Via Afrika

Pantoffels

In een van m’n vorige verhaaltjes schreef ik al over de pantoffelheld die ik ben. Door het koude oceaanwater is de bodem van de boot relatief koud en dat zorgt vaak voor koude voeten. Monique heeft me begrepen en heeft in het weekend van Pasen, toen ze een bliksembezoek aan de Aja in Cádiz bracht een paar gezellige en warme pantoffels meegenomen. Kijk, daar heb ik nou wat aan. Met die pantoffels aan, voel ik me een flinke kerel… Inmiddels is ook hier de temperatuur langzaam aan het stijgen en is het lekker om aan boord op blote voeten rond te lopen.

…een huiselijk gevoel…

Naar Afrika
Jan Willem is op 20/4 aangekomen met de bus uit Malaga in La Linea. Zoals ik al meldde, stelt La Linea niet veel voor. Veel Engelsen en andere forensen die werken in Gibraltar. Na de mooie stad Cádiz is het hier rommelig en ongezellig. Je voelt hier een licht Marokkaanse sfeer, veel mensen met sluiers en oosterse eettentjes. Wij gaan echter voor Spaans en vinden een lekker tapastentje en doen ons er te goed aan de mooi verzorgde hapjes. Verder biedt dit stadje niet heel veel vertier voor heren op leeftijd. Op zaterdag (21/4) gaan we (voor mij, …nog…) een dagje naar Gibraltar. Maar ja, naast de volle jachthaven en de Mainstreet is ook daar niet veel te beleven, althans als je geen zin hebt de rots te beklimmen. JW adviseert mij het toch zeker te doen, om later geen spijt te krijgen, dus gaan we met een busje (je kunt ook met een kabelbaan) naar boven. We stoppen bij prachtige grotten, bij de aapjes en bewonderen een “onderbergse” gang die is aangelegd om de rots te verdedigen.

aapjes kijken

De buschauffeur vertelt onderweg allerlei wetenswaardigheden. Indrukwekkend. De buschauffeur die geboren en getogen is in Gibraltar houdt een vurig pleidooi voor het feit dat Gibraltar onderdeel is en moet blijven van het UK.
Zondag gaan we verder. We hebben besloten het Europese continent te verlaten en Afrika te bezoeken. Althans een enclave van Spanje: Ceuta. We gaan eerst even belastingvrij tanken in Gibraltar. Na een klein uurtje zijn we aan de beurt en tanken er spotgoedkoop. De vulopening van de tank van de Aja is te klein, dus mondjesmaat en voorzichtig tanken. Om een uur of 10 varen we richting Ceuta. Het waait niet hard. Als we de baai uit zijn, bouwen de golven zich echter op. Er zit totaal geen structuur in. We hebben het gevoel dat die wel een meter of 3 zijn. Zeilen hijsen heeft geen zin vanwege de beperkte wind. Zo klotsen we, al laverend tussen de schepen in de trafficzone door, naar het Afrikaanse continent. Het is een kleine 20 Nm, begin van de middag komen we in de marina aan. Het is even schrikken, want hier zijn geen vingersteigers, je moet op de mediterrane wijze aanleggen. We besluiten met de spiegel naar de wal aan te leggen. Het indraaien met behulp van de wielwerking van de schroef lukt uitstekend. Het is wel oppassen, omdat ik de Hydrovane niet wil beschadigen. Met behulp van een marinero, komt het goed. We gebruiken de zwemtrap als loopplank.

De Aja op mediterane wijze ingeparkeerd

Ceuta is veel groter dan ik had gedacht. Het is echt een stad met een groot centrum en dito winkelstraat. Qua kroegen en restaurantjes is het naar verhouding behelpen. We moeten we goed zoeken. Om de Afrikaanse sfeer optimaal te proeven/voelen willen we graag een dagje naar Marokko. We gaan langs verschillende reisbureaus en uiteindelijk komen we bij reisorganisatie Flandria uit, die dagelijks bus tripjes verzorgd naar Tetouan (meer zuidelijk) en Tanger (In het noordwesten). De volgende dag melden we ons om 10.30 en gaan met een klein busje en een internationaal gezelschap op weg. De reisleider is een Marokkaan in djellaba, die nogal populair doet. Hij wil dat we onze paspoorten afgeven aan hem, hij laat ze dan aan de grens liggen om af te stempelen en wij krijgen die dan ’s avonds, als we weer terug over de grens komen, weer terug. Wij willen dit niet, omdat wij (Nederlanders) leren nooit je paspoort af te geven. Het wordt een flinke discussie en uiteindelijk zegt de reisleider dat, als we niet meewerken, we de bus moeten verlaten. Enfin, toch maar onze paspoorten afgegeven. Aan de grens met Marokko is het een enorme chaos, enorme rijen voetgangers aan weerszijden van de douanecontrole. We mogen er geen foto’s maken. Je komt echt in een ander werelddeel. De busreis door het Rifgebergte is prachtig. Het bezoek aan Tetouan is maar kort. We worden vrij snel bij een kledenverkoper naar binnen geloosd. Tussen de middag krijgen we een eenvoudige maaltijd (niet echt voedzaam) in een echt oosters ingericht hotel.

De heersers van Tetouan

In Tanger is het eigenlijk hetzelfde recept, korte wandeling door het stadje en meteen weer naar binnen geleid bij winkeltjes die iets willen verkopen. Heel de tijd horen we “kijken, kijken, niet kopen…”. Inderdaad, er is niets van onze gading bij… We ontvluchten de groep en bekijken nog wat straatjes, maar zijn toch bang, letterlijk, de bus te missen (zonder paspoorten) dus we blijven in de buurt van de groep. Je wordt er constant aangesproken door souvenierverkopers. Tanger heeft wel een iets betere indruk op mij achtergelaten dan Tatouan. Iets wereldser. De terugreis is weer prachtig langs de noord Afrikaanse kust en ik zie de route langs Tarifa in de straat van Gibraltar waar ik een weekje eerder gevaren heb. Na nog een dagje Ceuta, vertrekken we dinsdag naar Sotogrande. We hebben een prachtige zeiltocht. Door de dwars inkomende stroming in de Straat van Gibraltar, moeten we steeds hoger aan de wind varen. Onder weg zetten we nog een rif, want de wind trekt aardig aan, naar een 20 knopen. Eenmaal in de luwte van de rots van Gibraltar wordt de wind weer rustig en de golven beduidend lager. Uiteindelijk moet de motor weer bij. We blijven maar een nacht in Sotogrande, want behalve een luxe resort is er voor ons niet veel te beleven. Bij het aanleggen bij het havenkantoor (waar ook de toegang tot de marina wordt uitgebaggerd) komt o.a. door deining de achterkant van de Aja ruw in botsing met de betonnen kade. Er breekt een stuk(je) gelcoat uit de kwetsbare hoek met de spiegel. Balen. We eten ’s avonds in een Belgisch restaurant. De volgende dag gaan we naar Estepona. Een kort tochtje van 10Nm. Vanwege de oostenwind blijven we er een paar dagen. Bovendien is Estepona een leuk plaatsje. Witte huisjes met overal dezelfde bloempotten en bloemen in dezelfde kleuren aan de gevels.

De bloemenbuurt van Estepona

Op een markt vinden we een leuk tentje waar we een paar keer heerlijk eten. Op maandag gaan we naar Fuengirola, zo’n 30 Nm. Van hieruit is er een goede verbinding met het vliegveld van Malaga. Jan Willem zal van hieruit weer terug naar Nederland gaan en een kleine week later komt Monique. De wind is rustig en met de genua en veelal de motor bij, varen we naar deze toeristenbadplaats. In de loop van de middag trekt de wind aan, en dat is lastig als we niet meteen in de haven ergens kunnen aanleggen. In de haven roepen we de haven op via VHF 9 en we moeten eerst tijdelijk aanleggen voor we een plaats krijgen. De wachtsteiger is vol en de harde wind maakt het lastig een beetje rondjes te draaien. We gaan maar aan een steiger van de toeristische rondvaartboot liggen, maar we worden na een 10 minuten alweer weg gestuurd omdat de rondvaartboot zo binnenkomt. Dus weer losgooien en na nog een paar rondjes komt een plek aan de wachtsteiger vrij. Daar worden we geholpen door een marinero, die ons later ook helpt aan de definitieve plek. De haven is redelijk vol, je moet dus wel wat geluk hebben met een plekje. In de zomer zal dat hier moeilijk worden. Fuengirola is een opeenstapeling van hotels en Engelse en Scandinavische (en enkele Nederlandse) eet- en drinktenten… niet echt ons ding. De eerste avond lopen we wat rond om de stad te verkennen en we treffen een kermis en daarnaast een soort van presentatie van allerlei landen in de wereld in grote hallen, waar zij muziek en dansen demonstreren en waar je lekker kunt eten. Het is groots opgezet en enorm druk en gezellig. Tot in de kleine uurtjes vermaken we ons er kostelijk. De laatste avond van de reis van JW, trakteert hij me weer (het wordt traditie) op een gezellig etentje in een Spaans restaurant (dat we met moeite vinden tussen al het noord Europese horecageweld in….). Op 2 mei zet ik JW af bij het treinstation die een vlotte verbinding heeft met Malaga, maar ook met het vliegveld. Bedankt Jan Willem voor de gezellige dagen en de goede en inspirerende gesprekken…

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Cadiz-La Linea

Terwijl in Nederland het ene warmterecord na het andere wordt gebroken is het hier in Zuid-Spanje nog steeds behelpen met het weer, de temperaturen komen hier (half april), maar niet boven de 20 graden. Depressies overvallen hier de kusten en zorgen voor een herfstachtige sfeer.
Als ik dit schrijf (20/4) ligt de Aja in La Linea, dat is een Spaanse haven, net boven het Britse Gibraltar. Het is hier veel minder druk dan in de Engelse enclave, en de liggelden zijn heel redelijk (ca € 15/nacht voor de Aja).

Cádiz
Eerst nog een klein stukje over mijn, inmiddels, lievelingsplaats gedurende mijn reis (tot nu toe).
Ik heb er enorm genoten, het voelt als m’n tweede huis. Het oude centrum is al vele tientallen jaren zoals het is, er is geen plaats meer voor nieuwbouw, dus wordt er driftig gerenoveerd. Cádiz is omringd door water en kan niet uitbreiden, alleen langs de verbinding van het schiereiland naar het vaste land. Het oude centrum met vele smalle straatjes, gezellige pleintjes, maar vooral de ontzettend aardige bevolking, hebben indruk gemaakt. Ik heb er voor de stad, 2 belangrijke evenementen meegemaakt; het Carnaval en de Semana Santa. Wat opvalt is de grote betrokkenheid van de bevolking, jong en oud, de liefde voor de cultuur zoals die zich daar al eeuwen afspeelt. Iedereen is betrokken. Vanuit 2 belangrijke uitvalsbases (cafés natuurlijk) La Levante en Olivo heb ik de stad verkend. De eerste een gemoedelijk kroegje waar alle leeftijden samen komen om wat te drinken en te kletsen en de andere een uitvalsbasis voor Engelsen die in Cádiz zijn blijven hangen en Engelse lesgeven aan Spanjaarden. Het is wel lekker zo nu en dan Engels te kunnen kletsen, omdat ik Spaans nog helemaal niet beheers. Het laatste weekend van mijn verblijf daar ben ik nog door mensen uit Cadiz meegenomen naar Sanlucar om daar wat te eten en te drinken. Heel gezellig. Langzaamaan begon ik een beetje bij het leven daar te horen. Dan is een afscheid voor mij heel moeilijk. Ik hoop zeker nog terug te komen. Een doel is in ieder geval bereikt en dat is om wat meer te weten te komen over de leefwijzen en gewoonten van de plaatsen die ik aandoe.
Ik had een ligplaats in Puerto America. Het waaide er vaak hard maar er was weinig of geen last van swell/deining in de haven. Verder erg saai, je ligt in feite aan een industrieterrein (containerterminal). Naar de rand van de stad lopen duurt ongeveer 20 minuten. Dus boodschappen doen plande ik altijd zorgvuldig. Per nacht was ik ca € 5 kwijt (wintertarief).

Carnaval, vol plein bij de Kathedraal

Processie tijdens de Semana Santa

Ik heb nog niet het idee aan het einde van mijn reis te zijn, dus ik moet niet te lang blijven hangen. Bovendien komt Jan Willem weer aanmonsteren en die vliegt op Malaga. Ik wil hem een beetje tegemoetkomen.
Dus weer verder…
Zondag 15 april om 8 uur ’s morgens heb ik de trossen losgegooid om verder te varen richting de Med. Jan Willem komt op 20 april naar La Linea. Dat betekent 2 dagtochten. Er zijn net 2 dagen met rustig weer uit het westen, voor de dagen erna wordt zware oostenwind verwacht…dus vertrekken “geblazen”.
De eerste bestemming is Barbate, ongeveer 50Nm, een uur of 10 varen. De haven van Cadiz uit staat meteen de wind pal op kop en ik moet wennen aan de stevige korte golven. In het begin dreigt zeeziekte maar naarmate de Aja dieper op zee komt, begin ik wat te wennen. Ik vaar buitenom langs de “Tunafarms”, dat zijn beboeide gebieden waar tonijnen gekweekt worden. Dat is wel een stuk om, maar binnendoor vergt nogal een goede navigatie. Richting zuidoost, komt de wind half binnen en ik kan een aantal uren heerlijk zeilen, lekker relaxt, het gaat niet hard, maar het is wel genieten. De zee, met korte steile golven, is structuurloos, de golven komen van alle kanten, waarschijnlijk nog een gevolg van de harde wind die de laatste heeft gestaan. Bij de haveningang van Barbate pak ik wel de route binnendoor, tussen de boei van een tonijnkwekerij en de golfbreker, het is smal en oppassen voor uitvarende vissersboten (ook op zondag). Ca 18.30 kom ik aan in de haven, geen reactie op mijn oproep op de marifoon, maar er staat wel een marinero te zwaaien op de kade. Hij helpt me in een box, fijn… Het kantoor is officieel dicht, dus via de achterdeur inchecken. De haven ziet er nogal grauw en grijs uit. Het dorpje ligt op enige afstand, ik besluit maar aan boord te blijven. Iemand heeft mij een restaurant aanbevolen in Barbate: La Pena de Tuna, dus voor mensen met meer tijd is dit misschien een aanrader. Barbate is een van de belangrijkste plaatsen in Spanje waar tonijn wordt gevangen/gekweekt en verhandeld.
Richting Gibraltar moet degelijk rekening gehouden worden met de stroming. Volgens de pilot zou een vertrek kort na laagwater (Gibraltar) het beste uitkomen. Lw is ca om 10 uur, dus ik heb mijn vertrek gepland om 10.30. Bij het afrekenen in het havenkantoor (via de voordeur!), zie ik dat het in Barbate al om 8 uur laagwater is. Ik begin te twijfelen aan de getijdentabel die Monique voor me heeft meegenomen. Ik besluit maar meteen te vertrekken, iets voor tienen. De zee is aanvankelijk rustig en heeft lange golven, veel minder hectisch dan gisteren. De wind is zeer matig, dus ik vaar het eerste deel op de motor. Naarmate ik in buurt van Tarifa kom, ontstaat er een heel vervelende zee. Er liggen hier een paar ondieptes. De stroom is hier duidelijk tegen, ik vaar op een gegeven moment nog maar 2.5 knopen over de grond, zodat die stroomrafelingen (ontstaan door een snel oplopende zeebodem) vervelend lang duren. Ik ben blij dat ik eruit ben en de zee wordt rustiger en wind trekt wat aan.

Tarifa, het zuidelijkste puntje van Spanje

Ik rol de Genua uit en ik ga heerlijk voor de wind richting Tarifa, het zuidelijkste puntje van Spanje. De stroom begint geleidelijk aan mee te lopen. Heerlijk zeilend vaar ik tussen de 2 continenten door, je kunt Marokko ruiken, een magisch moment. Vlak voor de baai bij Gibraltar, start ik de motor en rol het zeil in. Het is een mierennest, veel grote schepen voor anker, daar allerlei vissersboten en ferry’s tussen door, er lijkt geen structuur in te zitten en iedereen doet maar wat…lijkt het. Ik vaar ook mijn eigen route richting de haven van La Linea, achterin de baai. Voor de haven prepareer ik de boot om binnen te varen. Ik ontwaar geen havenkantoor en na een oproep via de marifoon moet ik over stuurboord aanleggen, nergens borden of zoiets. Ik vaar de haven in en leg aan bij wat later een toiletgebouw blijkt te zijn. Een vriendelijk marinero neemt me met een golfkarretje mee naar het havenkantoor. Een verveelde en geeuwende receptioniste handelt de formaliteiten af. Ik word weer geholpen met aanleggen. Top.
La Linea is een beetje rommelig plaatsje, niet de mooie smalle straatjes van Cadiz. Dat is even wennen. Gibraltar ligt op loopafstand van de jachthaven en via een indrukwekkende paspoortcontrole kom je in de Engelse enclave. Het is een beetje mix van Spanje en Engeland. Het valt me eerlijk gezegd wat tegen. Maar met JW ga ik hier nog zeker terugkomen….

Geplaatst in Geen categorie | 1 reactie

Terugblik

…ofwel hoe is het met de pantoffelheld tot nu toe vergaan op zijn droomreis…?

Ik lig nu een paar maanden in Cádiz (vanaf 30 dec 2017). Enkele mensen hebben me gevraagd om eens op te schrijven hoe de reis is gegaan, wat beter kon, wat het kost e.d. Ik vind dat eigenlijk ook wel leuk om te doen en heb er nu tijd voor, een soort tussentijdse evaluatie dus….
Dus ga maar eens in het wilde weg op schrijven wat me zoal is bijgebleven.

De voorbereidingen
Dit is toch wel een van de leukste onderdelen van de reis. Heb enorm genoten van het uitzoeken van allerlei zaken, internet afschuimen, lijstjes maken, en ex vertrekkers ontmoeten. Wat neem je mee en wat juist niet…. En dan natuurlijk de spanning van wat er op me af gat komen. Nu ik op weg ben, moet ik zeggen dat ik redelijk tevreden ben over de klussen die gedaan zijn en wat ik heb meegenomen. Heb natuurlijk veel vernieuwd en aangepast aan boord tijdens de aanloop van de reis.
Per 1 april ’17 ben ik gestopt met werken. Ik had het plan half mei te vertrekken. Ook ik had last van vertrekkersstress. Enerzijds kwam dat omdat het niet goed met m’n moeder ging en anderzijds omdat ik toch nog op het laatst besloten heb nog dingen te wijzigen, o.a. een stevige elektrische stuurautomaat (Jefa) te monteren. Uiteindelijk ben ik 18 juni vertrokken. En dat was ook nog een valse start. Na een dag werd ik al teruggeroepen naar huis, kreeg problemen met de accu’s, daarna nog vaker naar huis, enfin dat verhaal is nog terug te lezen… Typisch de wet van Murphy. Mijn reis tot nu toe is grofweg te verdelen in de trip tot Cherbourg en daarna. Tot de Franse haven heb ik redelijk veel tegenslag gehad, voelde me niet echt prettig. Daarna ging het een stuk beter, en dat gevoel kreeg ik in St. Peterport (Guernsey), waar ik de Aja, met zeer weinig ruimte in de haven (ogenschijnlijk) makkelijk in een box vaar. Ik kreeg daar complimentjes van medezeilers, dat deed m’n toch enigszins aangetaste zelfvertrouwen, goed. Daarna is de reis goed verlopen, met als hoogtepunt het oversteken van de Golf van Biskaje en de walvissen die we gezien hebben. De reis langs Noord Spanje en Portugal stond wel wat onder tijdsdruk, omdat (net als veel medezeilers) ik niet in de late herfst nog langs deze, vaak onstuimige kust, wilde varen. Maar met geduld, ben ik toch nog redelijk comfortabel aan de Algarve geraakt. Het is prettig om zo’n reis niet onder tijdsdruk te hoeven maken. Mensen die in 1 jaar een rondje Atlantic doen, moet een redelijk strakke planning aanhouden.
Een van de beste zaken die zijn verbeterd aan boord, is de nieuwe motor (VP D2-40), want die heb ik toch meer gebruikt dan verwacht. Wel een paar keer gehad dat ie tijdens het varen spontaan afslaat, maar telkens kunnen herstarten. De laatste vaarmaanden heeft ie het eigenlijk altijd goed gedaan. De extra pk’s t.o.v. de vorige motor zijn ook welkom bij het manoeuvreren in de haven of bij stevige golven en tegenwind.
Qua veiligheid zijn voldoende spullen aan boord als een reddingsvlot, reddingsvesten, lifelines (ook over dek) vuurpijlen, een Epirb en een MOB 1. Die laatste heeft voor mij als solozeiler eigenlijk geen zin, omdat die een signaal via de ais levert en ik daar, als ik overboord lig, alleen weinig aan heb. Maar als er bemanning aan boord is bv bij een meerdaagse oversteek is het nuttig. Beter is een persoonlijk baken aan te schaffen die werkt als een epirb (staat nog op de lijst). De ais is een absolute must, vind ik. Heb een paar keer in dichte mist gevaren en dan is dat toch een veilig(er) gevoel. Heb geen radar en heb die eigenlijk ook niet gemist, maar ik heb er geen ervaring mee, en kan me voorstellen dat die bij mist wel een belangrijke rol kan vervullen. Het geeft inzicht in de koers en snelheid van andere schepen is (met ais).

Ik ben een voorzichtige zeiler. Zeker in m’n eentje probeer te voorkomen dat ik naar het voordek moet om een rif te zetten, of een ander klusje te doen. Ook met motorzeilen, om het slingeren te dempen, had ik vaak een rif in het grootzeil. Daar heb vaak profijt van gehad omdat nog al eens bij een kaap of zo, de wind ineens opsteekt. Het reven van de Genua gaat makkelijk vanuit de kuip, dus daar maak ik dan het meest gebruik van. En ik moet zeggen dat de Aja met alleen de genua en aan de wind redelijk goed zeilt en in balans blijft. Het kotterzeiltje heb ik nog niet gebruikt, omdat ik hiervoor nog aparte genuasledes moet monteren (inmiddels wel aangeschaft). Ik heb nog een genaker (met slurf) bij me, maar die heb ik tot nu toe ook niet gebruikt. Heb op m’n reis weinig echt rustige voor-de-windse rakken gehad. En ik vind het lastig om zo’n zeil in m’n eentje aan te slaan en te varen. Ga dan liever niet staan prutsen op het voordek. Maar dat komt nog wel komende zomer.
Nadat de accu’s zijn vernieuwd in Nieuwpoort heb ik eigenlijk geen problemen gehad met de stroomvoorziening (windmolen en 3 zonnepanelen). Nu lig ik wel altijd in havens en meestal met walstroom, maar het komt voor dat ik een weekend aan een ponton in de rivier lig (Lezardrieux), of niet de juiste walstekker (32A) heb, dat ik toch een aantal dagen zelf stroom moet opwekken. Dat lukt tot nu toe uitstekend. Dus daar geen klachten over. Om het goed te ondervinden zal ik nog een langere tijd de stekker uit de walstroom moeten halen. Heb een omvormer/acculader van Victron (easyplus) die het goed doet, maar die wel veel herrie maakt als die aan het laden is (hangt in de gastenkooi). Maak me wel zorgen over de kabels van de zonnepanelen en windgenerator, die worden blootgesteld aan het zonlicht. Ben bang dat daar door het UV nog schade aan gaat optreden. Goed in de gaten houden… Onderdelen onderweg kopen valt niet mee, er zijn maar heel weinig watersportzaken onderweg, dus veel reserveonderdelen meenemen.
Ik mis een vouwfietsje. Zoals nu in Cádiz, wat toch een eindje lopen is naar de stad, is het makkelijk om even met een fietsje wat boodschappen te kunnen doen, of om eens wat verder te geraken dan het gebruikelijke wandelrondje. Maar ja, waar laat je die aan boord? Verder had ik de Webasto kachel (2010) een opknap/controlebeurt moeten laten geven voor mijn vertrek. Die staat hier, in Zuid Spanje, vaker aan dan ik zou hebben durven denken. Maar hij doet het nog goed (afkloppen) en hoop die in de toekomst niet veel meer te hoeven gebruiken.
Voor de meerdaagse oversteken ben ik afhankelijk van opstappers. Dat is nog niet eenvoudig, enerzijds vanwege de soms lastige planning en anderzijds moeten karakters wel passen. Ik heb hiermee een gelukkige en minder gelukkige ervaring. Vooraf elkaar ontmoeten en goede afspraken maken zijn echt noodzakelijk, maar dan weet je het nog niet zeker of het klikt, omdat samenleven aan boord toch weer andere vaardigheden vereisen. En…. ik ben zeker niet de makkelijkste om mee samen te leven (!!??). Ook duidelijke afspraken maken over het verdelen van de (on)kosten, wat eten we aan boord e.d. Verder stappen vriendin Monique en vrienden regelmatig op en dat is gezellig. Ik probeer een prognose te geven van de planning en in welke haven ik zou kunnen zijn, maar laat hen het verder uitzoeken hoe ze in de haven komen.
Wat ik eigenlijk het meest onderschat heb is de planning. Door de ziekte van mijn moeder, het verhuren van mijn huis en het overlijden van de vader van Monique ben ik in 2017, 6 keer naar Nederland gegaan. Daardoor liep ik uiteindelijk ruim 2 maanden achter op de planning. Ik heb daar geen spijt van, want ik wil ook graag betrokken blijven wat er thuis gebeurt, maar ik vind het wel jammer dat ik niet met mijn lichting vertrekkers heb kunnen opvaren. Maar er gaat ongetwijfeld weer een leuke lichting 2018 onderweg.

Aja in Puerto America (Cádiz)

Het overwinteren in Cádiz bevalt me uitstekend, al valt het weer me wel erg tegen. Het stadje is gezellig, veel kroegjes, aardige mensen en niet te toeristisch.  Jan/febr. waren best fris en nu in maart moet het blijkbaar onophoudelijk regenen. Vorig week heeft hier dicht bij nog een tornado huisgehouden. In een naburige haven (Puerto Sherry) is veel schade aangericht. Maar goed, later als het zo’n 35 graden is, zal ik nog wel eens met smart terugdenken aan deze koele en frisse periode (niet aan de tornado). Mijn plan voor het komend half jaar is om de Middellandse zee in te varen en in de buurt van Malaga te bepalen of ik daar voorlopig blijf (richting Griekenland/Turkije) of dat ik omdraai en alsnog naar de Caraïben vaar… Dan moet ik nog op zoek naar flexibele opstappers die in dec/januari ‘18/’19 mee willen oversteken. Dus kandidaten mogen zich melden.
In de havens van Portugal en Spanje wordt, naast het paspoort, bijna overal gevraagd naar de verzekeringspapieren en het eigendomsbewijs. Ik heb de Aja door het Kadaster laten opmeten en daarvoor een zeebrief gekregen. Die komt dus goed van pas. Ik ben verzekerd bij Panthaenius.

Wat kost dat?
Ik ben met prepensioen en heb wat spaarloonregelingen. Daarnaast verhuur ik zo nu en dan mijn huis(je). Dat geeft tot nu toe ruim voldoende middelen om deze reis te ondernemen. Tot nu toe kom ik (in m’n eentje) rond van ongeveer € 1800 per maand = ca € 60 per dag. Het liggeld bedraagt zo tussen de € 15 tot € 30 per nacht. Om de paar dagen doe ik wat boodschappen, maar eet eigenlijk elke avond (eenvoudig) aan de wal. Dat kost in Portugal en Spanje tussen de €10 en €15. Dan moet er natuurlijk regelmatig getankt worden, wat spullen kopen voor de boot, een aantal keer op, en neer vliegen, e.d. Maar gemiddeld kom ik goed toe met dit maandbedrag. Ik besef wel dat, als ik verder de Med invaar, de liggelden aanzienlijk zullen stijgen. Dan zal ik hier en daar toch moeten ankeren of mijn reservepotje aanspreken.

Eten en drinken aan boord.
Ik drink niet uit de watertank, maar koop eigenlijk altijd flessen drinkwater aan de wal. Dat doe ik maar voor de zekerheid. Onderweg tijdens het varen drink ik graag iets fris, bv Cola light, dus daar heb ik ook altijd wat van aan boord. Bij aankomst in de haven is het standaard gebruik om een oorlam te drinken (op de AJA: Berenburg), daar heb ik ook meerdere flessen van meegenomen. Verder heb ik veel plezier van de meegenomen kleine maaltijden, zoals zakken soep, blikjes met knakworsten e.d. Maar heb te veel rijst, spaghetti, olijfolie en bloem bij me. Voor het afbakken van voorgebakken brood heb ik veel plezier van de wonderpan. Ben een liefhebber van pindakaas, dat is wat moeilijker te krijgen. Vanaf mijn vertrek heb ik tot nu toe 2,5 fles Campinggaz (207) gebruikt. Eigenlijk gebruik ik die alleen voor het koffie zetten en het bakken/koken van een ei. Hier in Cádiz heb ik 2 flessen omgeruild voor Butsir (flessen zien er hetzelfde uit). (De aansluiting heb ik nog niet gecheckt).

De vervanger van Campinggaz

…wat ik nog wel mis aan boord zijn een paar pantoffels…

Geplaatst in Geen categorie | 3 reacties

richting Cadiz

20 December vertrekken we naar Chipiona. We zijn blij dat we uit Mazagon kunnen vertrekken. Ondanks dat de mensen er erg aardig zijn, is er weinig vertier. Het voordeel is dat Jan Willem en ik hier vele diepgaande (!) gesprekken hebben gehad en veel hebben kunnen lezen. Nadat we het toegangspasje hebben ingeruild voor de borgsom, vertrekken we ca 9.30 weer verder richting zuidoost voor een 30 Nm naar Chipiona. We varen het aanloopkanaal af op de motor. Later kunnen we de genua uitrollen. Zoals de laatste tochten gebruikelijk is, trekt de wind in de loop van de dag wat aan. We varen voor de wind, en dat geeft soms een wat lastige deining en de Aja rolt op de golven. JW stuurt de hele dag, hij is wat katterig, en dan is dit de beste manier om niet echt zeeziek te worden. Uiteindelijk kunnen we varen met grootzeil en genua. Maar dat is van korte duur, want de wind zakt weer in en gaat de motor weer bij. We willen een beetje bijtijds in Chipiona zijn, omdat we nog moeten uitzoeken hoe JW naar het vliegveld in Sevilla kan. Om een uur of 3 komen we in de haven aan, en moeten weer aan de wachtsteiger aanleggen. Het kantoor gaat pas om 4 uur open. We zijn nu in het in het laagseizoen en is het te begrijpen dat de havenkantoren beperkt open zijn. Bijna alle havens hier aan de zuidkust van Andalusië zijn in handen van een organisatie. Dat kun je merken aan de wijze van inchecken, de wachtsteigers, de poorten e.d. en ook het liggeld is tot nu toe overal hetzelfde (ruim € 15/nacht, wintertarief voor mijn boot van 10.50m). Maar ook dat er in geen enkele haven (tot nu toe) wifi is. We lopen, nadat de Aja in de box ligt afgemeerd naar het busstation, en JW koopt er al een kaartje voor de volgende morgen vroeg. Chipiona is een badplaats, die tijdens de winter in ruste is. Veel horecazaken zijn dicht, maar we vinden nog een leuk tapasrestaurantje (Manolo, waar ik nog vaak zal zijn), waar JW me trakteert op een stevige, doch voedzame maaltijd, als dank voor het verblijf aan boord van de Aja. De volgende morgen vergezel ik hem naar de bushalte en loop weer terug naar de boot, met toch wel een leeg gevoel. Het is altijd weer wennen om alleen te zijn. Ik kijk er met veel plezier op terug. Maar na een dagje gaat dat lege gevoel altijd weer weg. En over 2 dagen komt Monique alweer, dus er is voorlopig aanspraak genoeg. Deze dagen maak ik de boot schoon en doe ik boodschappen. Verder maak ik wandelingen door het verlaten badplaatsje. En Manolo krijgt van mij elke dag bezoek. Ik geniet op een avond van de hartverwarmende Spaanse traditionele zang van een groepje mensen in een kroeg, begeleid door een opzwepende cajon (spreek uit cachon, een soort houten doos/kist waar stevig op wordt geramd, en wat dus dient als ritme-instrument).

Chipiona, corrales de Pesca. In deze aangelegde bakken worden bij laag water de vissen gevangen. Nu een natuurgebied en cultureel erfgoed

Zondag morgenvroeg pak ik de bus naar Sevilla, waar Monique ook aankomt vanaf het vliegveld. Omdat het weer er niet echt geweldig uitziet, hebben we besloten een paar dagen in Sevilla te blijven. Zowel Monique als ik zijn er al eerder geweest, maar we kijken er weer onze ogen uit. Prachtige gebouwen en we genieten van de geweldige (bourgondische) sfeer in deze stad.

Sevilla, altijd gezellig…

Zoals al eens eerder gemeld, denk ik op elke plaats of ik er zou willen wonen, en dat was eigenlijk alleen nog maar het geval in Camaret, Lissabon en nu dus zeker in Sevilla. Het bevalt ons zo goed, dat we besluiten er nog een nacht aan te plakken en in totaal 3 nachten te blijven. Op kerstavond dolen we wat rond door de stad op zoek naar een eettent. Uiteindelijk vinden we wat, maar ons gevoel gaf al aan dat het niet helemaal ok is. We worden hier gigantisch (kwalitatief en financieel) afgezet door de ongeïnteresseerde bediening. We moeten ruim € 70 betalen voor een zeer schamele maaltijd (weliswaar met een flesje wijn erbij), en dat is voor Spaanse begrippen heel duur. We hebben ons er een tijdje lang flink over verbaasd. De 27e vertrekken we samen met de bus naar Chipiona en de 28e vieren we er de verjaardag van Monique. Tja, de ambiance had beter gekund, maar het wordt toch een gezellige dag, met uiteraard een ruime tapasmaaltijd bij Manolo. …en ik word weer afgezet (niet bij Manolo), maar op een terrasje waar we een hardloopwedstrijd bekijken. Ik reken voor 2 biertjes af met een briefje van 50 en krijg terugbetaald van een tientje. Ik kan hoog en laag springen, maar ik krijg geen gelijk… Nou ja, jammer, kleine domper, en weer een les om in kleine kroegjes e.d. niet met te groot geld af te rekenen.
De 29e vertrekken we naar Cadiz. Het is een vrij korte tocht van ca 20 Nm. Dus we staan ‘smorgens op het gemakje op en varen om een uur of 10 weg. Er staat niet veel wind, maar kunnen aanvankelijk toch een beetje zeilen, maar later moet dan weer de motor bij. Het laatste uurtje gaan we voor de wind (met maar 3 knopen snelheid) naar Puerto America. We komen om een uur of 3 aan en moeten weer tot 4 uur wachten tot het havenkantoor opengaat. Geen straf, want we liggen lekker in het zonnetje. De 31e gaat Monique weer terug naar huis en het vliegtuig vertrekt redelijk vroeg. We besluiten om de 30e weer naar Sevilla te gaan en er een nachtje te blijven. ‘s Morgens vroeg zet ik Monique af op de bus naar het vliegtuig en heb nog een “eenzaam” dagje in Sevilla. In de middag ga ik weer met de trein terug naar Cádiz. Ik ga hier een paar maanden blijven. Enerzijds omdat de temperatuur niet echt geweldig is, anderzijds om ook eens een beetje het Spaanse leven te ervaren en uiteraard om het karnaval in Cádiz mee te maken…

Geplaatst in Geen categorie | 3 reacties

Weer in Spanje

Het is hier nu, in zuid Spanje, bijna continue oostenwind, en dat is de richting die we (Jan Willem en ik) op willen. De volgende haven is Ayamonte een redelijk lange tocht van ca 47 Nm. We moeten om het laaggelegen gebied van Faro heen, dus eerst een koers zuidoost, dan oost en dan noord oost. We staan op tijd op en we meren om 7.30 nog even aan het ponton van de receptie om de speciale stekker (32A) en het pasje af te geven. Een deel van de tocht kunnen we zeilen, maar het overgrote deel is met de motor bij. Onderweg zien we nog dolfijnen, waaronder een paar grote (Ik zal nog eens een boekje kopen met de namen van de diersoorten die zoal in of aan de zee/oceaan leven. Als iemand een tip voor een titel heeft, hou ik me aanbevolen.) Tegen 4 uur , een paar uur voor laag water, komen we bij de boeien die de ingang van het bevaarbare deel van de rivier markeren. We volgen op de rivier de Guadiana, keurig de betonning en met de stroming tegen en een snelheid van ca 3 knopen over de grond, varen we richting Ayamonte. We hebben idd nog zo’n 2 meter onder de kiel, dus er is genoeg diepte om zonder problemen naar binnen te varen. Eind van de middag zijn we weer in Spanje. We krijgen een box toegewezen en na het inchecken en de gebruikelijke oorlam aan boord, gaan we het stadje verkennen en op zoek naar een restaurantje. Na Portugal is Spanje toch wel een verademing. Veel meer mensen op straat, vrolijke muziek en eindelijk weer gezellige tapasrestaurantjes. We komen in een klein kroegje met heel veel posters aan de muren van huilende heiligen. We hebben een leuke avond, maar gaan op tijd te kooi want het was een lange dag. Volgende dag lekker uitslapen, wat boodschappen doen en een wandeling door het plaatsje. Ayamonte is niet echt bijzonder, maar op de pleintjes is het heel levendig. Totaal niet toeristisch en dat is wel weer fijn na ons “trauma” in Vilamoura. ’s Avonds vinden we een gezellig kroegje met goede bluesmuziek, daar drinken we een paar cerveza’s. In een eettentje gaan we weer aan de tapas, maar die lijken allemaal hetzelfde omdat de smaak van het frituurvet enorm overheerst. De aanwezige locals zorgen voor een gezellige sfeer en het wordt een amusante avond. De volgende dag gaan we verder naar Mazagon. Deze tocht is wat korter. Zo’n 45 Nm. We vertrekken om een uur of 9. We hebben stroomafwaarts van de rivier weer stroom tegen (?), dus na een uurtje zijn we weer op zee. We rollen de genua uit, aanvankelijk is het motorzeilen, maar later kan ook de motor uit. De wind draait steeds meer naar oost en trekt aan tot 20-25 knopen. Het laatste deel van deze tocht ligt Mazagon precies in de wind en we raken steeds verder van de uitgezette route (op de kaartplotter, soort Tom-Tom). We rollen de genua weer in en gaan recht tegen de wind, op de motor, verder. De Aja maakt soms flinke klappen. Maar naarmate we dichter onder kust komen, wordt de zee rustiger en varen we om een uur of 4 de haven van Mazagon binnen. We leggen aan de steiger voor het havenkantoor aan en checken in. We drinken weer een oorlam op deze behouden aankomst. We gaan daarna op zoek naar het centrum om wat te eten. Dat was een lange zoektocht. We worden door voorbijgangers naar een soort van centrum gestuurd, maar kunnen het eigenlijk niet vinden. Het is er in feite ook niet; een bushalte aan een doorgaande weg. Het lijkt allemaal vrij nieuw (60er jaren). Er zijn wel wat eettentjes en kroegjes, maar het ziet er allemaal desolaat en verlaten uit. Toch vermaken wij ons er wel, omdat de mensen er erg aardig zijn. We voelen ons een beetje een bezienswaardigheid.

Het uitgaanscentrum van Mazagon

We blijven een dag of 4 in Mazagon, omdat de wind nog steeds uit het oosten waait en elke dag een paar uur stevig aantrekt. We vinden een paar kroegen en eettentjes die eenvoudig, maar toch leuk zijn. Zo begint er toch een beetje een band te ontstaan tussen ons en Mazagon. De vakantie van Jan Willem loopt ten einde en we besluiten woensdag de 20e door te varen naar Chipiona, waar JW de bus naar Sevilla kan pakken.

Geplaatst in Geen categorie | 1 reactie

Nieuw Jaar

Saludos Amigos,

Voor jullie allen de beste wensen voor 2018 (en verder natuurlijk).

onder toezicht van betraande ogen, wens ik jullie een goed 2018

Harm

(vanuit Cádiz)

Geplaatst in Geen categorie | 2 reacties

Bezoek

Op 5 december ( hier is van Sinterklaas niets te merken), vertrek ik eind van de morgen voor een kort tripje naar Portimao. Ik had bedacht dat het een rustig tochtje zou worden, maar toen ik het havenkanaal uitvoer, zag ik de golven al breken op de haveningang. Dit weerbericht was niet voorspeld. De hele tocht had ik het gevoel dat ik door de branding aan het varen was. De Aja klapt soms enorm op de golven. Een voordeel is dat het wieltje van het log (waarmee de snelheid door het water wordt gemeten), weer loskomt. De wind is pal tegen, en ik heb geen zin om nog het dek op te gaan om de zeilbandjes los te maken, het is mij iets te onstuimig en ik vaar op de motor de 9 Nm naar Portimao. Het is de bedoeling om met de mensen uit Zeeland, die ik in Guernsey heb ontmoet, af te spreken en 6 december komt vriend Jan Willem me 2 weken gezelschap houden. Om in te checken moet ik eerst aan een centraal ponton aanleggen voor ik een ligplaats krijg toegewezen. Er is gelukkig veel ruimte. De wind van 15-20 knopen maken het lastig om aan hoger wal aan te leggen. Ik krijg een plaatsje toegewezen naast de Cerise, een knalrode zeilboot uit Frankrijk, met een aardige schipper. Het aanleggen gaat nu makkelijk, omdat ik de Aja lekker tegen het ponton aan kan laten zakken. Ik blijf de rest van de dag aan boord, want de code van het ponton werkt niet goed en ben bang niet terug op de boot te kunnen. Volgende morgen op tijd op, want JW komt al eind van de morgen aan op het station. Vanaf de haven is dat een fikse wandeling en als ik dan ook nog terug moet om mn telefoon, die ik vergeten ben, op te halen, ben ik te laat om JW uit de trein te zien stappen. Hij zit op een bankje te wachten en te genieten van het zonnetje. We gaan met de taxi naar de Aja, en kletsen elkaar de oren van het hoofd.

De jonge onderzoekers

Eind van de middag wandelen we richting stadje om boodschappen te doen en om wat te eten en te drinken. Het is zo gezellig dat we te laat zijn voor de supermarkt. De volgende dag wandelen we richting toeristisch Portimao aan het strand, waar we ’s avonds ook gaan eten. De dag erna gaan we verder richting Vilamoura. Helaas is er van een afspraak met de mensen uit Zeeland niets gekomen (Sorry Sjaak en Diane).
Tja en dan liggen we in Vilamoura…. Meer toeristisch dan dit, kun je het niet bedenken. En we liggen er min of meer verwaaid of er zijn hoge golven voor de kust. Van zondag op maandag trekt er nog een storm over. We hebben Aja extra goed vast gelegd. Gelukkig hebben JW en ik veel te bespreken en we evalueren en roddelen er flink op los. We proberen hier van zoveel mogelijk verschillende culturen te eten, van Indiaas tot vette hamburgers. Het is hier nu ook winter en het weer is instabiel. De heersende windrichting is (noord) oost, precies de richting die wij op willen. We zijn het in Vilamoura meer dan beu en verlangen ernaar een volgende haven te bezoeken. Voor JW frusterend, omdat we meer in deze (verlaten) haven liggen dan dat we op ons gemak de zuidkust van Portugal en Spanje verkennen. Maar goed, het is niet anders en het hoort een beetje bij deze reis. De volgende haven zal Ayamonte zijn. Het is een flinke tocht (ca 47 Nm) en we zullen er dan eind van de middag zijn, als het laagwater is. De ingang van de rivier Guardiana heeft de neiging om te verzanden. Ik heb een mailtje gestuurd naar de haven en zij melden me dat de ingang is gebaggerd en dat we met laag water gewoon naar binnen kunnen. Nu nog wachten op gunstige wind…

Geplaatst in Geen categorie | 3 reacties