Mist

Op dinsdag 19 september vertrek ik richting Vigo. Ik sla de Ria de Pontevedra over. Ik wil op mijn tempo (op het gemakje dus), richting zuiden. De bestemming is Vigo, een grote stad, vergelijkbaar met La Coruna, qua omvang. Het is helder weer als ik om een uur of 9 uit de haven vertrek, maar meer richting de oceaan, wordt het steeds mistiger, en op een gegeven moment twijfel ik om verder te gaan. Het rare is dat de zon gewoon schijnt, maar op zeeniveau het potdicht zit. Ik beluit de snelheid te verlagen tot ruim 4 knopen en langzaamaan vaar ik door de mist. Het is goed uitkijken naar de boeitjes van de visnetten die her en der in het water liggen. Het is ook nog mogelijk dat iemand met zijn boot(je) op pad is zonder Ais. (Met de Ais zie ik andere boten met een dergelijk systeem op de kaartplotter. Ook de vaarrichting en de snelheid. Erg handig en het verhoogt de veiligheid). Na een paar uur turen in de mist kom ik in de buurt vaan de Islas Cies. Een belangrijk natuurgebied in deze regio. Ter hoogte van deze eilanden trekt de mist op en wordt het zonnig en warm. Ik kan op afstand genieten van de prachtige eilandengroep. Het is heel divers, zo te zien. Kale rotsen, beboste gedeelten en ook zandstrandjes. Naar dit eiland trekken dagelijks vele dagjesmensen, die gehaald en gebracht worden door vele Ferry’s. Ook komt nog een grote groep dolfijnen langs.

Dolfijnen…. lastig te fotograferen

Ik blijf een aantal dagen in Vigo. Enerzijds omdat het een fijne stad is met gezellige pleintjes en straatjes, maar ook omdat op de oceaan er hoge golven zijn, waarschijnlijk een overblijfsel van een van orkanen uit het Caraïbisch gebied, of een andere depressie diep op de oceaan. Ook in de haven werken de golven door en de Aja ligt flink te trekken aan de landvasten (touwen waar het schip mee vast ligt). In een ander deel van de haven bespeur ik de Win2win. Een schip waarmee Eltjo en Lilian al 2 keer de Oceaan zijn over gestoken. Voor mij zijn dat helden. Ik moet nog maar zien dat ik zover kom. Eltjo heeft op de Aja de ssb (waarmee je over grote afstanden kunt communiceren) zender ingebouwd. Helaas zijn zij nu even naar Nederland. Ik had ze graag even ontmoet.
In Vigo maak ik stevig wandelingen o.a. naar de Castro, een oude burcht, bovenop een heuvel, met een prachtig uitzicht. Hier zijn ook de fundamenten zichtbaar van een oude nederzetting van rond het begin van de jaartelling. Zaterdag de 23e wil ik weer verder, in principe naar Portugal. Maar weer is er een stevige mist. Ik wil eigenlijk nog maar een dagje blijven liggen, maar rond de middag klaart het weer op. Ik ga een klein stukje verder, naar Baiona, een kleine 2 uur varen. Als ik daar aankom roep ik met de marifoon de havenmeester op, die vraagt me naar de hoofdsteiger te komen. Voor mij totaal onduidelijk welke dat is, en mijn Spaans is nog niet zover dat ik dat kan vragen. Uiteindelijk pikt hij me met z’n rubberbootje op en dirigeert me naar een plek in de bijna lege haven. Hier is de swell van de oceaan heel goed te voelen. Het is niet echt comfortabel en slapen gaat ook moeizaam. Ik had nu ongeveer in Porto willen zijn, want Monique komt om m’n verjaardag mee te vieren. De mist en de enorme golven houden me nog een paar dagen in Baiona.
Op dinsdag 26 september vertrek ik dan naar de eerste Portugese plaats Viana do Castelo. Wederom ontstaat onderweg een dikke mist. Ik kan niet ver vooruitkijken en zo nu en dan doemen de vissersboeitjes op. Het is een dag van gespannen varen. Meet name voor de Portugese kust hebben de vissers veel netten uitstaan. Dus de hele dag rustig varen en nauwgezet uitkijken om geen lijnen of netten in de schroef te krijgen. Eind van de middag kom ik aan in Viana. In de haven is geen plek, dus ik moet aan de steiger in de rivier gaan liggen. Dat is geen straf, nog niet….
Ondertussen is Monique onderweg vanuit Schiphol. Omdat ik nog lang niet in de buurt van het vliegveld van Porto ben, moet Mo een ingewikkelde trein- en metroreis maken om bij de Aja te geraken In Viano. Daarover in de volgende blog meer…

Mist in de haven van Baiona

Geplaatst in Geen categorie | 1 reactie

Feest in A Dobra

De wifi in veel havens is een drama, zo ook hier in Vigo. Terwijl het buiten spoelt van de regen, ga ik proberen dit bericht te plaatsen vanuit een kroeg aan de haven…

Nadat ik Monique naar het vliegveld van Santiago de Compostela heb gebracht heb ik de plannen voor de verdere tocht uitgewerkt. In ieder geval tot Vigo, vandaar wil ik weer even naar Breda.
Dinsdag, 12 augustus wil ik nog in Portosin blijven om de omgeving wat te ontdekken en te genieten van de mooi plek. Vanuit de haven heb ik een mooi uitzicht over de baai. Veel vertrekkers gaan in de Ria’s voor anker. Ik ben dat niet van plan. In de eerste plaats omdat ik daar niet veel ervaring mee heb. Daarna lees ik ook nogal eens wat over krabbende ankers, ankers die vast blijven zitten en ander ongemak. Verder vind ik, als ik alleen ben, dat het dan wel heel erg stil/eenzaam is. Dus ik ga ook hier in de Ria’s telkens, luxe, in een haven liggen.
Het plan is om woensdag door te varen naar de volgende ria (de Arousa). Woensdagmorgen nestelt zich een stevig mist in de Ria de Muros. Onder deze omstandigheden wil ik niet verder varen. Het is enigszins riskant met de vele vissers hier en je ziet niets van het prachtige landschap. Rond de middag trekt de mist wat op, en ik besluit naar Muros te varen, 5 Nm verderop. Begin van de middag kom ik in Muros aan en wordt hartelijk welkom geroepen door Pascal (onze Bert…). Die vraagt al meteen om een biertje te komen drinken, maar dat sla ik nog maar even af, nog zo vroeg… Maar later in de middag komt dat goed. We drinken bij mij aan boord een paar pinten en gaan ’s avonds in het dorpje wat eten.
Muros is toch wel het leukste dorpje tot nu toe. Prachtige oude straatjes, met verrassende bochten en pleintjes. Dus hier ook maar een paar dagen blijven.

kerkje in Muros

Pascal vertrekt al de volgende dag, want hij heeft besloten zo snel mogelijk naar warm weer te zeilen, dus richting Algarve. (hij houdt me tot nu toe op de hoogte en ligt inmiddels al ruim in Portugal. Ik hoop dat hij ook geniet van de omgeving en het binnenland.).
Op vrijdag wil ik alvast betalen bij havenkantoor. Er staat op een bordje dat het kantoor pas om 10 uur open is, en ik wil al eerder vertrekken. Echter de havenmeester geeft aan dat het kantoor morgen zeker al om 7 uur open is. Dus dan maar afrekenen, kan ik ook meteen de sleutel van de poort inleveren. Volgende morgen om 8.30 uur geen havenmeester. Ik besluit hem uiteindelijk maar via de marifoon op te roepen, en ja, ik krijg antwoord. Een van de havenmeesters is een Duitser, die in een bootje tegenover mij ligt. Hij vraagt of ik nog een uurtje kan wachten. Daar heb ik geen zin in, uiteindelijk komt ie uit zijn boot en helpt hij mij van het benodigde havengeld af. Het blijkt uiteindelijk een heel aardige man te zijn, die op z’n gemakje zijn leven leeft. Hij woont al 3 jaar op z’n boot in Muros. Mijn bestemming die dag, A Pobra do Caraminal, vindt hij een heel goede keuze. Het is een heel relaxt tochtje, grotendeels op de motor. Zo nu en dan dolfijnen rond de boot, en de Jan van Genten schieten weer als een raket het water in, heel spectaculair. Als ik de Ria invaar begint het wat te waaien, en kan ik wat zeilen, niet hard, maar ik heb de tijd, en geniet van de stilte. Na 1,5 uur zakt de wind in en gaat de motor weer aan. Net voor de haven staat een vervelende valwind. Ik ben blij dat de havenmeester me staat op te wachten en een handje toesteekt bij het afmeren.
In A Pobra, is het volop feest. Heb ik weer… Het mooie en gezellige stadje is bomvol. ’s Avonds zijn de terrassen afgeladen vol, zodat het lastig is ergens wat te eten te krijgen. Dan maar een frietje op de kermis. In plaats van een vorkje krijg je hier een satéstokje om de frietjes naar binnen te werken, schiet niet echt op. Er is veel muziek en een enorme harmonie maakt indruk, ook als ze later door de stad marcheren. Op het plein spelen amusementsorkesten, heel professioneel, maar erg gladjes. Het plein is vol met dansende oudjes (van mijn leeftijd en ouder…).

Dansende soort/lot genoten

De keiharde muziek gaat tot zeer laat door, dus kan slecht slapen. Op zondag veel kanongebulder en een processie. Indrukwekkend hoe de mensen hier mee omgaan. Er zijn duizenden mensen op de been, aangevoerd met heel veel bussen. Hier en daar wordt een traantje weggepinkt. Wat bijzonder. Ik zou maandag willen vertrekken, maar het gaat veel regenen en de wind is uit het zuiden, daar heb ik ook niet veel aan. Geïnspireerd door Pascal heb ik ook besloten toch wat vaart te maken. Het weer zal er niet beter op worden zo richting herfst. De volgende haven wordt Vigo. Voor mij daarna (een voorlopig) afscheid van Spanje…

Geplaatst in Geen categorie | 3 reacties

Ria’s

Terwijl de wasmachine haar (is dat vrouwelijk?) werk doet, neem ik weer even de tijd om een berichtje te schrijven.

Heb ruim 1,5 week in La Coruña gelegen. Bij aankomst, na de overtocht over de golf van Biskaje, ’s nachts hebben we de dichtstbijzijnde ligplaats gekozen. Het is e en grote haven, maar nagenoeg geen boten. De steiger aflopen neemt al gauw 5 minuten in beslag en daarna naar de stad nog eens zo’n 20 minuten. Maandag 4 aug. Komt Monique naar Spanje. Ze is nog herstellende van een gecompliceerde beenbreuk en loopt lange afstanden met krukken. Daarom ben ik op zaterdag (na eerst getankt te hebben) gaan verhuizen naar de haven in de binnenstad. Dat is meteen ook veel gezelliger, o.a. omdat daar medevertrekkers liggen die ik op de vertrekkers dag in Enkhuizen heb ontmoet (Diny en Marten van de Dayak en Joris en Bert van de Panta Rhei). Het is leuk om de verhalen te horen over wat ze hebben meegemaakt en wat de vervolgplannen zijn. Daar zitten ook altijd weetjes bij die voor mijn reisplanning handig zijn. Op zondag bekijken we in een kroeg op het plein van Maria Pita de wedstrijd van Max Verstappen. Max rijdt weer eens wedstrijd uit, dus wij hebben een gezellige middag.
Maandagavond pak ik een rechtstreekse bus (er rijden er 2 per dag) naar het vliegveld in Santiago de Compostela. Daar landt Monique en we blijven daar in een hotel om de stad te bezoeken. S’ avonds wandelen we er rond. Er heerst een mystieke sfeer rond de kathedraal.

Santiago de Compostela foto Monique

Je waant je er meteen in een wereld van rond de middeleeuwen. We ontdekken een gezellig pleintje waar we een lekker wijntje drinken en wat tapas verorberen. De volgende dag, dinsdag, wandelen we nog wat rond en op het eind van de middag zoeken we het station op. Monique heeft een flinke koffer bij zich met, op z’n minst, haar hele zeilgarderobe, toch zo’n ruim 25 kilo, begreep ik. Dat viel niet mee toen bleek dat de trein de ene keer op spoor 3 zou stoppen en daarna weer op spoor 5. We vertrekken vanuit een zonnig Santiago en naarmate we la Coruña naderen wordt het steeds bewolkter en gaat het ook nog regenen. Galicië is erg vochtig. De Spanjaarden zijn blij met zo’n vruchtbare en vochtige streek. Woensdag zijn we in een zonnig La Coruña verbleven en hebben we genoten van de gezellige straatjes met talloze tapastentjes in allerlei soorten en maten. In la Coruña ontmoeten we een solozeiler die een paar keer bij ons langs komt en een gezellig praatje heeft. We hebben geen idee hoe hij heet, maar we noemen hem maar “Bert”. Een bijzondere man. Hij heeft nog een goede tip, om niet naar Muxia te varen maar naar Camarinas, daar ligt het rustiger. In de havens van La Coruña staat regelmatig een soort vervelende golfslag die de boten hard aan de landvasten doet trekken.
We vertrekken donderdag om 8 uur naar de Ria de Camarinas. We varen dan langs de Costa da Morte (de kust des doods). In het verleden zijn hier veel schepen vergaan. Er wordt gezegd dat de kustbewoners de navigatievuren expres doofden om zo de zeelui in verwarring te brengen en te kunnen profiteren van de aangespoelde buit. Voor zover ik de Spanjaarden nu ken, kan ik me dat absoluut niet voorstellen. De mensen zijn uiterst vriendelijk en correct. Zodra we de baai uitvaren voelen we de deining van de oceaan. We hebben weinig wind (en natuurlijk op kop) dus het grootzeil staat en de motor zorgt voor de snelheid. De koers gaat steeds meer zuidelijk en om een uur of 5 komen we aan in Camarinas. Een vriendelijk haventje met een mini havenkantoortje en een havenmeester die iets wegheeft van een inspecteur Columbo. De omgeving is prachtig. Groene heuvels die uit het water oprijzen. En bijna windstil. In het dorpje vinden we wat gezellige terrassen. ‘S-avonds wordt het wel koud, dus lang buiten zitten is er niet bij. Monique bereidt een heerlijke pasta maaltijd. (Als ik alleen ben komt er van koken niet veel, moet ik zeggen.) We ontmoeten er weer 2 vertrekkers die er met hun Trimaran voor anker liggen. Leuk om even bij te praten. We blijven er 2 nachten. Bert vertrekt al na 1 dag, hij gaat de warmte opzoeken van zuid Portugal.
Zondag gaan we weer verder en gaan naar Portosin in Ria de Muros. Het is weer motorzeilen, met de beperkte wind op kop. We passeren de Kaap Finisterre.

Monique loodst met vaste hand de Aja langs Finisterre

Onderweg weer wat dolfijnen en ik denk zelfs de rug van een walvis gezien te hebben op zo’n 20 meter van de boot. Vanaf Portosin is het wellicht het makkelijkst om weer op het vliegveld van Santiago te komen. Het openbaar vervoer langs de kust, hier in Galicië, is dramatisch. We besluiten daarom de makkelijkste oplossing te nemen: de taxi naar het vliegveld. We (de taxichauffeuse en ik) zetten Monique eind van de morgen af op het vliegveld en ik rij weer mee terug.
En dan kom je weer aan boord, en dan is het wel weer heel stil. Ik ga overdenken hoe mijn komende weken er uit zien. Het weer is niet echt geweldig, veel laaghangende bewolking en soms motregen. Mogelijk dat de herfst hier ook al z’n (mannelijk?) intrede doet. Ik voel er voorlopig niet veel voor om ergens te gaan ankeren. Dat zou natuurlijk wat geld uitsparen (een heer van stand praat niet over geld, een heer heeft geld…), maar de havens zijn hier redelijk goedkoop. Je kunt op elk moment van boord voor een terrasje of een wandeling.

…een heer van stand.
foto Monique

Het doel is om eind september in Vigo te zijn en vandaar weer even naar huis te gaan. Mogelijk kan in die periode mijn moeder verhuizen naar een aanleunwoning in een zorginstelling… We zullen zien. Morgen naar de Ria de Arousa…
Hasta la proxima!

Portosin

De Aja in Portosin
foto Monique

Geplaatst in Geen categorie | 10 reacties

(L)A Coruna

(L)a Coruña!!!

Jaja, dit schrijf ik vanuit La Coruña, we zijn er! In mijn korte zeilersleven is dit toch wel een absoluut hoogtepunt. Zondagmorgen 27 augustus, om 0.15 uur meren we aan in de jachthaven van La Coruña.
In Camaret ben ik dagen lang de weerkaartjes aan het bestuderen om het beste moment te kiezen om de Golf van Biskaje over te steken. Er zijn altijd wel een paar dagen met goed weer, maar eigenlijk nooit voor een periode van 4-5 dagen. Dinsdagavond arriveert Serge met de auto in Camaret. Hij heeft de hele dag gereden (950km) en heeft een drukke periode op zijn werk achter de rug. Dus woensdag is een dagje om een beetje te wennen aan het boordleven en om de omgeving wat te verkennen. Vertrekken op donderdag lijkt een goede optie. Dus ook maar flink boodschappen inslaan om voldoende en makkelijk voedsel te hebben. We gaan uit van 4 dagen, maar je moet ook rekening houden dat het wat langer kan duren. Serge stelt voor om de kok aan boord te worden en gaat een maaltijd met kipkerrie en witlof bereiden. Dat hoeven het dan alleen maar op te warmen. Verder gaan er veel koekjes mee, (te) veel brood, wat frisse toetjes(pap) enz. We duiken woensdagavond op tijd in onze kooi om zo verkwikt mogelijk te vertrekken.
De wekker gaat om 7 uur en we bereiden ons en de Aja voor op het vertrek. 8.30 gooien we de trossen los. Het is echter wel erg mistig. We besluiten toch uit te varen, en in de dichte mist en over de route die ik heb uitgezet op de plotter (soort TomTom) varen we door de Baai van Brest. Door de mist kunnen we niet de mooie, maar ook gevaarlijke rotsen zien.

De kust van Bretagne, foto van Serge

Maar langzaamaan breekt de zon door en varen met een hogere snelheid (we hebben het tij mee) richting de oceaan. Er staat nauwelijks wind, maar we zetten toch het grootzeil (met 1 rif) als steun tegen het slingeren. We voelen langzaam de deining van de oceaan, maar ook de grillige stroming rond de rotsen van Bretagne. Er staan heel vervelende golven, zonder structuur, en de boot wordt heen en weer geslingerd. Binnen zitten is geen doen. Dankzij de pleisters krijgen we geen van beiden last van zeeziekte. We varen de hele dag op de motor, en de elektrische stuurautomaat stuurt. Eind van de middag warmt Serge de kipkerrie op en hebben we een lekkere warme hap in onze magen, maar eten is toch wel erg lastig. Je aan en uitkleden om te gaan slapen is een moeizame onderneming en regelmatig word je gelanceerd en moet je opletten niet ergens tegen aan te worden gekwakt. Naar het toilet gaan is topsport, omdat het zeilpak dan uit moet…We besluiten om 21 uur het wachtlopen te starten, 3uur op en 3 uur af. Ik ga om 9 uur te kooi in de kuip in de stuurboordbank. Met een soort slingerschot en kussens lig ik daar lekker stevig en heb weinig last van de bewegingen van de boot. Aan het begin van mijn “shift”, word ik door Serge geroepen, hij vaart inmiddels in een gebied dat vol ligt met vissersboten. Het is aardedonker, want het is nieuwe maan. De vissers zijn wel goed verlicht en zijn ook allemaal via de ais op de plotter te zien. We zien een gaatje om er tussendoor te varen en blijven op veilige afstand van de enorme lampen en knipperlichten. We zitten hier in het gebied waarbij de diepte van enkele honderden meters overgaat naar zo’n 4 km diepte. Blijkbaar levert dat veel vis op. In de zeer donkere nacht maken we goede voortgang, we varen rustig op de motor met een snelheid van zo’n 5 knopen. Het eten aan boord gaat moeizaam. De Aja slingert enorm en binnen zijn is eigenlijk geen optie. We eten dus veel van die koekjes. Inmiddels springen de dolfijnen regelmatig langs onze boot. In gebieden waar veel vis zit duiken de Jan van Genten met grote snelheid in het water, en de dolfijnen komen hoog uit het water om hun prooi te bespringen. Een spektakel. In de loop van de dag komt er wat meer wind en kunnen we zeilen. Gelukkig, want er is maar voor ca 2 dagen diesel aan boord, dus ongeveer de helft zou minimaal op het zeil moeten. Vrijdagmiddag hebben we via de satelliettelefoon nog contact met Monique die een laatste stand van zaken geeft over de te verwachten wind. Prima condities voor het laatste deel van deze reis. Tijdens de nacht gaan we verder op de motor en dan kan ook de elektrische stuurautomaat aan. Onder zeil sturen we met de Hydrovane. Dat gaat prima. Tijdens mijn wacht van 3-6 uur neem ik wat koeken en een beker koude melk. Dat had ik dus niet moeten doen… Als Serge wacht loopt houdt de elektrische stuurautomaat het weer voor gezien, en de Aja vaart plotseling een heel andere koers. Serge roept mij om te komen helpen, en dat gaat nogal hectisch. Mijn maag komt in opstand. Als ik weer in mijn kooi lig moet ik overgeven, dat was de melk. Daarna ben ik nog wel wat zwakjes maar het was goed dat ik het kwijt ben. Serge heeft zijn hele shift met de hand gestuurd. Smorgens konden de zeilen weer worden gehesen en hebben we de windvaan weer aan het werk gezet. Overdag heerlijk kunnen zeilen en in de loop van de middag, het is dan inmiddels zaterdag, zien we de bergen van Spanje verschijnen. Die dag spelen er weer veel dolfijnen naast en onder de boot. We zien ook nog 3 walvissen. Gelukkig niet te dichtbij. De wind trekt aan en we spuiten met een flink vaartje (6-7 knopen) richting la Coruña. Er staat een oostenwind die uiteindelijk aantrekt naar een kleine 6bft. De zeilvoering is niet optimaal. De boot is erg loefgierig en de Hydrovane kan het schip niet goed op koers houden. Maar de Aja houdt zicht geweldig. Ze zeilt geweldig en ze is in haar element met deze wind. We besluiten met de hand te sturen en de Genua verder in te rollen. Door dat oploeven wijken we flink van onze koers af. We zoeken onze uitgezette route op en uiteindelijk kunnen voor de wind meer naar het westen. De nacht valt weer in en ik twijfel of we wel ’s nachts in het pikkedonker deze vreemde haven aan zullen lopen. We besluiten het toch te doen, de te varen koers is helemaal uitgezet tot in de haven, we hoeven dus eigenlijk alleen dit te volgen. De kust is een zee van licht en het is lastig om de voor ons belangrijke lichtjes er uit te pikken. Serge zit binnen en leest de kaart en geeft aanwijzingen welke richting we moeten varen. Afstanden zijn moeilijk in te schatten. Maar het gaat perfect. Tja en dan liggen we om 12.15 in een box. Rust. We voelen ons allebei nog heel fit en van Serge had de tocht nog wel wat langer mogen duren. Maar voor mij is er een heel belangrijke mijlpaal bereikt. Na alle tegenslag in het begin is dit een heel erg positief kantelpunt. Het vaarseizoen is nu een stuk langer, dan als ik bv aan de Franse kust was blijven hangen. De komende maanden kan ik op m’n gemakje de Spaanse en evt. Portugese kust afzakken. Maar kan ook in La Coruña blijven. Het is een geweldige stad, heel bourgondisch, honderden eettentjes, mooie boulevards. Alleen het weer…. Het regent hier vandaag de 29e aug. Al de hele dag, terwijl in Nederland de stranden druk bevolkt zijn. Ach ik ben nu toch liever hier.

De Aja in La Coruna. Foto Serge

Serge heeft net afscheid genomen en gaat nu met de bus naar Bordeaux en probeert vandaar weer in Camaret te komen om z’n auto op te pikken. Dank je Serge voor het meevaren, je was een geweldige maat. Maandag komt Monique en daar kijk ik enorm naar uit…
En m’n moeder? Daar gaat het heel goed mee. D’r gezondheid is stabiel en ze hoopt over een aantal weken het zorghotel te kunnen verlaten en een aanleunwoning te kunnen betrekken.

Geplaatst in Geen categorie | 12 reacties

Camaret

Nadat we afscheid hebben genomen en afspraken hebben gemaakt over een oversteek van de Golf, duwt Serge de Aja los van het ponton een gaat zelf met de watertaxi naar de wal.
Aja en ik vervolgen onze tocht in mooi weer en langs de prachtige kust van Noord Bretagne. De volgende haven Roscoff, is makkelijk te halen in 1 getijde. Dat komt goed uit want ik wil weer met laag water aankomen. Ook in de haven van Roscoff schijnt het aardig te stromen, en dat maakt het aanleggen extra lastig. Het waait nauwelijks en het beetje wind komt natuurlijk weer uit het westen, weer tegen de wind in, dus weer heel dit stuk op de motor afgelegd. De ondertitel van dit blog, dat het over een zeilreis zou gaan, is tot nu toe misplaatst. Om een uur of 5 kom ik aan de in haven, beetje kruipdoor/sluipdoor naar de ingang. Maar daar ligt een prachtig en een nagenoeg nieuwe marina. De havenmeester helpt me met aanleggen en dat is nodig omdat de stroom me toch aardig verrast en ik met te hoge snelheid tegen de steiger aan dreig te komen. Het complex is heel ruim opgezet, en doet me denken aan de futuristische decors uit de James Bondfilms met Roger Moore. Ik zou er wel een dagje willen blijven, vanwege de luxe omstandigheden. Maar ik besluit toch maar door te gaan. De volgende dagen zijn de weersomstandigheden gunstig, dwz niet te harde wind voor mij als solozeiler (want ik ben en blijf voorzichtig).
Dus maandag beetje uitgeslapen en toch maar door naar L’Aberwrach. Weer een makkelijk dagtochtje, wederom langs de schitterende kust. Bij hoog water vertrekken en bij laag water aankomen. Deze haven ligt weer aan een riviertje. Bij het uitvaren mag ik van de havenmeester tussen een vertrekkende en een aankomende ferry de haven uit. Ben rond 5 uur in L’Aberwrach, ongeveer met laag water en de havenmeester wijst me een plekje aan in een uiterste hoek van de haven. Niet echt prettig want hoe kom ik er straks weer weg. Ik meer altijd graag aan bakboord aan, ivm de wielwerking van de schroef van de Aja, maar nu ben ik min of meer gedwongen door de havenmeester om aan stuurboord aan te leggen. Hij helpt me gelukkig vanaf de steiger. Uiteindelijk ben ik hem hiervoor dankbaar, want het weer wegvaren ging nu heel makkelijk… L’aberwrach heeft voor mij wel een bijzondere naam, nogal eens over gelezen in zeilbladen, maar altijd een bestemming die te ver weg ligt voor een vakantie uit Nederland. Op zich een leuk plaatsje, maar supermarkt en een pinautomaat zijn een half uur lopen hier vandaan. ’s Nachts is het erg onrustig in de haven. Om 12 uur komen nog een paar boten aanleggen, mensen blijven nog tot een uur of 3 kletsen, om 7 uur gaan de eerste boten weer. Ik heb er de balen van en besluit ook maar weer te vertrekken. Op naar Camaret, de laatste bestemming voor ik de Golf van Biskaje over kan steken. Bovendien is het die dinsdag weer mooi en zonnig weer en nagenoeg geen wind. Dat komt in dit geval goed uit, want we moeten door het Chenal du Four, een vrij smalle geul, tussen allerlei rotsen door die je eigenlijk alleen moet nemen als het zicht goed is en er niet teveel wind staat. Wederom een prachtige tocht en de passage van het Chenal verloopt vlekkeloos, ik ben overigens niet de enige, er zijn meerdere boten die deze route nemen en zo kun je elkaar ook een beetje volgen. In dit Chenal ruim 2 knopen stroom mee, dus het schiet lekker op. Het laatste stukje, in de baai van Brest komt er voor het eerst deze reis wind in de rug (voor de wind), niet hard genoeg om te zeilen, en ik ben bijna bij de bestemming, maar het geeft hoop voor de toekomst; het kan hier blijkbaar ook anders waaien dan alleen maar uit het westen.
En dan lig ik nu in Camaret, te wachten op een “weergat”’ om de Golf over te steken en op Serge de opstapper die me gaat vergezellen. Het wachten hier is geen straf. Camaret is een prima plaatsje, met heel veel semi kunstgalerietjes en leuke kroegen met ook locals. Beetje hippieachtig. Het is wel een eindje lopen vanaf de haven, dus voor het kopen van een stokbroodje moet ik wel een uurtje uittrekken. Verder hier veel internationale boten, vooral Scandinavië en Engelsen, maar ook een paar Nederlanders. Een paar meter verderop ligt een klein zeilbootje met een muzikantenechtpaar, soms zitten ze in het bootje te oefenen, maar ik heb ze ook al een paar keer zien optreden in het dorpje.

Mijn “buren” aan de toegangsweg naar de haven. Hier ben ik ook gestrand…

Ik hou het hier wel even uit…. Doe wat klussen aan boord en heb o.a. de stuurautomaat weer aan de praat gekregen. Er was een zekering kapot, die heb ik maar vervangen door een wat zwaardere. Blijkbaar heeft de automaat op weg naar Lezardrieux te hard moeten werken. Zo, nu tijd voor een wandelingetje!

Geplaatst in Geen categorie | 6 reacties

opstapper

De Aja blijft een paar dagen in Guernsey liggen. Het belangrijkste van deze reis in om wat te zien van de plekken die ik aandoe. Na Frankrijk dus even Engeland. Tijdens hoog water is het een drukte van belang in de haven van boten die vertrekken en die aankomen. Ze worden door 3 havenmeesters in rubberen bootjes naar de plek gedirigeerd. Fascinerend om te zien, want het is druk en er is weinig ruimte. Vanuit de kuip is het mooi om te zien hoe behendig sommige schippers zijn. Nog een dag typisch Engels weer mee mogen maken…. van ’s morgens vroeg tot ’s avonds laat regen… Het is een prachtig, maar ook heel toeristisch plaatsje. Bijna elke dag ligt er een groot cruiseschip voor de haven die dan de toeristen met tenders aan wal zet. ’s Avonds vertrekt die weer. Ik ben dan wel blij dat ik op eigen kiel mijn reis kan maken en kan gaan en staan/drijven waar ik op dat moment zin in heb.
Op 11 aug vertrokken naar Lezardrieux. Dat is een haventje aan een rivier op een redelijke dagafstand van het Engelse eiland. Vertrek met mooi weer en kan zelfs alle zeilen zetten. De motor moet wel bijstaan anders ben ik niet op tijd in de haven. Ik wil er met laag water aankomen, omdat dan de stroming weg is. En dat manoeuvreert wel zo makkelijk alleen. Tot driekwart van de reis gaat het prima, alleen de wind komt steeds meer van voren in, en wordt steeds harder. Laatste uur is weer hakken tegen de wind in. Gelukkig heb ik dan nog flinke stroom mee. Het is nog een hele tour om de ingang van de rivier te vinden. Ik ben niet goed in het “op z’n kop” lezen van de kaart. De laatste 6 mijl is de rivier opvaren. Helaas is de haven vol. Ik moet aan een drijvende steiger midden in de rivier. Dat komt slecht uit, want hier zal ik Serge ontmoeten, die mogelijk wil opstappen om de Golf van Biskaje over te steken. Hij komt een weekendje over om kennis te maken. Maar hoe ga ik die nu ontmoeten? Ik heb immers geen telefoon, kan niet bellen dat ik er al ben. Met de verrekijker speur ik de kust af, of ik iemand zie, die Serge zou kunnen heten (ik ken hem immers niet). Na een half uurtje komt er een soort watertaxi van de haven langs, die me aan de wal zet. Daar loop ik wat rond en spreek wat mannen aan of ze toevallig Serge heten. Om een uur of 8 komt er een Belgische auto de parkeerplaats oprijden. Daar is tie…Met een nieuwe telefoon…! We gaan weer met de watertaxi naar de Aja. Met bier en wat chips, brengen we de avond door en maken nader kennis. Zaterdag verkennen we het stadje en ’s middags rijden we met de auto (toch wel makkelijk) naar het plaatsje Paimpol. Daar is een nautisch festival. Erg druk en gezellig. Serge koopt er een paar mooie zeilschoenen. Tegen de avond rijden we weer terug naar Lezardrieux. Daar eten we in een gezellig restaurantje aan de haven. ’s Avonds worden we met de watertaxi weer aan boord gezet aan het ponton aan de hard stromende rivier. Zondag rijdt Serge weer naar huis en ga ik naar Roscoff.

Geplaatst in Geen categorie | 1 reactie

Yes indeed…

Yes indeed…

Heb ik nog het Engels gastenvlaggetje uit een kastje moeten pakken…. Eigenlijk niet meer verwacht nadat ik besloten had via de Franse kust naar het zuiden af te zakken. Het is vandaag 9 augustus en 2 dagen geleden ben ik op Guernsey aangekomen. Dat is toch weer een stap verder dan 3 jaar geleden toen Monique en ik tot Alderney zijn gekomen.
Na St Vaast ben ik 5 aug. richting Cherbourg vertrokken. Aanvankelijk lekker windje, niet hard, zonnetje er bij. Cherbourg ligt hemelsbreed niet ver van St Vaast, maar met de boot moet je nog om de kaap Barfleur heen. Bij het zien van de vuurtoren van Barfleur zag ik ook de eerste schuimkoppen opdoemen. Daar is vaak een rare zee. Aja moet flink werken om door de golven te komen. Het waait windkracht 4, niet echt veel, maar wind tegen stroming geeft vaak rare golven. Hier ook dus…. Op een gegeven moment hoor ik iets vallen. Mijn eerste reactie is dat er iets uit de mast is gevallen, een harpje ofzo. Later blijkt dat dus mijn telefoon te zijn geweest. Die had ik onder de buiskap gelegd en dat was heel stom… Mijn telefoon ligt nu dus op de bodem van de zee bij Barfleur….
Daarom ben ik momenteel dus niet bereikbaar op mijn mobiele nummer.
Monique is een nieuwe telefoon aan het regelen, hopelijk met behoud van mijn nummer. Zal nog niet meevallen.
Enfin, om een uur of 3 ’s middags in Cherbourg, ik was toch goed chagrijnig van het verlies van mijn telefoontje. Wifi in de haven ook zeer slecht, in het havenkantoor Monique per mail kunnen bereiken en die heeft m’n directe familie op de hoogte gebracht dat ik maar beperkt bereikbaar ben. Tijden zijn veranderd. Vroegah, als ik op vakantie ging belde ik eigenlijk nooit naar huis, ik stuurde misschien een kaartje, die dan aankwam als ik ook al thuis was…
Maandag wachtte een spannende dag, eentje waar ik toch wel een beetje zenuwachtig van was. Richting Guernsey, via de kaap de la Hague en de race van Alderney. Het stroomt daar heel hard. Op het hoogtepunt van de stroming kun je daar absoluut niet tegen in met je bootje. Dus goed timen. Heb m’n vertrektijd wel 3 (of nog meer) keer doorgerekend. Om een uur of 11 weg en na 12 uur de race van Alderney in. Klopte uiteindelijk perfect. De zee bij la Hague was heel vervelend, maar eenmaal in de race was het makkelijk. Er stond nauwelijks wind, dus dat leverde geen problemen. Ging met een snelheid van soms 10 knopen over de grond (terwijl ik normaal ruim 5 knopen vaar…). Verder gevaren via de Little Russel naar St. Peter Port. Daar lagen al ontzettend veel schepen te wachten om over de drempel de haven in te kunnen. Na zo’n 1,5 uur wachten werden we door de havenmeester (3x) de haven in begeleid. Ik heb een prachtig plekje aan een vingersteiger, het was lastig indraaien maar het ging perfect.. Ik blijf hier liggen tot vrijdag. De haven ligt ramvol, maar het plaatsje is de moeite waard.
Monique heeft een nieuw mobieltje besteld en die wordt komend weekend gebracht door opstapper Serge, die dan “even” komt kennis maken…

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen