug naar huis en het vliegtuig vertrekt redelijk vroeg. We besluiten om de 30e weer naar Sevilla te gaan en er een nachtje te blijven. ‘s Morgens vroeg zet ik Monique af op de bus naar het vliegtuig en heb nog een “eenzaam” dagje in Sevilla. In de middag ga ik weer met de trein terug naar Cádiz. Ik ga hier een paar maanden blijven. Enerzijds omdat de temperatuur niet echt geweldig is, anderzijds om ook eens een beetje het Spaanse leven te ervaren en uiteraard om het karnaval in Cádiz mee te maken…

Geplaatst in Geen categorie | 3 reacties

Weer in Spanje

Het is hier nu, in zuid Spanje, bijna continue oostenwind, en dat is de richting die we (Jan Willem en ik) op willen. De volgende haven is Ayamonte een redelijk lange tocht van ca 47 Nm. We moeten om het laaggelegen gebied van Faro heen, dus eerst een koers zuidoost, dan oost en dan noord oost. We staan op tijd op en we meren om 7.30 nog even aan het ponton van de receptie om de speciale stekker (32A) en het pasje af te geven. Een deel van de tocht kunnen we zeilen, maar het overgrote deel is met de motor bij. Onderweg zien we nog dolfijnen, waaronder een paar grote (Ik zal nog eens een boekje kopen met de namen van de diersoorten die zoal in of aan de zee/oceaan leven. Als iemand een tip voor een titel heeft, hou ik me aanbevolen.) Tegen 4 uur , een paar uur voor laag water, komen we bij de boeien die de ingang van het bevaarbare deel van de rivier markeren. We volgen op de rivier de Guadiana, keurig de betonning en met de stroming tegen en een snelheid van ca 3 knopen over de grond, varen we richting Ayamonte. We hebben idd nog zo’n 2 meter onder de kiel, dus er is genoeg diepte om zonder problemen naar binnen te varen. Eind van de middag zijn we weer in Spanje. We krijgen een box toegewezen en na het inchecken en de gebruikelijke oorlam aan boord, gaan we het stadje verkennen en op zoek naar een restaurantje. Na Portugal is Spanje toch wel een verademing. Veel meer mensen op straat, vrolijke muziek en eindelijk weer gezellige tapasrestaurantjes. We komen in een klein kroegje met heel veel posters aan de muren van huilende heiligen. We hebben een leuke avond, maar gaan op tijd te kooi want het was een lange dag. Volgende dag lekker uitslapen, wat boodschappen doen en een wandeling door het plaatsje. Ayamonte is niet echt bijzonder, maar op de pleintjes is het heel levendig. Totaal niet toeristisch en dat is wel weer fijn na ons “trauma” in Vilamoura. ’s Avonds vinden we een gezellig kroegje met goede bluesmuziek, daar drinken we een paar cerveza’s. In een eettentje gaan we weer aan de tapas, maar die lijken allemaal hetzelfde omdat de smaak van het frituurvet enorm overheerst. De aanwezige locals zorgen voor een gezellige sfeer en het wordt een amusante avond. De volgende dag gaan we verder naar Mazagon. Deze tocht is wat korter. Zo’n 45 Nm. We vertrekken om een uur of 9. We hebben stroomafwaarts van de rivier weer stroom tegen (?), dus na een uurtje zijn we weer op zee. We rollen de genua uit, aanvankelijk is het motorzeilen, maar later kan ook de motor uit. De wind draait steeds meer naar oost en trekt aan tot 20-25 knopen. Het laatste deel van deze tocht ligt Mazagon precies in de wind en we raken steeds verder van de uitgezette route (op de kaartplotter, soort Tom-Tom). We rollen de genua weer in en gaan recht tegen de wind, op de motor, verder. De Aja maakt soms flinke klappen. Maar naarmate we dichter onder kust komen, wordt de zee rustiger en varen we om een uur of 4 de haven van Mazagon binnen. We leggen aan de steiger voor het havenkantoor aan en checken in. We drinken weer een oorlam op deze behouden aankomst. We gaan daarna op zoek naar het centrum om wat te eten. Dat was een lange zoektocht. We worden door voorbijgangers naar een soort van centrum gestuurd, maar kunnen het eigenlijk niet vinden. Het is er in feite ook niet; een bushalte aan een doorgaande weg. Het lijkt allemaal vrij nieuw (60er jaren). Er zijn wel wat eettentjes en kroegjes, maar het ziet er allemaal desolaat en verlaten uit. Toch vermaken wij ons er wel, omdat de mensen er erg aardig zijn. We voelen ons een beetje een bezienswaardigheid.

Het uitgaanscentrum van Mazagon

We blijven een dag of 4 in Mazagon, omdat de wind nog steeds uit het oosten waait en elke dag een paar uur stevig aantrekt. We vinden een paar kroegen en eettentjes die eenvoudig, maar toch leuk zijn. Zo begint er toch een beetje een band te ontstaan tussen ons en Mazagon. De vakantie van Jan Willem loopt ten einde en we besluiten woensdag de 20e door te varen naar Chipiona, waar JW de bus naar Sevilla kan pakken.

Geplaatst in Geen categorie | 1 reactie

Nieuw Jaar

Saludos Amigos,

Voor jullie allen de beste wensen voor 2018 (en verder natuurlijk).

onder toezicht van betraande ogen, wens ik jullie een goed 2018

Harm

(vanuit Cádiz)

Geplaatst in Geen categorie | 2 reacties

Bezoek

Op 5 december ( hier is van Sinterklaas niets te merken), vertrek ik eind van de morgen voor een kort tripje naar Portimao. Ik had bedacht dat het een rustig tochtje zou worden, maar toen ik het havenkanaal uitvoer, zag ik de golven al breken op de haveningang. Dit weerbericht was niet voorspeld. De hele tocht had ik het gevoel dat ik door de branding aan het varen was. De Aja klapt soms enorm op de golven. Een voordeel is dat het wieltje van het log (waarmee de snelheid door het water wordt gemeten), weer loskomt. De wind is pal tegen, en ik heb geen zin om nog het dek op te gaan om de zeilbandjes los te maken, het is mij iets te onstuimig en ik vaar op de motor de 9 Nm naar Portimao. Het is de bedoeling om met de mensen uit Zeeland, die ik in Guernsey heb ontmoet, af te spreken en 6 december komt vriend Jan Willem me 2 weken gezelschap houden. Om in te checken moet ik eerst aan een centraal ponton aanleggen voor ik een ligplaats krijg toegewezen. Er is gelukkig veel ruimte. De wind van 15-20 knopen maken het lastig om aan hoger wal aan te leggen. Ik krijg een plaatsje toegewezen naast de Cerise, een knalrode zeilboot uit Frankrijk, met een aardige schipper. Het aanleggen gaat nu makkelijk, omdat ik de Aja lekker tegen het ponton aan kan laten zakken. Ik blijf de rest van de dag aan boord, want de code van het ponton werkt niet goed en ben bang niet terug op de boot te kunnen. Volgende morgen op tijd op, want JW komt al eind van de morgen aan op het station. Vanaf de haven is dat een fikse wandeling en als ik dan ook nog terug moet om mn telefoon, die ik vergeten ben, op te halen, ben ik te laat om JW uit de trein te zien stappen. Hij zit op een bankje te wachten en te genieten van het zonnetje. We gaan met de taxi naar de Aja, en kletsen elkaar de oren van het hoofd.

De jonge onderzoekers

Eind van de middag wandelen we richting stadje om boodschappen te doen en om wat te eten en te drinken. Het is zo gezellig dat we te laat zijn voor de supermarkt. De volgende dag wandelen we richting toeristisch Portimao aan het strand, waar we ’s avonds ook gaan eten. De dag erna gaan we verder richting Vilamoura. Helaas is er van een afspraak met de mensen uit Zeeland niets gekomen (Sorry Sjaak en Diane).
Tja en dan liggen we in Vilamoura…. Meer toeristisch dan dit, kun je het niet bedenken. En we liggen er min of meer verwaaid of er zijn hoge golven voor de kust. Van zondag op maandag trekt er nog een storm over. We hebben Aja extra goed vast gelegd. Gelukkig hebben JW en ik veel te bespreken en we evalueren en roddelen er flink op los. We proberen hier van zoveel mogelijk verschillende culturen te eten, van Indiaas tot vette hamburgers. Het is hier nu ook winter en het weer is instabiel. De heersende windrichting is (noord) oost, precies de richting die wij op willen. We zijn het in Vilamoura meer dan beu en verlangen ernaar een volgende haven te bezoeken. Voor JW frusterend, omdat we meer in deze (verlaten) haven liggen dan dat we op ons gemak de zuidkust van Portugal en Spanje verkennen. Maar goed, het is niet anders en het hoort een beetje bij deze reis. De volgende haven zal Ayamonte zijn. Het is een flinke tocht (ca 47 Nm) en we zullen er dan eind van de middag zijn, als het laagwater is. De ingang van de rivier Guardiana heeft de neiging om te verzanden. Ik heb een mailtje gestuurd naar de haven en zij melden me dat de ingang is gebaggerd en dat we met laag water gewoon naar binnen kunnen. Nu nog wachten op gunstige wind…

Geplaatst in Geen categorie | 3 reacties

Algarve

Vrijdag 1 december wil ik vertrekken richting Lagos. De dag ervoor help ik Jean Heylbroeck nog meet het draaien van zijn boot, omdat hij met de kuip in de wind ligt. Hij vraagt mij om even in zijn dinghy te springen om wat lijnen over te nemen. Ik stap in zijn bijbootje, maar die is niet al te hard opgepompt en ik ga bijna overboord (met de telefoon in m’n broekzak…).
Ik wil niet in het donker aankomen in Lagos. Er blijken daar nogal wat visnetten te zijn uitgezet vlak voor de haveningang, waar je maar beter niet in kunt varen. De netten drijven blijkbaar nogal aan het oppervlak, meen ik ergens gelezen te hebben. Dus vroeg op, ik verwacht deze reis in ca 14 uur te doen, mits ik constant 6 knopen blijf varen. Als ik weet dat ik heel vroeg op moet, slaap ik die nacht ook erg slecht, dat is ook nu het geval. Ik had de wekker op 3 uur staan, maar ga al 2.30 uur uit m’n kooi. De voorbereidingen, zoals boterhammen smeren, de huiken eraf e.d., heb ik de dag ervoor al gedaan. Het is nu een kwestie van losgooien en gaan. Om 3.15 vertrek ik. De maan schijnt helder, ik heb dus redelijk zicht in de haven. Het waait aanvankelijk niet hard. Ik besluit vandaag geen grootzeil te hijsen, maar alleen op de genua te varen. De eerste paar uur van de reis klappert de genua wat, maar het valt mee. Na een uurtje gaat de maan al onder, en wordt het alsnog pikkedonker. De visstaken die ik normaal gesproken keurig ontwijk, zijn niet zichtbaar, dus ik zal er wel eens heel dichtbij geweest zijn. De deining is nog behoorlijk, maar ik kan de golven nauwelijks zien. Ik moet echt weer inslingeren. Het is hartstikke koud en moet onderweg nog een trui extra aantrekken onder het complete zeilpak dat ik aanheb. Ik vaar op de ca 100m dieptelijn en kom geen schip onderweg tegen. Tegen achten komt de zon op, en krijg ik meer zicht op de zee. Het is goed te doen en de Aja kan het makkelijk aan. De wind komt steeds meer van achteren binnen, dat is lastig zeilen, dus ga op een gegeven moment maar afkruisen. Eind van de morgen gaat de motor uit en vaar ik een paar uur alleen onder zeil. Ik heb echter niet genoeg snelheid om voor het donker in Lagos te zijn, dus toch maar de motor erbij.

Cabo Sao Vincente

Begin van de middag rond ik de Cabo Sao Vincente en daarna de Cabo Sagres. Het waait hier inmiddels flink, zo’n 25 knopen en het is steeds meer aan de wind, want ik ga nu, in plaats van naar het zuiden, richting oosten, en zelfs noordoosten. Ik ben blij dat ik alleen de genua uit heb staan. Zo nu en dan maken we flink helling. Het gaat wel lekker hard. Na een paar uur varen kom ik steeds meer in de luwte en neemt de wind wat af. Eind van de middag zie ik de havenhoofden van Lagos, en met een ruime bocht vaar ik ernaartoe. Met een stevige wind op kop moet ik aanleggen, om me te melden bij het havenkantoor voor de brug. (Er wordt in alle havens van Spanje en Portugal, gevraagd naar het paspoort, het verzekeringsdocument en het eigendomsbewijs van de boot. Er worden steevast kopieën van gemaakt. Ik ben blij dat ik voorafgaand aan de reis de boot bij het kadaster heb laten registreren.) Na de formaliteiten gaat de voetgangersbrug open en kan ik naar mijn toegewezen plekje varen, helaas met de kuip in de wind en uit de zon… Het is of ik hier in Engeland ben. Ik denk dat 70% van de boten in deze volle haven, Brits is. Ik ben bij dat ik er ben, heb nu toch een aardige reis achter de rug, en ga lekker op tijd te kooi. De Aja ligt hier heerlijk rustig, zonder deining en dat slaapt wel zo lekker. Komende maanden ga ik hier aan de zuidkant van Europa wat rondhangen (overwinteren). Het zonnetje schijnt overdag uitbundig, maar ’s nachts is het bitterkoud. ’s Morgens en ’s avonds gaat de kachel aan. Ik had bij de voorbereiding van mijn reis niet bedacht dat ik die nog nodig zou hebben. Maar ja, alles loopt anders dan gepland…

Geplaatst in Geen categorie | 4 reacties

…en verder

Nadat Monique anderhalve dag in Portugal is, breng ik haar maandag 13 november alweer naar het vliegveld van Lissabon. Haar vader(tje) heeft niet lang meer te leven en ze wil uiteraard zoveel mogelijk bij hem zijn.
Ik blijf nog een paar dagen in Cascais en twijfel om verder te varen. Vanuit Lissabon ben ik zo in Breda. Ik ga nog een dagje naar Lissabon. Wat een fijne stad is dat. Ik vraag me onderweg vaak af of ik in een plaats zou willen blijven wonen. Dat is bijna nergens het geval, maar in Lissabon zou ik wel kunnen aarden, denk ik. Het is elke dag lekker weer in Cascais. Ik besluit toch om verder te varen naar Sines. Zes december komt een vriend een paar weken naar de Algarve, en het zou wel fijn zijn als de Aja er dan ook ligt. Ik ben wel van plan naar Breda te gaan als de vader van Monique is overleden. Op donderdag, om een uur of acht, gooi ik de trossen los. De zee is kalm en al motorzeilend ga ik verder naar het zuiden voor een tocht van ca 50 Nm. Voorbij kaap Espichel is het echt “alleen op de wereld”, geen schip en geen land te zien. Na een paar uur komt de kustlijn weer in zicht. Op een meter of 20 van de boot komt nog een walvisachtige voorbij, zwarte rug, niet heel groot, maar wel met zo’n fontein spuitend. Ik heb het er niet op. Dolfijnen zijn meer dan welkom, maar met walvissen weet je het maar niet, je leest de raarste verhalen… Tegen dat het donker wordt vaar ik de haven van Sines binnen. Het is makkelijk aanlopen. Er staat iemand op de kade me op te wachten. Maar ik wil toch eerst even tanken. Want de volgende tocht zal een hele lange dag worden, richting Algarve, en dat is wel zo prettig met een volle tank. Ik ga aan de binnenkant van een lege steiger liggen. De mensen in de haven zijn erg vriendelijk. De eerste dag lig ik redelijk rustig, maar dan lijkt toch dat er veel swell/deining in de haven staat. De Aja rukt aan de landvasten, niet prettig.

De haven van Sines

 

Sines is een rustig plaatsje, in de zomer zal het er druk zijn met vele recreanten, maar nu is het in zichzelf gekeerd en de mensen leven er hun leven. Ik geniet er wel van, en het is leuk om wat vaste plekken te hebben om wat te eten en te drinken. In de haven ontmoet ik een zeeheld: Jean Heylbroeck, een Belgische zeiler die in een bootje van ca 9 meter (Chartist Lady) in vijf jaar de wereld is rondgevaren. Hij heeft er ook een boek over geschreven: “de wereld is rond”. Ik kom Jean (72 inmiddels) regelmatig tegen en hij vertelt volop over zijn belevenissen. Ik hang aan zijn lippen… Ondertussen gaat het steeds slechter met de Pa van Monique. Op zondag 19 november overlijdt hij. Gelukkig zijn Monique en haar broer op dat moment bij hem. Maandag ben ik weer in Breda. (Ik ben nu ca 6 maanden weg en ben ook al 6 keer vanwege omstandigheden teruggegaan…, het is een reis met hindernissen, zullen we maar zeggen, ik zou het ook niet anders willen doen). Op de avond ervoor verleg ik de Aja nog naar een, naar men zegt, iets rustiger plek in de haven. Jean geeft nog adviezen over het afmeren en belooft een oogje in het zeil te houden (hij ligt nu recht achter me). Op zaterdag 25 november is er een prachtige uitvaartplechtigheid voor Ad. Maandag de 27e ga ik weer terug naar Sines. Het weer is hier helemaal omgeslagen, het is nu ook herfst in zuid Portugal. Op deze plek ligt de Aja weer te rukken aan de landvasten, ondanks dat de oceaan redelijk rustig is, het regent regelmatig, maar de temperatuur is lekker. Ben nu in afwachting van een redelijk “weergat” om richting Lagos te varen, een tocht van zo’n 75 Nm

Geplaatst in Geen categorie | 2 reacties

Cascais

Obidos, balkon in een omwalling

Obidos

De weersomstandigheden in Peniche zijn onstuimig en voorlopig ongunstig om verder te varen. Aanvankelijk meerdere dagen met zuidenwind en daarna harde wind, veel regen en hoge golven. In de haven aan de langs steiger is het geen pretje. Door de swell van zee en de hekgolven van de lokale boten ligt de Aja vaak flink te stampen aan de steiger.
Ach, ik probeer er maar het beste van te maken. Op donderdag ga ik met de bus naar Obidos. De busrit is op zich al aardig. Het is een mooie rit door het landschap van Portugal. Maar je ziet ook regelmatig de restanten van de enorme branden die hebben gewoed deze zomer. Het heeft hier lange tijd niet geregend (Nu ik er ben uiteraard wel, volop neerslag…). De havenmeester verzekert mij dat de Portugese boeren zeer gelukkig zijn met de heftige regenbuien die zo nu en dan vallen (allez dan maar…). Obidos is een middeleeuws dorpje met een zware en indrukwekkende omwalling. Veel smalle straatjes, steil, maar zeer verrassend en met prachtige doorkijkjes. Je kunt er de geschiedenis lezen (figuurlijk) van de laatste, pakweg, 5-6 eeuwen. Uiteraard is het heel toeristisch, maar als je een beetje van de hoofdstraatjes afgaat zie je nog hoe het vroeger geweest moet zijn. Vanaf de omwalling heb je op veel plekken een mooi uitzicht op de wijn- en olijfboomgaarden. Eind van de middag ga ik met de bus weer terug naar Peniche. Ik ben hier eigenlijk te lang naar mijn zin. Ik dreig zo langzamerhand een vaste klant te worden van verschillende kroegen en eettentjes. Uiteindelijk, na een week dient zich een zeer klein “weergat” aan. Dinsdag tot een uur of 3 ‘s middags is het redelijke wind uit de goede richting en matige golven. Daarna gaat het weer harder waaien. Vroeg vertrekken dus. Ik lig aan lagerwal en strak voor me ligt een Engelse zeilboot. Ik help hen afduwen, zo dat ik wat ruimte heb, maar moet het daarna wel alleen doen. Met de achter spring en de motor in z’n achteruit komt de boeg los van de wal. Stootwillen aan het achterschip. Daarna snel in z’n vooruit en de achter spring losgooien. Het gaat redelijk. In de haven hijs ik alvast het grootzeil en berg alle stootwillen op. Aanvankelijk is het tijdens de tocht een redelijk rustige wind, maar allengs gaat het toch steeds harder waaien en worden de golven wat venijniger. We komen uit de windschaduw van het schiereiland Peniche. Ik had een bulle talie moeten aanbrengen… (dat is een lijn die je van de giek naar het voorschip aanbrengt om te voorkomen dat je een ongewenste klap gijp krijgt). En nu nog een aanbrengen met deze zee zie ik niet zitten. Door de golven en de achteropkomende wind wil het grootzeil telkens gijpen. Ik laat het grootzeil maar zoveel mogelijk midscheeps. Het geeft soms enorme klappen op het zeil. Het gaat door merg en been… Ik zet de elektrische stuurautomaat aan en verleg de koers iets, zodat ik de wind min of meer schuin van achteren krijg. De stuurautomaat stuurt beter dan ik, maar op een gegeven moment komen toch weer die tikken, dat betekent dat de stuurarm weer loskomt van de roer as.

aan de bovenzijde de arm van de stuurautomaat en in het midden de arm op de roer as, die telkens loskomt…

Dus maar weer met de hand sturen. Ik hou de motor bij, en we gaan als een speer, 7-8 knopen. Om een uur of 12 passeren we de Cabo da Roca, een enorme rots in zee en het meeste westelijke puntje van het Europese vaste land. Weer een “voorlopige” mijlpaal. De koers gaat weer meer richting oosten en begin van de middag lig ik op de rede van Cascais. Alles weer klaar maken voor het aanleggen. Eerst aanleggen aan de meld steiger voor het havenkantoor. Dat gaat niet helemaal lekker vanwege de aflandige wind. Nu hepen mijn Engelse buren mij met aanleggen (voor wat hoort wat, he…) Cascais is een chique haven in een chique badplaats. Alles ziet er keurig uit. Ik krijg een ligplaats achterin de haven waar alle buitenlanders liggen. Er is plaats zat. Ik lig weer naast de Engelsen. Ik blijf hier even, omdat Monique komend weekend komt. Woensdag ga ik maar weer aan de stuurautomaat werken. Ga nu met een vijl proberen de ronde stuurkoning iets af te vijlen, zodat de bouten misschien beter blijven zitten. Het is heel hard staal, maar m’n gevoel zegt dat het wel iets geholpen heeft. Wordt vervolgd…
Donderdag ga ik een dagje naar Lissabon. Ik ben onder de indruk, ik was er al een paar keer eerder geweest, maar de sfeer en de ruimte, pakken me. Fijne stad. Omdat Monique zaterdag komt, ga ik uiteraard vrijdag de boot maar eens poetsen en dat was ook wel nodig. Zaterdag vroeg uit de veren en per trein en bus naar het vliegveld. Het openbaar vervoer is hier goed geregeld. Ik ben blij Mo weer in m’n armen te sluiten. Thuis gaat het niet goed. Haar vader zal niet lang meer te leven hebben, en het was maar de vraag of ze wel zou kunnen komen. Maar na overleg met haar vader en broer heeft ze toch besloten dat ze wel even weg kon. Op weg naar Cascais wandelen we nog een middag door Lissabon. We eten in de markthal “Time Out”, heel druk, bijzondere plek. Zondag blijkt dat het toch nog sneller met haar vader achteruitgaat dan verwacht. Monique boekt snel een vlucht terug, en vertrekt maandagmorgen al weer terug naar huis. Haar vader wordt maandag opgenomen in een hospice. Ik wacht nog even af, maar als haar vader overlijdt, ga ik ook naar Breda. Ik onderzoek en bedenk wat ik zal gaan doen. Nog wat verder varen of blijven liggen…? Wordt vervolgd…

Geplaatst in Geen categorie | 2 reacties