Bezoek

Op 5 december ( hier is van Sinterklaas niets te merken), vertrek ik eind van de morgen voor een kort tripje naar Portimao. Ik had bedacht dat het een rustig tochtje zou worden, maar toen ik het havenkanaal uitvoer, zag ik de golven al breken op de haveningang. Dit weerbericht was niet voorspeld. De hele tocht had ik het gevoel dat ik door de branding aan het varen was. De Aja klapt soms enorm op de golven. Een voordeel is dat het wieltje van het log (waarmee de snelheid door het water wordt gemeten), weer loskomt. De wind is pal tegen, en ik heb geen zin om nog het dek op te gaan om de zeilbandjes los te maken, het is mij iets te onstuimig en ik vaar op de motor de 9 Nm naar Portimao. Het is de bedoeling om met de mensen uit Zeeland, die ik in Guernsey heb ontmoet, af te spreken en 6 december komt vriend Jan Willem me 2 weken gezelschap houden. Om in te checken moet ik eerst aan een centraal ponton aanleggen voor ik een ligplaats krijg toegewezen. Er is gelukkig veel ruimte. De wind van 15-20 knopen maken het lastig om aan hoger wal aan te leggen. Ik krijg een plaatsje toegewezen naast de Cerise, een knalrode zeilboot uit Frankrijk, met een aardige schipper. Het aanleggen gaat nu makkelijk, omdat ik de Aja lekker tegen het ponton aan kan laten zakken. Ik blijf de rest van de dag aan boord, want de code van het ponton werkt niet goed en ben bang niet terug op de boot te kunnen. Volgende morgen op tijd op, want JW komt al eind van de morgen aan op het station. Vanaf de haven is dat een fikse wandeling en als ik dan ook nog terug moet om mn telefoon, die ik vergeten ben, op te halen, ben ik te laat om JW uit de trein te zien stappen. Hij zit op een bankje te wachten en te genieten van het zonnetje. We gaan met de taxi naar de Aja, en kletsen elkaar de oren van het hoofd.

De jonge onderzoekers

Eind van de middag wandelen we richting stadje om boodschappen te doen en om wat te eten en te drinken. Het is zo gezellig dat we te laat zijn voor de supermarkt. De volgende dag wandelen we richting toeristisch Portimao aan het strand, waar we ’s avonds ook gaan eten. De dag erna gaan we verder richting Vilamoura. Helaas is er van een afspraak met de mensen uit Zeeland niets gekomen (Sorry Sjaak en Diane).
Tja en dan liggen we in Vilamoura…. Meer toeristisch dan dit, kun je het niet bedenken. En we liggen er min of meer verwaaid of er zijn hoge golven voor de kust. Van zondag op maandag trekt er nog een storm over. We hebben Aja extra goed vast gelegd. Gelukkig hebben JW en ik veel te bespreken en we evalueren en roddelen er flink op los. We proberen hier van zoveel mogelijk verschillende culturen te eten, van Indiaas tot vette hamburgers. Het is hier nu ook winter en het weer is instabiel. De heersende windrichting is (noord) oost, precies de richting die wij op willen. We zijn het in Vilamoura meer dan beu en verlangen ernaar een volgende haven te bezoeken. Voor JW frusterend, omdat we meer in deze (verlaten) haven liggen dan dat we op ons gemak de zuidkust van Portugal en Spanje verkennen. Maar goed, het is niet anders en het hoort een beetje bij deze reis. De volgende haven zal Ayamonte zijn. Het is een flinke tocht (ca 47 Nm) en we zullen er dan eind van de middag zijn, als het laagwater is. De ingang van de rivier Guardiana heeft de neiging om te verzanden. Ik heb een mailtje gestuurd naar de haven en zij melden me dat de ingang is gebaggerd en dat we met laag water gewoon naar binnen kunnen. Nu nog wachten op gunstige wind…

Geplaatst in Geen categorie | 1 reactie

Algarve

Vrijdag 1 december wil ik vertrekken richting Lagos. De dag ervoor help ik Jean Heylbroeck nog meet het draaien van zijn boot, omdat hij met de kuip in de wind ligt. Hij vraagt mij om even in zijn dinghy te springen om wat lijnen over te nemen. Ik stap in zijn bijbootje, maar die is niet al te hard opgepompt en ik ga bijna overboord (met de telefoon in m’n broekzak…).
Ik wil niet in het donker aankomen in Lagos. Er blijken daar nogal wat visnetten te zijn uitgezet vlak voor de haveningang, waar je maar beter niet in kunt varen. De netten drijven blijkbaar nogal aan het oppervlak, meen ik ergens gelezen te hebben. Dus vroeg op, ik verwacht deze reis in ca 14 uur te doen, mits ik constant 6 knopen blijf varen. Als ik weet dat ik heel vroeg op moet, slaap ik die nacht ook erg slecht, dat is ook nu het geval. Ik had de wekker op 3 uur staan, maar ga al 2.30 uur uit m’n kooi. De voorbereidingen, zoals boterhammen smeren, de huiken eraf e.d., heb ik de dag ervoor al gedaan. Het is nu een kwestie van losgooien en gaan. Om 3.15 vertrek ik. De maan schijnt helder, ik heb dus redelijk zicht in de haven. Het waait aanvankelijk niet hard. Ik besluit vandaag geen grootzeil te hijsen, maar alleen op de genua te varen. De eerste paar uur van de reis klappert de genua wat, maar het valt mee. Na een uurtje gaat de maan al onder, en wordt het alsnog pikkedonker. De visstaken die ik normaal gesproken keurig ontwijk, zijn niet zichtbaar, dus ik zal er wel eens heel dichtbij geweest zijn. De deining is nog behoorlijk, maar ik kan de golven nauwelijks zien. Ik moet echt weer inslingeren. Het is hartstikke koud en moet onderweg nog een trui extra aantrekken onder het complete zeilpak dat ik aanheb. Ik vaar op de ca 100m dieptelijn en kom geen schip onderweg tegen. Tegen achten komt de zon op, en krijg ik meer zicht op de zee. Het is goed te doen en de Aja kan het makkelijk aan. De wind komt steeds meer van achteren binnen, dat is lastig zeilen, dus ga op een gegeven moment maar afkruisen. Eind van de morgen gaat de motor uit en vaar ik een paar uur alleen onder zeil. Ik heb echter niet genoeg snelheid om voor het donker in Lagos te zijn, dus toch maar de motor erbij.

Cabo Sao Vincente

Begin van de middag rond ik de Cabo Sao Vincente en daarna de Cabo Sagres. Het waait hier inmiddels flink, zo’n 25 knopen en het is steeds meer aan de wind, want ik ga nu, in plaats van naar het zuiden, richting oosten, en zelfs noordoosten. Ik ben blij dat ik alleen de genua uit heb staan. Zo nu en dan maken we flink helling. Het gaat wel lekker hard. Na een paar uur varen kom ik steeds meer in de luwte en neemt de wind wat af. Eind van de middag zie ik de havenhoofden van Lagos, en met een ruime bocht vaar ik ernaartoe. Met een stevige wind op kop moet ik aanleggen, om me te melden bij het havenkantoor voor de brug. (Er wordt in alle havens van Spanje en Portugal, gevraagd naar het paspoort, het verzekeringsdocument en het eigendomsbewijs van de boot. Er worden steevast kopieën van gemaakt. Ik ben blij dat ik voorafgaand aan de reis de boot bij het kadaster heb laten registreren.) Na de formaliteiten gaat de voetgangersbrug open en kan ik naar mijn toegewezen plekje varen, helaas met de kuip in de wind en uit de zon… Het is of ik hier in Engeland ben. Ik denk dat 70% van de boten in deze volle haven, Brits is. Ik ben bij dat ik er ben, heb nu toch een aardige reis achter de rug, en ga lekker op tijd te kooi. De Aja ligt hier heerlijk rustig, zonder deining en dat slaapt wel zo lekker. Komende maanden ga ik hier aan de zuidkant van Europa wat rondhangen (overwinteren). Het zonnetje schijnt overdag uitbundig, maar ’s nachts is het bitterkoud. ’s Morgens en ’s avonds gaat de kachel aan. Ik had bij de voorbereiding van mijn reis niet bedacht dat ik die nog nodig zou hebben. Maar ja, alles loopt anders dan gepland…

Geplaatst in Geen categorie | 4 reacties

…en verder

Nadat Monique anderhalve dag in Portugal is, breng ik haar maandag 13 november alweer naar het vliegveld van Lissabon. Haar vader(tje) heeft niet lang meer te leven en ze wil uiteraard zoveel mogelijk bij hem zijn.
Ik blijf nog een paar dagen in Cascais en twijfel om verder te varen. Vanuit Lissabon ben ik zo in Breda. Ik ga nog een dagje naar Lissabon. Wat een fijne stad is dat. Ik vraag me onderweg vaak af of ik in een plaats zou willen blijven wonen. Dat is bijna nergens het geval, maar in Lissabon zou ik wel kunnen aarden, denk ik. Het is elke dag lekker weer in Cascais. Ik besluit toch om verder te varen naar Sines. Zes december komt een vriend een paar weken naar de Algarve, en het zou wel fijn zijn als de Aja er dan ook ligt. Ik ben wel van plan naar Breda te gaan als de vader van Monique is overleden. Op donderdag, om een uur of acht, gooi ik de trossen los. De zee is kalm en al motorzeilend ga ik verder naar het zuiden voor een tocht van ca 50 Nm. Voorbij kaap Espichel is het echt “alleen op de wereld”, geen schip en geen land te zien. Na een paar uur komt de kustlijn weer in zicht. Op een meter of 20 van de boot komt nog een walvisachtige voorbij, zwarte rug, niet heel groot, maar wel met zo’n fontein spuitend. Ik heb het er niet op. Dolfijnen zijn meer dan welkom, maar met walvissen weet je het maar niet, je leest de raarste verhalen… Tegen dat het donker wordt vaar ik de haven van Sines binnen. Het is makkelijk aanlopen. Er staat iemand op de kade me op te wachten. Maar ik wil toch eerst even tanken. Want de volgende tocht zal een hele lange dag worden, richting Algarve, en dat is wel zo prettig met een volle tank. Ik ga aan de binnenkant van een lege steiger liggen. De mensen in de haven zijn erg vriendelijk. De eerste dag lig ik redelijk rustig, maar dan lijkt toch dat er veel swell/deining in de haven staat. De Aja rukt aan de landvasten, niet prettig.

De haven van Sines

 

Sines is een rustig plaatsje, in de zomer zal het er druk zijn met vele recreanten, maar nu is het in zichzelf gekeerd en de mensen leven er hun leven. Ik geniet er wel van, en het is leuk om wat vaste plekken te hebben om wat te eten en te drinken. In de haven ontmoet ik een zeeheld: Jean Heylbroeck, een Belgische zeiler die in een bootje van ca 9 meter (Chartist Lady) in vijf jaar de wereld is rondgevaren. Hij heeft er ook een boek over geschreven: “de wereld is rond”. Ik kom Jean (72 inmiddels) regelmatig tegen en hij vertelt volop over zijn belevenissen. Ik hang aan zijn lippen… Ondertussen gaat het steeds slechter met de Pa van Monique. Op zondag 19 november overlijdt hij. Gelukkig zijn Monique en haar broer op dat moment bij hem. Maandag ben ik weer in Breda. (Ik ben nu ca 6 maanden weg en ben ook al 6 keer vanwege omstandigheden teruggegaan…, het is een reis met hindernissen, zullen we maar zeggen, ik zou het ook niet anders willen doen). Op de avond ervoor verleg ik de Aja nog naar een, naar men zegt, iets rustiger plek in de haven. Jean geeft nog adviezen over het afmeren en belooft een oogje in het zeil te houden (hij ligt nu recht achter me). Op zaterdag 25 november is er een prachtige uitvaartplechtigheid voor Ad. Maandag de 27e ga ik weer terug naar Sines. Het weer is hier helemaal omgeslagen, het is nu ook herfst in zuid Portugal. Op deze plek ligt de Aja weer te rukken aan de landvasten, ondanks dat de oceaan redelijk rustig is, het regent regelmatig, maar de temperatuur is lekker. Ben nu in afwachting van een redelijk “weergat” om richting Lagos te varen, een tocht van zo’n 75 Nm

Geplaatst in Geen categorie | 2 reacties

Cascais

Obidos, balkon in een omwalling

Obidos

De weersomstandigheden in Peniche zijn onstuimig en voorlopig ongunstig om verder te varen. Aanvankelijk meerdere dagen met zuidenwind en daarna harde wind, veel regen en hoge golven. In de haven aan de langs steiger is het geen pretje. Door de swell van zee en de hekgolven van de lokale boten ligt de Aja vaak flink te stampen aan de steiger.
Ach, ik probeer er maar het beste van te maken. Op donderdag ga ik met de bus naar Obidos. De busrit is op zich al aardig. Het is een mooie rit door het landschap van Portugal. Maar je ziet ook regelmatig de restanten van de enorme branden die hebben gewoed deze zomer. Het heeft hier lange tijd niet geregend (Nu ik er ben uiteraard wel, volop neerslag…). De havenmeester verzekert mij dat de Portugese boeren zeer gelukkig zijn met de heftige regenbuien die zo nu en dan vallen (allez dan maar…). Obidos is een middeleeuws dorpje met een zware en indrukwekkende omwalling. Veel smalle straatjes, steil, maar zeer verrassend en met prachtige doorkijkjes. Je kunt er de geschiedenis lezen (figuurlijk) van de laatste, pakweg, 5-6 eeuwen. Uiteraard is het heel toeristisch, maar als je een beetje van de hoofdstraatjes afgaat zie je nog hoe het vroeger geweest moet zijn. Vanaf de omwalling heb je op veel plekken een mooi uitzicht op de wijn- en olijfboomgaarden. Eind van de middag ga ik met de bus weer terug naar Peniche. Ik ben hier eigenlijk te lang naar mijn zin. Ik dreig zo langzamerhand een vaste klant te worden van verschillende kroegen en eettentjes. Uiteindelijk, na een week dient zich een zeer klein “weergat” aan. Dinsdag tot een uur of 3 ‘s middags is het redelijke wind uit de goede richting en matige golven. Daarna gaat het weer harder waaien. Vroeg vertrekken dus. Ik lig aan lagerwal en strak voor me ligt een Engelse zeilboot. Ik help hen afduwen, zo dat ik wat ruimte heb, maar moet het daarna wel alleen doen. Met de achter spring en de motor in z’n achteruit komt de boeg los van de wal. Stootwillen aan het achterschip. Daarna snel in z’n vooruit en de achter spring losgooien. Het gaat redelijk. In de haven hijs ik alvast het grootzeil en berg alle stootwillen op. Aanvankelijk is het tijdens de tocht een redelijk rustige wind, maar allengs gaat het toch steeds harder waaien en worden de golven wat venijniger. We komen uit de windschaduw van het schiereiland Peniche. Ik had een bulle talie moeten aanbrengen… (dat is een lijn die je van de giek naar het voorschip aanbrengt om te voorkomen dat je een ongewenste klap gijp krijgt). En nu nog een aanbrengen met deze zee zie ik niet zitten. Door de golven en de achteropkomende wind wil het grootzeil telkens gijpen. Ik laat het grootzeil maar zoveel mogelijk midscheeps. Het geeft soms enorme klappen op het zeil. Het gaat door merg en been… Ik zet de elektrische stuurautomaat aan en verleg de koers iets, zodat ik de wind min of meer schuin van achteren krijg. De stuurautomaat stuurt beter dan ik, maar op een gegeven moment komen toch weer die tikken, dat betekent dat de stuurarm weer loskomt van de roer as.

aan de bovenzijde de arm van de stuurautomaat en in het midden de arm op de roer as, die telkens loskomt…

Dus maar weer met de hand sturen. Ik hou de motor bij, en we gaan als een speer, 7-8 knopen. Om een uur of 12 passeren we de Cabo da Roca, een enorme rots in zee en het meeste westelijke puntje van het Europese vaste land. Weer een “voorlopige” mijlpaal. De koers gaat weer meer richting oosten en begin van de middag lig ik op de rede van Cascais. Alles weer klaar maken voor het aanleggen. Eerst aanleggen aan de meld steiger voor het havenkantoor. Dat gaat niet helemaal lekker vanwege de aflandige wind. Nu hepen mijn Engelse buren mij met aanleggen (voor wat hoort wat, he…) Cascais is een chique haven in een chique badplaats. Alles ziet er keurig uit. Ik krijg een ligplaats achterin de haven waar alle buitenlanders liggen. Er is plaats zat. Ik lig weer naast de Engelsen. Ik blijf hier even, omdat Monique komend weekend komt. Woensdag ga ik maar weer aan de stuurautomaat werken. Ga nu met een vijl proberen de ronde stuurkoning iets af te vijlen, zodat de bouten misschien beter blijven zitten. Het is heel hard staal, maar m’n gevoel zegt dat het wel iets geholpen heeft. Wordt vervolgd…
Donderdag ga ik een dagje naar Lissabon. Ik ben onder de indruk, ik was er al een paar keer eerder geweest, maar de sfeer en de ruimte, pakken me. Fijne stad. Omdat Monique zaterdag komt, ga ik uiteraard vrijdag de boot maar eens poetsen en dat was ook wel nodig. Zaterdag vroeg uit de veren en per trein en bus naar het vliegveld. Het openbaar vervoer is hier goed geregeld. Ik ben blij Mo weer in m’n armen te sluiten. Thuis gaat het niet goed. Haar vader zal niet lang meer te leven hebben, en het was maar de vraag of ze wel zou kunnen komen. Maar na overleg met haar vader en broer heeft ze toch besloten dat ze wel even weg kon. Op weg naar Cascais wandelen we nog een middag door Lissabon. We eten in de markthal “Time Out”, heel druk, bijzondere plek. Zondag blijkt dat het toch nog sneller met haar vader achteruitgaat dan verwacht. Monique boekt snel een vlucht terug, en vertrekt maandagmorgen al weer terug naar huis. Haar vader wordt maandag opgenomen in een hospice. Ik wacht nog even af, maar als haar vader overlijdt, ga ik ook naar Breda. Ik onderzoek en bedenk wat ik zal gaan doen. Nog wat verder varen of blijven liggen…? Wordt vervolgd…

Geplaatst in Geen categorie | 2 reacties

Herfst

In Nazaré zijn, naast de vissershavens 2 marina’s, voor “hobbyvaarders. In de pilots wordt een haven aangeprezen en de andere een particuliere jachthaven min of meer weg geschreven als zou daar geen plaats zijn, duurder e.d. Na mijn oproep via de marifoon, reageerde de particuliere (Clube Naval de Nazaré) op mijn oproep. Ik word keurig geholpen door goed Engelssprekende havenmeesters. Op de steigers zijn alle voorzieningen. Ik ben, om ook eens kritisch te zijn (vergelijkend waren onderzoek), naar de andere haven gelopen. Dat is naar mijn mening een aftandse situatie. De ligging is naast de visafslag, heel veel meeuwen, vieze steigers, het ligt aan een industrieterreintje met de uitstraling van die van een Oostblokland, ver voor “die Wende”. De prijs zal ook niet heel veel verschillen, ik betaalde ruim € 17 voor de Aja (10.50m), dat valt wel mee dus. Ok, de toiletten zouden wat beter kunnen en die worden gedeeld met een restaurantje (ook lekker eten) aan de haven. In de haven wordt ook te hard te hard gevaren door met name de hobbyvissers, dat geeft vaak vervelende golven, dus soms ligt de Aja flink te stuiteren aan de steiger. Dus niet alleen hosanna. Ik wilde hier toch even een lans breken voor deze “Clube Naval”.

De Aja bij Clube Naval in Nazare

 

De haven van Nazare, gezien vanuit de oude kern van het dorpje

De haven van Nazare is in nagenoeg alle weersomstandigheden aan te lopen. Dat komt door een geul van een paar honderd meter diep die haaks op de kust loopt richting de haveningang. Die diepte zorgt voor het dempen van de deining (denk ik). De kust is hier vanwege de hoge golven bekend om z’n golfsurfen. Regelmatig worden de golven hier makkelijk 5 m hoog… Ik las op een bordje dat er eens een golf van 30m hoog hier de kust heeft bereikt. Onvoorstelbaar.

Maandag vertrek ik weer uit Nazaré, voor een relatief kort tochtje naar Peniche, ca 25 Nm. De wind is noord, aanvankelijk niet al te hard. De golven verrassen me wel, die zijn kort en stevig en soms aardig hoog (voor mijn doen). Die golven komen schuin van achteren in, en dan gaat de Aja soms dwars van de golf af, dat betekent dat ie soms flink helling maakt. De wind trekt wat aan naar ruim 15 knopen en ik kan ook de genua bijzetten. De motor kan uit en met een vaartje van 4-5 knopen varen we richting Peniche. Onderweg tref ik een grote groep Jan van Genten die zich agressief in de oceaan storten. Daarbij ook een grote groep dolfijnen, maar die hebben geen tijd voor mij… Even later zie ik nog vlakbij de fontein van een walvis, redelijk vlakbij, niet een hele grote (denk ik), maar toch, altijd spannend. Ik houd ze toch liever een beetje op afstand. Tussen de kaap bij Peniche en het eiland Berlenga, wordt de zee nog wat onstuimiger en het is stevig sturen van de golven af. Een redelijk klein vissersbootje komt al stuiterend in mijn richting, voor mij onduidelijk wat hij wil, na een tijdje blijkt hij achterlangs te gaan. De visser komt even uit z’n stuurhutje uit en steekt een hand op naar mij. Een mooi moment.
De haven van Peniche is makkelijk aan te lopen. Het aantal ligplaatsen voor passanten is erg beperkt, en gelukkig is er nog net een plekje aan de langs steiger, aan de buitenzijde van de haven. Er ligt nog een Franse boot, verder ben ik de enige passant, zo te zien. Ik zal hier wel even moeten blijven liggen, want de komende dagen komt de wind uit het zuiden. Bovendien komt de 2e helft van de week regen. De Portugezen zitten hier echt op te wachten. Het is hier al maanden droog en er zijn veel bosbranden geweest. Ik bereid me erop voor dat ik hier nog even vast zal liggen. De zuidenwind waait precies de havenmonding binnen en zorgt voor een vervelende deining. Het varen in Portugal kent een extra dimensie, naast de wind(richting), de stroming, ook de golven. De lagedrukgebieden diep op de oceaan, zorgen hier aan de kust voor vaak extra hoge golven. Ik heb voor mezelf besloten om bij golven hoger dan 2.00m niet uit te varen. Ik las ergens dat het niet verantwoord is om, met golven van meer dan 2,50 m, havens aan te lopen (behalve die van Nazaré en Leixoes). Dat betekent dus ook dat de mogelijkheden om verder te varen in deze herfstige periode beperkt zijn. Monique komt 11 november naar Lissabon, ik heb dus nog tijd genoeg.

Geplaatst in Geen categorie | 1 reactie

aan lager wal….

In de periode dat ik in Breda ben, heb ik me verdienstelijk kunnen maken met het opschilderen van het nieuwe appartement van mn moeder in een verzorgingshuis. Het is de afgelopen maanden zo goed met haar gegaan dat ze nu weer min of meer zelfstandig kan gaan wonen. Op maandag 16 okt wordt de vloerbedekking nog gelegd en op dinsdag komen de verhuizers alles inpakken en ‘savonds is het nieuwe stekje klaar voor bewoning. Maar dat heb ik net niet meegemaakt. Dinsdagmorgen ben ik afgereisd naar Porto. Overvol vliegtuig ivm de herfstvakantie. In Nederland was het mooi herfstweer, maar in Porto regent het. Ik laat me vanuit Porto centrum met de taxi naar de haven brengen. Toch nog kletsnat geworden, want een taxi was niet zomaar te vinden. De eerste dagen aan boord blijft het regenachtig. De oceaan is onstuimig, golven van een meter of 5 en het is verboden om de rivier de Douro af te varen, de zee op. Ik zou ook niet willen….

Weinig wind en toch enorme golven. Een gevolg van de depressies op de oceaan

Ik moet duidelijk weer wennen aan boord. In Nederland een drukke periode achter de rug. Naast het schilderen veel op stap geweest met vrienden en gezellige bezoekjes afgewerkt. Het was een overvol programma. En dan aan boord is er ineens de rust. Ik moet duidelijk mijn draai weer zien te vinden.
Ik doe heel veel pogingen om de valstopper van dek te krijgen. De handel van de stopper van het grootzeilval is gebroken. In Nederland een nieuwe gekocht, maar om die te monteren moet de stopper van het dek af. En dat wil niet lukken. Ik krijg die kruiskopschroeven niet los. Heb het gevoel dat het handvat van de schroevendraaier niet bestand is tegen mijn kracht, die draait een heel klein beetje mee. Ik geef klappen op de schroeven, spuit er olie bij…tot nu toe helpt niets. Later nog maar eens proberen, en anders moeten ze er worden uitgeboord, vrees ik…
De oceaan komt tot bedaren en ik plan een datum om verder de Portugese kust af te zakken. Het wordt maandag. Een lang tripje naar Figueira da Foz, ongeveer 65 Nm. Dat kan net bij daglicht. Dus op tijd op. Het waait een 10 knopen, recht van achteren (door het dal van de Douro) en er staat een stevige stroming. Tja, hoe kom ik de box uit… De steigers zijn leeg, geen helpers…, wachten tot de stroming minder wordt is ook geen optie, want dan kom ik donker aan. De spring zit midscheeps. Als ik die losgooi, ramt de boeg meteen de steiger. Ik kom handen tekort… Toch maar losgooien en snel achteruit, helaas blijft een stootwil achter de boort van de buurman hangen en de Aja draait meteen dwars op stroming en wind. Ik kom vast te liggen tegen de achterzijde van de boot van de buren, aan lager wal dus. Ik heb dit tafereeltje vaker gezien bij andere boten, maar nu ben ik zelf de klos.Met veel gas vaar ik maar weg en dat levert een aardige kras op de Aja op (en ook een kras in mijn zelfvertrouwen). De boot van de buren blijft schadevrij, want die heeft een stevige rubberen stootrand op het zwemplatform. Omdat ik veel alleen vaar heb ik in het verleden al geaccepteerd dat er zo nu en dan een kras op de boot komt, er zijn soms omstandigheden die je alleen niet de baas kunt.
Eenmaal buitengaats, moet ik wel weer even wennen aan de deining, zeeziekte ligt op de loer… Het is geweldig weer, lekker zonnetje en er gaan steeds meer kleren uit. De wind is zeer matig uit het oosten en komt geleidelijk aan steeds meer uit het zuiden, draait daarna naar het westen en tegen de avond weer uit het oosten, en wordt rond de kaap bij Figueira da Foz, zelfs stevig. Net voor het donker wordt vaar ik tussen de pieren door. Een vissersschip komt met een rotgang opgevaren en blaast zelfs op de hoorn voor meer ruimte. Heeft haast zeker… Voor het havenkantoor is ruimte genoeg en ik meer af in een vrije box, geholpen door een Fransman, die een beetje verder ligt. Het voelt meteen goed, en ik ben blij dat ik de haven in Porto achter me heb gelaten. De volgende dag ga ik op zoek naar de havenmeester. In geen velden of wegen te bekennen, dus eerst maar een rondje door het stadje doen, daarna inchecken en verder de dag wat luieren. En klusjes doen… Ik doe nog eens een poging met de valstopper, helaas en ik zit nog te tobben met de stuurautomaat van Raymarine, de X5. Die begint altijd goed, maar na een paar uur geeft ie storing (“Seatalk failure” en “no pilot”) en de dieptemeter begint dan ook te piepen. Per mail Raymarine benaderd, maar zij komen ook niet met een echt advies, alleen: “ga eens bij een dealer langs…” Waarschijnlijk ligt het aan de stuurcomputer, te weinig spanning? Kan haast niet, want meestal staat de motor bij en zijn de accu’s helemaal vol. Enfin wordt vervolgd…
Woensdag ben ik met de trein naar Coimbra gegaan. Ik was er in een grijs verleden al eens geweest, maar kon me er niet veel meer van herinneren. Coimbra is een studentenstad. Boven op een berg is het belangrijkste universiteitsgebouw met de beroemde bibliotheek.

Het binnenplein van de universiteit van Coimbra

Ik moet zeggen dat ik het na een paar uur wel gezien heb en na een paar terrasjes ga ik per trein weer terug naar Figueira. Vandaag klusjesdag en ga o.a. eens kijken of ik de kras op de boot een beetje kan wegwerken… Dat lukt redelijk en met een beetje poetsen is een groot deel weggewerkt.
Op vrijdag weer vertrokken, naar Nazare. Om een uur of 9 naar het ponton voor de havenmeester gevaren, betaald en meteen diesel getankt. Het is weer stralend mooi weer en met een 6 knopen varen we (Aja en ik), met de motor bij, weer richting de zon. Ik heb meteen de X5 stuurautomaat aangezet, om te kijken op wat voor moment die uitvalt. Meteen bij het aanzetten dus…, daarna weer opnieuw aangezet en nu blijft hij het de hele reis doen…Ik kan er geen chocola van maken. Mss heb ik m te weinig gebruikt…?Begin van de middag trekt de wind wat aan, uit het noorden, pal voor het lapje, dat vaart niet lekker met het grootzeil op en de (lichte) deining die er staat, dus die maar naar beneden gehaald en de genua uitgerold. Toch nog een paar uur kunnen zeilen. Onderweg begeleiden een paar dolfijnen me nog even. Altijd leuk. Bij de ingang van de haven trekt de wind weer even aan, rondom de kaap, tot zo’n 25 knopen. De genua daar ingerold en alvast de stootwillen uitgegooid. In de haven roep ik de havenmeester op, en krijg reactie van een andere, particuliere, haven. Ook goed. Ze helpen me met afmeren. Nazare is een echte vissershaven, het is een komen en gaan van grote en kleine schepen. Het ligt niet echt rustig, maar al veel beter dan ik gewend was in Porto…

Geplaatst in Geen categorie | 3 reacties

Ouder=beter?

Na een lange tocht van een uur of 11 reizen komt op 26/9 begin van de avond Monique aan op het station van Viana. We drinken samen een oorlam en een wijntje op de behouden aankomst. Mo komt speciaal naar Portugal om er mijn verjaardag mee te vieren. s ’Avonds maken we een wandelingetje en gaan op zoek naar een restaurant. We vinden een leuke plek met een hele aardige bediening. De taal is wennen. Na een aantal weken Spanje valt de Portugese taal niet mee. Maar we eten heerlijk, inclusief een lokale ijskoude borrel toe. We gaan moe en voldaan te kooi, maar na een uur slapen, worden we opgeschrikt door keiharde housemuziek. Het is dan 1 uur ’s nachts (lokale tijd, het is in Portugal een uur vroeger). We doen geen oog dicht en om ca 6 uur houdt het op, maar staan jongelui nog na te kletsen. Wat was hier te vieren op een dinsdagavond, en waarom zo laat beginnen? Ik ben deze dag jarig, en ik kan me niet herinneren een verjaardag te hebben gehad die ik zo lang bewust heb meegemaakt. Enfin, we besluiten maar te vertrekken, want willen niet nog zo’n avond meemaken. Bovendien is het mooi weer en de volgende bestemming, Povoa de Varzim, ligt veel gunstiger voor het openbaar vervoer richting Porto en het vliegveld. Begin van de middag komen we aan in Povoa. Er zijn nog heel veel vrije ligplaatsen. Povoa valt ons na Viana wel wat tegen. En zeker ten opzichte van de gezellige Spaanse plaatsen. We eten ter gelegenheid van mijn 65e verjaardag wel erg lekker in het Sportcafé.

bejaardenbal
foto monique

Vanuit Povoa is er een snelle verbinding met de metro naar Porto. Donderdag, gaan we Porto bezoeken. Een aardige Belg, die hier regelmatig komt, vertelt ons over het vervoer (het aanschaffen van metrokaartjes is een ramp, ook voor de Portugezen). Hij informeert ons over de mooie plekken in de stad. Het is heerlijk warm weer en we verwonderen er ons over de prachtige gebouwen (o.a. het station), met de bijzondere tegeltableaus.

stationshal Porto
foto Monique

We wandelen rond door de smalle straatjes en met de watertaxi steken we over naar het gebied waar de Port wordt gebrouwd(?). We proeven een aantal portjes op het terras bij Sandeman. Hoe ouder, des te beter, blijkbaar.

vergelijkend warenonderzoek…Port in Porto
foto monique

selfie
door…?

 

Met mijn onlangs bereikte, bejaarde, leeftijd, denk ik daar soms wat anders over. Monique ziet kans om binnen te glippen waar een groep een rondleiding met een proeverij krijgt. Ze kan er nog gauw een paar mooie foto’s maken, voor ze door een suppoost wordt weggestuurd. Na nog een terrasje met een glas wijn (inhoud ca 0,5 liter), vinden we een geweldig restaurantje met een hele bijzondere uitstraling en geweldig lekker eten. We hebben er een prachtige dag opzitten. Om 22 uur pakken we de Metro terug naar Povoa, en lopen door het toch wel desolate stadje terug naar de Aja.
Op vrijdag slapen we lekker uit en wandelen nog wat door het plaatsje. Ook het oude deel kan ons niet echt bekoren. Rond de middag pakken we weer de metro en gaan naar het vliegveld, we eten en drinken er wat en Monique gaat het vliegtuig opzoeken. Ik ga met de metro weer terug naar de boot. Een vreemde gewaarwording om alleen te zijn. Ik blijf nog een paar dagen in Povoa, o.a. vanwege de dichte mist en de wind (windkracht 6-7). Op 2 oktober vertrek ik richting Leixoes. Ik wil daar de boot achterlaten, want donderdag vertrek ik voor 12 dagen naar Nederland. Mijn moeder heeft een aanleunwoning bij een verzorgingstehuis kunnen bemachtigen. Dat betekent dat ze uit haar flatje moet en dus gaat verhuizen. De nieuwe woning moet nog wat opgeknapt worden, dat ga ik (gedeeltelijk) doen en er zijn nog wat medische zaken af te wikkelen.
Het is maar een paar uur varen. Ik probeer wat te zeilen, maar de wind heeft te weinig kracht om de zeilen vol te houden. Door de deining, dwars op het schip, klappen de zeilen enorm. Dat gaat door merg en been, dus uiteindelijk toch maar weer op de motor. Aangekomen in Leixoes roep ik de havenmeester op, aanvankelijk geen antwoord. Uiteindelijk toch contact, helaas de haven is vol, ik kan buiten de haven wachten en voor anker gaan en de volgende dag nog eens proberen. Ik heb daar geen zin in, vaar dus door naar de haven in Porto, met het idee het later nog eens te proberen, want de prijzen voor een ligplaats schelen enorm. Daarvoor moet je een stukje de rivier de Douro op. Dat kan rare zeeen opleveren en de pilots waarschuwen voor de aanloop van de rivier. Er staat idd een flinke stroming, maar het valt me uiteindelijk mee. De Douro Marina is nog maar 5 jaar oud en dat is te zien, alles heel chique en je wordt met 3 woorden aangesproken (wat terecht is gezien mijn leeftijd!). Vanuit de rivier word ik opgepikt door 2 havenmeesters die me helpen met aanleggen. De volgende dag bel ik Leixoes om te vragen of er inmiddels plaats is, maar dat is er nog niet, ik kan komen en voor anker gaan, om te wachten. Ik besluit hierop mijn (financiële) verlies te nemen en de boot de komende weken in de Douro Marina te laten.
De bouw van deze nieuwe haven heeft een oppepper gegeven voor de omgeving. Het vissersdorpje Gaia, dat er naast ligt, is bijna helemaal opgeknapt en gerenoveerd. Er heerst nog wel de authentieke sfeer. Er zijn nu wat kleinschalige restaurantjes en er is veel bedrijvigheid. De mensen leven er op straat. De was wordt nog gedaan op een openbare wasplaats en daarna buiten opgehangen.

Gaia, de was opgehangen bij de openbare waasplaats

’s Middags ga ik te voet naar Porto, een pittige, maar mooie wandeling over een speciaal aangelegd voetpad, langs en soms over de rivier. Toch wel een klein uurtje lopen. De zon schijnt in de stad, in tegenstelling tot aan de kust (want mist), weer uitbundig. Ik wandel door de stad en de smalle straatjes. Het is op en af. Vermoeiend, maar het is de moeite waard, vooral ’s avonds licht de stad prachtig op.

Porto, brug over de Douro

Woensdag ga ik aan de slag met de boot. Het dek moet eens goed worden geschrobd. De kleine stuurautomaat werkt niet goed, en ook de onderdekse stuurautomaat maakt zo nu en dan bij grote roeruitslagen een rare tik, ook dat nog eens nakijken.
Dinsdag 17 okt kom ik weer terug aan boord (IJs en weder dienende…).

Geplaatst in Geen categorie | 2 reacties