Sailing AJA

Aja, Contest 35s (1989) te koop!!

We hebben er lang over nagedacht, het besluit is gevallen. We gaan de Aja verkopen. Het plan is om een goede haven te zoeken met een bijbehorende betrouwbare jachtmakelaar. We willen verder via Sicilie en we zullen wel zien waar we de Aja achter laten

We willen op andere manieren dan op eigen kiel iets van de wereld zien. De laatste 7 jaren (sinds 2017) staat de boot in het middelpunt van ons leven. Dus tijd voor wat anders…..

We zoeken een fijne koper die aandacht heeft voor haar kwaliteiten en die verder nieuwe horizonten wil onderzoeken.

Monique heeft het verslag van de reis op het moderne Polarsteps gezet (Moniquederoos3). Mogelijk wordt haar verslag nog ingevoegd in dit deel van het reis verhaal.

Op naar Sardinie,

10 april 2024 vertrek ik weer naar Mallorca. Ik ga alvast kwartier maken. Monique komt een paar dagen later. We genieten nog een paar weken van Alcudia. Deze plaats is toch toch een beetje ons 2^e huis geworden. We gaan nog eens uit eten bij onze diverse nieuwe kennissen (vooral horecamedewerkers). We komen de laatste tijd regelmatig in een Italiaans eettentje om vast te wennen aan onze nieuwe reisdoel Sardinie. We krijgen talloze tips over mooie plekken en eten en drinken in Italie.

25 april varen we naar Ciutadella op Menorca. We hebben hier al eerder gelegen. Het is een fijne haven met zowaar zijsteigers zodat we op zn Nederlands van/op de boot kunnen stappen en niet over de boeg en het anker. Een kleine week later gaan we naar Mahon, de hoodstad van Menorca. Het is die dag erg regenachtig en in de middag varen we in de stromende regen de baai van Mahon binnen. De marinero heeft weinig zin om ons nu te helpen met aanmeren. Het duurt nogal tot dat hij beschikbaar is. We gaan hier wachten op goed weer om over te steken naar Alghero op Sardinie. We hebben gepland om deze reis in 2 nachten te doen. Het is ca 200 Nm. We vetrekken eind van de morgen, maar varen eerst nog langs de dieselpomp om de tank en ook de 3 jerrycans, samen zo n 60 liter. Vol te gooien. We hebben tijdens onze overtocht redelijk rustig weer. We kunnen afwisselend zeilen, motorzeilen, maar ook allen op de motor. We krijgen zo nu en dan gezelschap van dolfijnen.  De nachtwachten doen we in 3 uur op en 3 uur af. De nachten zijn zwaar, ik vind het moeilijk om de slaap te vatten. Het is fris en bovendien erg donker (het is nieuwe maan). De 2^e nacht zien we  op een gegeven moment een rij lichtjes aan de horizon. Vissers natuurlijk, die bij de overgang van grote waterdiepte naar de minder diepe overgang naar Sardinie aan het vissen zijn. We durven er niet tussen door te varen. De afstand is moeilijk in te schatten. Sommige lichten knipperen, de duidt toch op gevaar….Ze staan niet op de AIS. Hebben ze sleepnetten uit? We besluiten het zekere voor het onzekere te nemen en te wachten tot het licht wordt. We varen met de motor op stationair wat op en neer. Met het licht worden is er geen vissersboot meer te bekennen. Later blijkt de havenmeester waar we ons hebben aangemeld in Alghero onze rare vaarbewegingen met verbazing via de AIS te hebben gevolgd. “Wat deden jullie daar” vroegen hij ons bij aankomst. We vertellen over onze ontmoeting met de vissersboten. Hij vind dat we er gewoon tussen door hadden moeten rammen, dat kon makkelijk. Tja, das makkelijk praten als je de situatie goed kent. Overigens een fijne familie haven Ser-Mar in Alghero. Alleen het sanitair laat te wensen over. Geen sloten op de deuren, een muntautomaat voor de douche, die heel kort staat afgesteld. We blijven er langer dan gewenst, omdat bij het opvissen van de jerrycans uit de bakskist het genadeloos in mn rug schiet. De eerste dagen kan ik amper op of neer. Na 2 weken, het is inmiddels eind mei, vertrekken we naar Bosa, een prachtig pitoresque plaatsje, het is wel een aardig eind lopen vanaf de nette jachthaven. We gaan hier nog even op de kant omdat bij de nieuwe schroefas er toch nog een lek zit. Het wordt adequaat verholpen door de goed georganiseerde werf. Wij verblijven tijdens deze werkzaamheden  in een B+B vlakbij de haven. Daarna varen we verder naar Oristano. In de baai voor de haven krijgen we bezoek van de kustwacht, ze willen onze papieren zien. Er staat een aardige deining in de baai dus Monique overhandigt heel voorzichtig de benodigde papieren om te voorkomen dat ze overboord gaan. De ingang van de haven is erg ondiep. Maar het zou met onze 1.80 diepgang net moeten lukken. We roepen de havenmeester op die ons  zal begeleiden naar een ligplaats. We moeten precies achter hem aanvaren. De haven ligt erg achteraf, er is hier niet veel te beleven. We gaan een dagje met de bus naar de plaats Oristano maar ook dat maakt geen verpletterende indruk. Na 2 nachtjes vertrekken we weer onder begeleiding uit de haven. We gaan naar Carloforte op het eiland San Pietro. We treffen er een overenthousiaste havenmeester die ellenlange gesprekken aanknoopt. De haven ligt tegen het oude stadje met leuke restaurantjes. We eten er de lekkerste tonijntartaar. Er zijn vlakbij de haven 2 dieselpompen, waarvan het onduidelijk is wanneer ze open zijn. We zouden toch graag de dieselvoorraad aanvullen. Dus we wachten er uren tot een van de 2 open gaat…

Na 4 dagen trekken we weer verder naar Teulada. Een kleine fijne haven in een natuurgebied. Er is weinig te doen dan wat te wandelen. Maar de natuur is geweldig, we zien een wild zwijn en op het terras van de haven loopt zelfs een jonge vos te bedelen naar eten. Na 2 dagen varen we verder naar de hoofdstad van Sardinie, Gagliari. Het is inmiddels half juni en we zoeken een ligplaaats voor de Aja gedurende de hete en drukke zomermaanden juli en augustus. De havens die we op het oog hebben zijn al zo goed als vol. We kunnen terecht bij Marina del Sole. Wat een armoedige toestand. Steigers hangen een beetje aan  elkaar. De toiletten/douches zijn vies en roesten weg. Het kantoor is een bende. We proberen toch hier voor een paar maanden de boot achter te laten. Dat is echter niet mogelijk, ook niet bij de buren, een jachthaven die er iets beter uitziet. We zoeken verder en komen uit bij de marina Kariolis in het centrum. Daar kunnen we voor een paar maanden de boot achter laten. Het kost echter heel veel geld. Ze beloven een speciale offerte maken, die ze later per mail zullen toesturen. Op zondagmiddag komt de havenmeester van Marina del Sole langs en beveelt ons de volgende morgen te vertrekken voor 12 uur…. We zijn zeer verontwaardigd. Hoe kun je nou mensen zo maar weg sturen terwijl we voor meerdere dagen gereserveerd hebben. We protesteren stevig. Uiteindelijk mogen we nog tot dinsdag blijven. Wij willen eigenlijk ook geen dag langer blijven. We gaan wederom naar marina Kariolis en vragen weer naar de mogelijkheden. Toevallig is net de offerte voor een ligplaats van 3 maanden klaar. Oei, dat is schrikken, wat een prijzen vragen ze hier. Dit is buitensporig. Voordeel is wel dat de boot dicht bij de binnenstad ligt en ook nog eens vlakbij het vliegveld. We nemen ons verlies en accepteren de offerte. De volgende dag vertrekken we uit de vieze haven en upgraden onze status, en gaan in de mooie haven Kariolis liggen.  Eenmaal betaald geeft dit rust.Dit is voor 3 maanden de thuishaven voor de Aja.

 We gaan een paar maanden naar huis en komen weer terug in september.

Zaterdagavond 13 april om circa 00.30 uur komen we aan in de haven Alcudiamar. Harm stond mij op te wachten op Palma airport, waar ik met iets vertraging arriveerde, maar gelukkig nog op tijd voor de bus naar Alcúdia. Het is nog heerlijk weer én feest in de haven, Fira Náutica de la Sípia. Na een lange dag ben ik te moe om mij in het Spaanse feestgedruis te storten. We drinken een wijntje in de kuip en gaan te kooi.

De volgende dag vliegt er een vliegtuig extreem laag over de haven. Het blijkt een blusvliegtuig te zijn die een show opvoert. Hij schept water in zee en lost het in de haven. Het ziet er spectaculair uit.
We gaan via de botenshow, kleine kermis, wat kraampjes en volksdans naar de feesttent. Live muziek, lange statafels en veel kraampjes van plaatselijke restaurants met eten en drinken. Het eten allemaal in het teken van de Sípia (inktvis), van zwart gebak tot zwarte paella, we laten ons verrassen.

Na twee droge dagen wordt het ook hier herfst. Het regent nagenoeg de hele dag en er staat een frisse harde wind waardoor het halen van de gewenste 10.000 stappen niet lukt. Tussen de buien door koop ik wat warme kleding, want ik heb te optimistisch mijn koffer gepakt. Door het weer is onthaasten en ontstressen geen keuze.

Gelukkig komt na regen zonneschijn, maar zijn de golven op zee te hoog om de oversteek naar Menorca te maken. Het is toch een dag zeilen en we zijn nog niet ingeslingerd, dus we stellen ons vertrek daarom uit. “Een zeiler met tijd (én die hebben we nu ook ik gestopt met werken ben), heeft altijd goede wind”. We geniet van de mooie vestingstad Alcúdia en de omgeving van Alcudiamar. Drinken eind van de dag een biertje/wijntje bij onze favoriete ober Carlos en eten bij onze favoriete restaurants. Super leuk, dat we bij terugkomst omhelst worden door obers en restaurant eigenaars en een kok/eigenaar zelfs speciaal uit zijn keuken komt om ons te verwelkomen. Volgens Harm pure commercie, volgens mij echt een gemeend warm welkom.

Woensdag 24 april maken we alles gereed voor de oversteek. We tanken water, kopen ruim voldoende drinkwater in bij de supermarkt dichtbij de haven, omdat we weten dat de supermarkt in Ciutadella een stuk lopen is vanaf de haven. Eten aan boord en gaan vroeg te kooi.

Het is inmiddels lang geleden dat ik iets van me heb laten horen. Er was, behalve medische aspecten, weinig te melden ten aanzien van mijn reis. Dat inspireerde me niet om aan dit verslag te werken. Mijn fysieke situatie is nu stabiel en er zijn wat aanleidingen om toch weer eens wat verder te gaan kijken. Met dit overzicht wil ik de lezer op de hoogte brengen van wat zoals is gebeurd rondom mijn reis.

In de periode februari/maart 2020 heb ik enkele katheterisaties en uiteindelijk een open hart operatie ondergaan. Het herstel verliep niet helemaal goed als gevolg van ijzergebrek. Na een bezoek aan de eerste hulp van het ziekenhuis en diverse infusen knap ik langzaam op. Intussen nestelt het coronavirus zich stevig in onze samenleving. Na een lange tijd van revalideren vertrek ik half juli 2020 weer naar de boot. Voor de reis zijn coronatesten nodig en die worden uitgebreid doorgenomen op het vliegveld in Valencia. Ik blijf in deze periode een beetje hangen aan boord en geniet van het mooie Valencia. Ik doe wat kleine klusjes en vervang olie en filters van de motor. Begin augustus komt Monique voor een weekje langs. We willen nog een stukje gaan varen. De motor draait heel slecht, bonkt bij een beetje gas geven. We gaan maar weer terug naar de haven in Valencia. Nadat Monique weer terug naar Nederland is, komt een monteur van Volvo Penta aan boord om naar de motor te kijken, we varen een paar rondjes in de haven. De monteur ziet eigenlijk geen problemen met de motor. We varen terug in de box en het hulpje van de mecanicien springt over boord om de schroef te bekijken. Die blijkt helemaal aangegroeid met schelpen. De schroef is daardoor uit balans. Die moet worden schoongemaakt. Omdat door corona het nauwelijks mogelijk is je te verplaatsen en we dus ook niet kunnen uitvaren laat ik het maar even zo….

Van half oktober blijf ik weer een maand in Valencia. Het wordt echt m’n 2^e huis. Bezoek regelmatig de kroeg van Vincent, een Bredanaar die er onlangs een kroeg gestart is. Een leuke flinke wandeling en ook leuk om te zien hoe hij vanuit het niets een gezellige kroeg aan het opbouwen is.

2021

Nog steeds corona. Dat betekent testen en met een speciaal formulier naar Spanje. Eind mei ga ik weer naar Valencia. Het is erg lang geleden dat ik op de Aja ben geweest en het is altijd weer spannend wat je dan aantreft. Ik blijf maar 1,5 week. I.v.m. de terugreis moet ik me weer laten testen dit keer in een ziekenhuis in Valencia. Het maakt het allemaal wel spannend want dit moet je toch allemaal maar uitzoeken, afspraak maken e.d. Thuis is het weer intensief met m’n moeder, allerlei bezoeken aan het ziekenhuis en bezoekjes van de dokter. M’n ma gaat toch wel zienderogen achteruit, letterlijk want haar ogen zijn ook niet best, ondanks dat regelmatig een oogprik wordt gehaald in het ziekenhuis.

De Aja ligt in Valencia op een erg onrustige plek, Bij een noordenwind komt er een enorme deining vanuit zee de haven binnen lopen. Dat heeft in juli al geresulteerd in een gebroken verhaalklamp aan de boeg zijde. In de watersportwinkel hebben ze klampen die redelijk goed passen en ook passen bij de stijl van de boot. Ik koop er maar een extra, want je weet maar nooit. We spreken regelmatig met een Amerikaanse vriendin (inmiddels) af om wat te drinken of om ergens wat te eten. Rhea is een wijnkenner en bij het eten wordt de wijnkaart altijd zeer obsessief bestudeerd. Op een dag gaan we op haar verzoek eten bij restaurant Cienfuegos in de wijk Cabanyal, vlakbij de haven. Er wordt weer stevig gestudeerd op de wijnkaart, het wordt uiteindelijk, bijna zoals altijd een Verdejo (Rueda!). De vrouwelijke ober laat Rhea van de wijn proeven. Rhea keurt de wijn af….is niet goed. Monique en ik proeven ook maar wij durven er niets van te zeggen, toch te weinig kennis van zaken. De eigenaar van het restaurant wordt erbij geroepen en proeft ook van de wijn. Hij is sommelier en weet waar hij over praat, althans dat zegt ie. Volgens deze Portugees is er niets mis met de wijn. Rhea bestelt doodleuk nog een zelfde fles wijn. Ook deze wordt gekeurd. Daar is niks mis mee! Wij proeven ook, en ja, deze is een stuk beter. De Portugese eigenaar komt er weer bij en geeft toe dat deze fles beter smaakt en de eerste fles kurk heeft….Rhea is gestegen in onze achting.

Thuis ga ik aan de slag met het schilderen van de topgevel van mijn huis. Om goed en veilig te kunnen werken laat ik een stevige steiger plaatsen. Met een weekje is de voorkant van m’n huis weer netjes.

Eind augustus vertrek ik weer naar Valencia. Bedoeling is om de boot op de kant te zetten en het onderwaterschip op nieuw in de antifouling te laten zetten. Dat gebeurt weer in Pobla, zo’n 50 mijl ten noorden van Valencia. Altijd een leuk tochtje. Omdat de schroef erg aangegroeid is, komt een duiker om alleen de schroef schoon te maken. Dat scheelt al een stuk met de snelheid.

Eind september komt Monique ook naar Valencia (om o.a. mijn verjaardag te vieren). We gaan ook nog een stukje varen richting het noorden (Burriana (goedkope haven!), Peniscola, Las Fuentes, Vinaros en San Carles de la Rapita. Leuk om weer eens nieuwe havens te verkennen. Half oktober zijn we weer terug in Breda en gaan we verder met mantelzorgen. In november laat  ik de Webasto kachel een grote beurt geven. De kachel zit inmiddels zo’n 11 jaar in de boot en na minimaal 10 jaar moet er een grote beurt plaats vinden. Het toeval wil dat het servicebedrijf aan de haven net een nieuw bord in de etalage heeft hangen dat ze Webasto kachels kunnen onderhouden/repareren. Dat komt goed uit. Dit bedrijf, Electrosum Naval heeft al meerdere klussen gedaan aan boord. Ik ben erg tevreden over dat bedrijf. Wel jammer is dat er niet heel goed Engels wordt gesproken, maar met goede wil en een vertaalapp komt alles goed.

Eind februari 2022 ga ik weer naar Valencia. Het weer is zeer onbestendig. De Fallas (soort carnaval) verregent voor een groot deel. Het is dermate onstuimig en de boot ligt zo enorm te deinen, dat ik besluit naar een hotel te gaan. Het is nauwelijks mogelijk om aan boord te komen. Tijdens de eerste nacht blijken enkele lijnen van de boot te zijn gebroken. Marinero’s hebben `s nachts zo goed als mogelijk de lijnen opnieuw verbonden aan  de boot en de steiger. Er is die nacht flinke schade ontstaan. De preekstoel op de boeg van de boot heeft een paal waarmee de steiger vast zit geramd. De preekstoel is helemaal vervormd. De buizen zitten nog wel goed in het dek, dus daar is geen schade. Maar er zal een nieuwe preekstoel gemaakt moeten worden. Ik had inmiddels contact met een werf in het zuiden van Valencia (Varadero Valencia) om wat klussen te doen, o.a. het vervangen van een aantal afsluiters (de afsluiter van de toilet begon iets te lekken). Omdat de boot dan toch op de kant moet, kan er ook meteen weer antifouling aangebracht worden. Ik benader ze ook om een nieuwe preekstoel te laten maken. Monique komt ook naar Valencia, helaas samen naar een hotel, het is nog steeds niet mogelijk om vanaf de steiger aan boord te komen. We beleven een verwaaide, verregende en beperkte Fallas. Jammer voor de locals die veel werk steken in de enorme carnavaleske poppen en vuurwerkshows.

Half maart ben ik weer terug bij de boot. De Aja moet op de kant en ik verkas naar de zuidkant van Valencia, naar de haven Valencia Mar. Deze haven ligt aan een industrieterrein en redelijk ver van de stad Valencia. Er gaat een bus naar de stad, maar fietsen gaat ook goed. Ik ben blij dat we kunnen verkassen naar een meer beschutte haven. Terwijl de boot op de kant staat kan ik hier aan boord blijven. Het is allemaal een beetje provisorisch, maar goed te doen. De werf heeft een Nederlandse contactpersoon en dat maakt het allemaal wel heel makkelijk converseren. We worden goed geholpen, maar de prijs is er ook naar. Er worden keurig offertes gemaakt van te voren en afwijkingen worden uitgebreid doorgenomen. We komen er achter na overleg met een engineer dat het schroefaslager wat speling heeft. De werf adviseert om binnen 1-2 jaar deze te vervangen. Ik doe nog een poging om deze klus meteen op te pakken, maar ze hebben geen tijd. Aandachtspunt voor later…

Nadat alle werkzaamheden zijn verricht en de Aja een nieuwe preekstoel heeft, heb ik het inmiddels wel gezien in Valencia. Ik wil weer vertrekken, bestemming nu is wederom Mallorca. Via Denia vaar ik naar Ibiza (San Antoni), een flinke tocht.  Deze plaats is de basis voor veel feestende Engelsen. Je blijft je verwonderen over de Engelsen die er ruimhartig alcohol drinken en de wijze waarop ze zich uitdossen of eigenlijk nauwelijks. Na een paar dagen heb  ik genoeg gezien en vertrek naar Port ‘d Andratx, (aan de zuidwest zijde van Mallorca) een van onze lievelingsplekken op deze reis. Monique komt hier ook weer aan boord. We varen via Port Sóller, Port Pollenca, Alcudia nog naar Porto Cristo. Een relaxte tocht, we blijven in elke haven een paar dagen en genieten van de gastvrijheid van de organisatie PortsIB. Dit is een soort overheidsorganisatie die zorgt voor betaalbare ligplaatsen met een redelijk comfort (sanitair en ligplaatsen). Je moet van te voren reserveren en betalen. Je  mag per haven maximaal 3-5 dagen blijven. In Porto Cristo krijgen we bij het wegvaren een lijn in de schroef, we liggen helemaal vast midden in het vaarwater van de haven. De marinero’s proberen ons te helpen. Maar we komen niet los. Een buurman in de haven biedt aan te duiken. Deze aardige man trekt zijn duikpak aan en probeert de lijn van de schroef te halen. Het lukt niet, hij moet de mooringkabel kapot snijden. Hij verliest hierbij zijn duikmes. We komen los en meren nog even aan om de schade met de marinero’s te bespreken. Zowel de haven als de buurman wil geen geld hebben. We staan er op om de duiker te betalen, hij is immers ook zijn duikmes kwijt… Onder protest neemt hij het geld aan. Wij zijn hem zeer dankbaar. Onderweg terug naar Alcudia (waar we voorlopig blijven liggen) zien we dat er water onder in de boot staat. We schrikken ons een hoedje, hebben we een lek? Misschien ontstaan door de lijn in de schroef? Gelukkig blijkt het zoetwater te zijn. De aansluiting van de watertanks blijkt door de deining te zijn losgeschoten. Met een elektrische 12V pompje kunnen we onderweg het meeste water wegpompen. We krijgen een fijne plek in de haven van Alcudia, hier blijft de Aja nog even liggen. Eind juni gaan we weer naar huis om de drukte en hitte te ontlopen.

Begin september 2022 vertrek ik weer naar Mallorca. Het is toch altijd spannend om naar een paar maanden weer aan boord te zijn, je weet maar niet wat er kan gebeuren tijdens je afwezigheid. Half september komt Monique en we hebben een luie vakantie. Het weer is niet denderend en we blijven in Alcudia hangen. We leren er aardige mensen kennen en hebben zo onze wandelingen (om in beweging te blijven). Nadat we in  november de boot winterklaar hebben gemaakt, wordt de noodzaak om weer in Breda te zijn steeds groter. De gezondheid van ma verslechterd verder. Eind november gaat ze naar een hospice in Etten Leur. Ze wordt daar liefdevol opgevangen en verzorgd door de medewerkers. Ma heeft door de pijnstillers eigenlijk niet echt in de gaten dat ze erg ziek is. 15 januari 2023 overlijdt ze op bijna 94 jarige leeftijd.  

Er is een hoop te regelen na het overlijden. Met carnaval ontvluchten we Breda en gaan we even naar de boot om te kijken of alles goed is. We besluiten om dit jaar in Alcudia te blijven, het bevalt ons er goed, en vooral de haven is heel veilig, weinig deining, afgesloten steigers en goed toezicht. Bovendien is de horeca in de omgeving best leuk. We pendelen zo nu en dan op en neer tussen Breda en Alcudia en we genieten er van de terrassen en eettentjes. Het leven is goed zo.

Half september gaan Monique en ik voor 3 weken naar Mallorca. We hebben ons voorgenomen weer eens te gaan varen. We besluiten (vanwege de wind) om tegen de klok in rond Mallorca te varen. De eerste tocht is naar port Sóller, na het ronden van de noordoost kaap komen er donkere wolken aanwaaien vanuit het zuidwesten. Dat belooft niet veel goeds, we varen van de kust af om zover mogelijk van lager wal te komen. Het begint steeds harder te waaien en stevig te regenen. De golven bouwen op en ik heb 2 handen nodig om te sturen tegen de snel opbouwende golven. Het reddingsvest hebben we niet aan, dat moet wel zo snel mogelijk, Monique duikt ze op uit de kajuit. Het lukt mij niet om het vest aan te doen. De wind trekt aan met vlagen tot 40 knopen over het dek. Dit is niet leuk meer. Stel dat de motor uitvalt…. Na een kwartiertje krijg ik last van zeeziekte, Monique neemt het roer over en ze manoeuvreert zeevast schuin tegen de golven door de ruige zee. Ik hang regelmatig over de reling om mijn maaginhoud aan de zee te offeren. Na zo’n 3 kwartier neemt de wind wat af, maar de golven blijven en dus ook de zeeziekte. Eind van de middag naderen we de inham in de rotsen: Port Sóller. Het is een prachtige baai die veel beschutting biedt. De misselijkheid is meteen over. We meren aan bij PortsIB. Hier blijven we een paar dagen. Daarna varen we naar ons geliefde Port d Andratx, dan naar Sa Rapita (saai), waar we vanwege harde wind langer moeten blijven dan we eigenlijk zouden willen. Na Porto Cristo (nu gelukkig geen lijn in de schroef) varen we naar de onlangs gerenoveerde haven  van Cala Rajada. Het is hier druk met charterboten. Overdag is de haven leeg en tegen de avond komt de ene na de andere huurboot de boel onveilig maken. Ach ja…half september zijn weer terug in Alcudia en genieten nog een paar dagen van het heerlijke weer.

Eind oktober ga ik weer voor 2 weken naar Alcudia. Het schroefaslager moet worden vervangen. Ik moet op zoek naar een bedrijf of iemand die deze klus kan klaren. Uiteindelijk kom ik uit bij ene Bert, een Nederlander die hier al jaren veel klussen aan boten doet. Bert is een aardige man die heel veel ervaring heeft. Na overleg met de haven spreken we af dat de boot eind februari de kant op gaat en dat Bert dan het lager vervangt…

Een lange winter zijn we niet aan boord. Dan is eind februari 2024 weer spannend hoe we de boot aantreffen. Alles is gelukkig prima in orde. We houden de wind in de gaten, want het lijkt er op dat precies op de dag dat de boot uit het water gaat, het heel hard gaat waaien. We leggen de boot al een dag eerder aan de kade bij de werf. Vanwege de wind wordt de boot een dag later dan gepland en op het eind van de middag uit het water getakeld. De boot wordt niet meer afgespoten want het is al laat. Ook de volgende dag niet i.v.m. Dia de Balearen, een feestdag, met aansluitend het weekend. Pas op maandag wordt het onderwaterschip schoongemaakt. Helaas vier dagen verloren. Ook Bert gaat aan de slag. Wij hebben een hotel geboekt omdat we geen zin hebben om op de werf aan boord te slapen. Het lukt Bert maar niet om de oude schroefaslager te verwijderen. Er is uiteindelijk nog maar één oplossing, de schroefas moet er uit. Daarvoor moet het motorblok worden opgetild. De schroefas kan er dan uit en is er ruimte om het oude lager er uit te zagen. Daarna is het vlot gepiept. Ondertussen poetst Monique de schroef schoon en poets en zet ik de romp in de was. Bert heeft iemand geregeld die er nieuwe antifouling opzet. Het werk duurt langer dan gedacht en na anderhalve week gaat de Aja weer te water. Met aanleggen in de box hebben we nog problemen met de ongunstige zijwind die ons dwars in de box legt. Met veel handen komt de boot op de goede positie. De Aja is klaar voor een nieuw avontuur en die komt er. Monique stopt met haar makelaarskantoor en gaat met “vervroegd” pensioen. We willen voor wat langere tijd, in plaats van een paar weken, met de boot op pad. In april a.s. gaat dat gebeuren. Monique neemt graag de rol van verslaggever over…..

In de zomer (2019), en dan is het in Valencia echt heet, ga ik voor een aantal weken weer naar Breda, wat medische zaken afhandelen en gewoon weer lekker bij familie en vrienden op bezoek. Andersom, in Spanje, komen er ook enkele vrienden op bezoek op de Aja, altijd erg gezellig.
Het probleemgeval, de Victron omvormer/acculader, zwerft nog steeds ergens rond, waarschijnlijk in Palma. Gezien de naderende winter zou ik toch graag de elektriciteitsvoorziening weer op orde willen hebben. Ik vermoed dat het nog heel lang kan duren tot er uitsluitsel is over de verantwoordelijkheid voor de schade aan andere boten, als gevolg van de elektrolyse. Ik wil deze ellende een niet te grote rol in mijn leven laten spelen, dus ik besluit een nieuwe omvormer te kopen. Begin november wordt door het bedrijf hier op de kade (ElectrosumNaval, een aanrader) een nieuwe geplaatst. Volgens de engineer werkt het nieuwe apparaat zoals het hoort en hoef ik niet bang te zijn voor elektrolyse. Het lijkt er in ieder geval wel op dat deze minder herrie maakt. Ik ben nog aan het twijfelen om ook nog een Victron Isolation Transformer (scheidingstrafo) aan te schaffen. Dan ben ik zeker gevrijwaard van elektrolyse.
Het fornuis aan boord doet het niet goed meer, de pitten geven nog maar een klein vlammetje. En ja, de gasfles is nog vol. Mogelijk zit er een verstopping in de gasleiding. Het maken van warm water voor de koffie en de afwas duurt een eeuwigheid. Het fornuis is net zo oud als de boot, 30 jaar… Volgens de fabrikant in Italië zouden de leidingen in de loop van de tijd verstopt kunnen zijn. Dit ding dus ook maar vernieuwen. Ik ben nu toch lekker bezig. Het oude fornuis is van het merk Techimpex. Ik heb via de mail intensief contact met de fabrikant. Ze hebben echter geen dealers, en leveren alleen rechtstreeks aan klanten. Dat zie ik niet zitten, alleen al voor het aan boord stouwen en de garantie, en wat als het niet goed past… Dat handel ik toch liever af via een dealer/winkel. Dus ga ik op zoek naar alternatieven. De ruimte voor het plaatsen van een nieuw fornuis komt nogal nauw. Het moet immers in de bestaande nis passen. Ik besluit maar weer contact op te nemen met het bedrijf hier op de kade, ElectrosumNaval, mijn redders in nood. Zij zien wel mogelijkheden om een Eno-fornuis te plaatsen. Ik heb zo mijn twijfels of deze oven wel past. Deze moet ook kunnen “zwaaien” i.v.m. gebruik op zee, cardanisch ophangen dus. Mijn voorkeur gaat uit naar een 2-pits. De derde pit wordt meestal toch niet gebruikt i.v.m. ruimtegebrek op het fornuis. Enfin die bestel ik maar, en dan mogen ze die ook inbouwen. Het nieuwe toestel past uiteindelijk maar net, geen millimeter over. Ze zijn met z’n 2en wel bijna 2 uur bezig, maar goed, de uren worden niet allemaal in rekening gebracht. Erg netjes. Een dag na de installatie komt er maar weer een heel klein vlammetje uit de pitten. Ik laat het bedrijf weer komen. Uiteindelijk blijkt de vrij nieuwe drukregelaar (uit 2017) bij de gasfles het probleem. Electrosum vervangt deze kosteloos. Dat is nog eens service. Maar, achteraf, had ik dus geen nieuw fornuis hoeven te kopen. Ach, de pizza uit de nieuwe oven smaakt in ieder geval prima…

Het nieuwe Eno fornuis

de boosdoener

Nu ik toch aan het renoveren ben, schaf ik voor de zekerheid toch maar de Victron scheidingstrafo aan. Een plek hiervoor is op mijn 35 voeter toch wat problematisch. Ik wil het niet al te veel in het zicht hebben. Het wordt het kleinste model (de 2000 van Victron) en die past net onder de kajuittrap. Ik hoop dat alle ellende nu achter de rug is.

Het binnenwerk van de scheidingstrafo

Ik raak geïnspireerd door de engineers die de laatste tijd aan boord zijn. Ik ga maar eens op onderzoek uit waarom de boiler het niet doet. Op internet vind ik na lang zoeken een filmpje over het resetten van de thermostaat. Vlakbij de temperatuurinstelling zit een klein gaatje. Met een dun pinnetje kun je de zekering weer inschakelen. Na een paar keer proberen en uiteindelijk stevig drukken met een scherp voorwerp, hoor ik een klikje. Ja hoor, de boiler doet het ook weer. Je moet het maar weten. Goh, zo is een jaartje stilliggen toch nog productief.
In september ben ik jarig. Ik ben niet zo van het vieren van mijn verjaardag. Maar dit jaar is toch wel heel speciaal. Mijn beste vrienden komen naar Valencia om mij bij te staan bij het-weer-een-jaartje-ouder-worden. Het is heel gezellig, met zo nu en dan een versnapering en verder heel goede gesprekken.
Met Monique, die er (natuurlijk) ook is met mijn verjaardag, ga ik in sneltreinvaart (Renfe) via Madrid nog een paar dagen naar Toledo. Prachtig stadje maar je struikelt er over de Japanners die met busladingen tegelijk worden aangevoerd en die in een uurtje door het plaatsje crossen. De kathedraal is er echt een heel bijzondere bezienswaardigheid, verder word je door de vele toeristenwinkels doodgegooid met relikwieën uit het riddertijdperk (harnassen en zwaarden, wat moet je er mee?). ‘s Avonds zijn alle toeristen vertrokken en hebben we Toledo voor ons zelf. Op advies van een hotelmedewerker vinden we een heerlijk eettentje (Cerveceria el Trebol, echt een aanrader, vooral de huisgemaakte gehaktballen…!). Later in het jaar, in november, gaan we nog naar een ander oud stadje Guenca. We bezoeken er het museum, dat als het ware aan de rots hangt, met mooie eigentijdse kunst. Het is in dit plaatsje echter bar koud en zo nu en dan regent het. Na een uurtje rondwandelen hebben we het wel gezien en belanden we in een restaurantje aan de wijn en wachten tot we met de trein weer terug kunnen naar het warme Valencia.

ook nog een paar buitenspeakers aangebracht

Guenca, het betere stutwerk van een uitbouw

Allereerst wil ik alle lezers een gelukkig nieuwjaar toewensen, dat al jullie dromen uit mogen komen.

Op 14 mei 2019 ben ik aangekomen in Valencia voor een langer verblijf, ik denk voor ongeveer een jaar. Het is jammer dat ik niet door kan, nou ja, het zou natuurlijk wel kunnen… Ik heb nog wat alternatieven bedacht, zoals terugvaren naar Zuid Spanje en dan met name naar mijn geliefde Cádiz. Van daaruit zou ik nog met hulp naar de Canarische eilanden kunnen varen. Anderzijds zou ik nog op de Middellandse Zee noordwaarts kunnen gaan, richting Barcelona en Zuid-Frankrijk. De tochten trekken me uiteindelijk toch niet aan. Barcelona, met het drukke toeristenseizoen op komst is verworden tot een soort pretpark. M’n aanvankelijke doel, de Caraïben blijft nog onzeker vanwege de conditie van mijn lichaam, m’n kwetsbare oude moeder en mijn relatie met Monique. Want dit zijn vliegafstanden die niet zomaar zijn te overbruggen (in tijd en geld). Dus ik blijf in Valencia en hoop in 2020 door te varen richting Griekenland, zoals het plan in 2019 was.
Valencia is een prachtige en grote stad met veel horeca maar vooral de binnenstad is erg op toeristen gericht. Er lopen vaak luidruchtige groepen (Engelsen) met genoeg\te veel drank op, overvolle terrassen, maar de sfeer is eigenlijk altijd prima. De bar Negrito in het centrum wordt een beetje mijn stamkroeg. Naarmate ik langer hier ben, voel ik me toch meer thuis in de wijken Cabanyal/Canyamelar, prachtig gelegen aan de kust en dicht bij de marina. Het zijn echte volkswijken met prachtige straatjes, nog puur Spaans, het doet me een beetje aan Cuba denken. Het leuke is dat er allerlei bijzondere horeca initiatieven zijn, met heel leuke barretjes en eettenten. Er spelen regelmatig bandjes. Heel tof. Als frequente horecabezoeker gaan mensen je herkennen en krijg je een vriendelijke lach bij je eten voorgeschoteld. Ik vind de Valenciaan (?) erg hartelijk maar ook zeer gereserveerd. Eenzaten als ik zie je er zelden. Men gaat eigenlijk altijd in groepjes uit. Het probleem (nou ja…) is dat ik (nog steeds) geen Spaans spreek en ook wel wat verlegen ben… De contacten die ik opdoe zijn eigenlijk zonder uitzondering met andere buitenlanders.
Het leven aan boord gaat ook door. Ik doe wat klusjes, regelmatig het dek schrobben, de was, boodschappen, wandelingen maken (in beweging blijven), maar ook veel luieren. Ik merk dat dat ook nodig is. Meteen na mijn werkzame leven ben ik deze reis opgestart. Mede vertrekkers weten hoeveel je moet doen en regelen, voordat je eindelijk de thuishaven uit kunt varen. Verder komt Monique regelmatig een lang weekend en ik vlieg een paar keer per jaar naar Nederland.

Victron easyplus omvormer/acculader

De soap met betrekking tot de elektrolyse is ook nog niet ten einde. Ik krijg bericht van de verzekering dat de elektrische installatie aan boord moet worden gecontroleerd door een expert. Die komt eind juni langs, en door 2 man wordt alles intensief nagekeken. De expert komt ook tot de conclusie dat mijn boot 12 V richting walstroom stuurt. Ik had de Aja al niet meer aan de walstroom liggen, immers voldoende zon en wind. Dat is geen enkel probleem voor de accu’s. De expert geeft aan dat het probleem mogelijk in de Victron Easyplus zit. Samen met de Spaanse expert loop ik naar een winkel wat met name scheepselektronica werkzaamheden verricht. (Ik had een jaar geleden tot mijn tevredenheid al een nieuwe set accu’s laten installeren.) Dezelfde middag wordt de Victron omvormer uit de boot gehaald en ter controle/reparatie opgestuurd naar een bedrijf in Barcelona. De expert van de verzekering, neemt na ruime een week contact op met Victron dealer in Barcelona, maar hij krijgt uit de reactie de indruk dat er nauwelijks naar gekeken is. Hij haalt de Easyplus op en stuurt het naar een bedrijf in Palma de Mallorca. Zij constateren al vrij snel dat er in de Victron een isolatieplaatje ontbreekt. Het apparaat blijft in Palma als bewijsstuk…
De Aja ligt al 2,5 jaar in het water, en is er nog niet uit geweest voor nieuwe antifouling (middel tegen het aangroeien van onderwaterplaneten en schelpen). Ik kreeg onderweg al eens een tip om dat in Pobla de Fernals te laten doen. Een plaatsje ca. 7Nm ten noorden van Valencia. Op een nogal hete dag ga ik ernaartoe per metro en te voet om de werf te bekijken en om afspraken te maken. Ik ontmoet er de werfbaas Aitor, een aardige en hardwerkende jongeman. Hij doet een redelijk gunstig voorstel voor 3 dagen op de kant en het schoonmaken van het onderwaterschip, incl. het aanbrengen van 2 lagen antifouling. Ik kan op de boot blijven slapen. Op vrijdag 12 juli vertrek ik op m’n gemakje naar Pobla. De boot is door de aangroei bijna niet vooruit te krijgen. Het weekend lig ik in de marina naast de werf en kan ik het zeer kleine plaatsje verkennen. Er is niet heel veel te doen, wat disco’s en eettentjes, maar wel echt gericht op de Spaanse toerist. Er zijn nagenoeg geen buitenlanders. Maandagmorgen, om 8 uur als eerste klus, wordt de Aja op de kant getakeld.

Aja in de takels

De aardplaat van de ssb en de schroef. Nieuwe antifouling is wel nodig

Ik ben zeer benieuwd naar de staat van het onderwaterschip. Er is inderdaad veel aangroei, maar de anodes, zitten er nog net op, ze zijn flink weggevreten, maar nog niet helemaal. Dat valt me mee na alle elektrolyse perikelen in Palma. Met z’n 3en duiken de marinero’s met krabbers en hoge drukspuit op mijn boot en worden aangroeisels verwijderd. Diezelfde dag volgt al de eerste laag antifouling. Ik stort me ondertussen op het schoonmaken van de romp. Daarna zet ik het in de was. Een erg warm klusje, met temperaturen boven de 30 graden. Op de spiegel zat nog een vervelende beschadiging (hoekje afgebroken) en met nieuwe gelcoat ga ik daar ook mee aan de slag… Helaas het afdekplastic is niet van de goede soort en het velletje zit nu krachtig aan de romp geplakt. Ik moet alle het plastic weer wegschuren. Het eindresultaat is daardoor niet helemaal naar tevredenheid. De 2e laag antifouling volgt snel en ruim binnen de afgesproken tijd is Aja weer een blinkende beauty. Op donderdag 18 juli vaar ik alweer terug naar Valencia. De Aja gaat als een speer, het is prachtig weer en ik heb eigenlijk wel zin om de reis te vervolgen… Maar, ik heb afgesproken om begin augustus een paar weken naar Breda te gaan. Ook leuk…

…als nieuw

In m’n laatste blog van, alweer, mei kondigde ik aan om vanuit Palma, samen met Monique te vertrekken naar Valencia. Ik wil het een jaar rustig aan doen en kijken hoe ik reageer op de medicijnen en natuurlijk de plaatsing van de stents. Valencia lijkt me een betere stad om langer te verblijven dan Palma. Er is in de marina daar eigenlijk altijd plaats (in tegenstelling tot Palma), het liggeld zeer redelijk en een vliegveld vlakbij met een goede verbinding naar Eindhoven. Een ideale plek om me onder te dompelen in het Spaanse leven.
Mn dichtgeslibde aderen waren niet het enige probleem in Palma. Terwijl ik in het ziekenhuis lag, werd op de kade bij de Aja onderzoek gedaan naar mijn walaansluiting. Monique die alleen aan boord verbleef werd al geconfronteerd meer de marinero’s die aangaven dat de walstroom niet meer gebruikt mocht worden. De dag na mijn operatie en weer terug aan boord, zijn de mensen van de haven weer bezig met de stroomvoorziening. Bij de aardpinnen (die overigens net achter de kadewand staan) is 12, 5 volt te meten. Als mijn walaansluiting niet gebruikt wordt is die 12,5 V er ook niet. Op een of andere manier levert mijn boot stroom terug aan het elektriciteitsnet. Dus de stekker van de walstroomkabel moet uit het stopcontact. Het laatste weekend in Palma, voordat Monique en ik gaan vertrekken richting Valencia, moet ik de boot nog verkassen naar een andere ligplaats vanwege een of andere zeilwedstrijd. Een week nadat Monique naar huis is gegaan, meldt ze zich op 7 mei weer in Palma om samen de boot naar Valencia te varen. We vertrekken meteen op woensdag naar Port Andraitx, een kort tochtje om in te slingeren van ca 21 Nm. Deze haven ligt redelijk gunstig om naar Ibiza te varen. We moeten er een paar dagen blijven omdat de windverwachting ongunstig is. We hebben een heerlijke relaxte tijd in dit prachtig gelegen plaatsje.
Ondertussen krijgen we bericht van de marina in Palma, dat ik aansprakelijk word gesteld voor schade door elektrolyse aan een ander schip als gevolg van de verkeerde walaansluiting. Ik meld het e.e.a. bij mijn verzekering Panthaenius en zij geven aan de afhandeling over te nemen. Dat is een hele zorg minder, maar ik hou er toch een rotgevoel aan over. Hoe kan dat nou, en waar zijn dan de anodes voor die je onder je boot moet schroeven? Het is mooi weer dus de walstroom gebruiken we niet meer. De opbrengst van de zonnepanelen en de windgenerator zijn ruim voldoende om de gewenste elektriciteit op te wekken.
Op zaterdag 11 mei staan we op tijd op en vertrekken richting Sta Eulalia, aan de zuidkant van Ibiza. We varen de eerder gevaren route (op weg naar Griekenland…) in omgekeerde volgorde, althans dat waren we van plan. Onderweg besluiten we de koers te wijzigen en in een keer door te varen naar het meer noordelijk gelegen San Antoni. Dat scheelt een dag omdat we toch maar beperkt de tijd hebben. Het laatste stuk langs de noordkant van Ibiza is wonderschoon, we hebben prachtig weer alleen de wind laat het afweten. Om een uur of 8 komen we in de haven aan. We willen eigenlijk in de haven van Ports IB liggen, waar we de vorige keer ook waren. Maar we krijgen geen respons via de marifoon, waarschijnlijk zijn ze al naar huis. Dus varen we naar de particuliere jachthaven en gelukkig, we kunnen er liggen voor 1 nacht. De zeer behulpzame havenmeester helpt ons met aanleggen en komt later terug. We kunnen meteen betalen, zodat we de volgende morgen weer vroeg kunnen vertrekken. ’s Avonds gaan we uit gemak, in hetzelfde tapastentje eten als de vorige keer. Het is een drukte van belang in het stadje en de toeristenindustrie draait al op volle toeren.

Ibiza zonsondergang

Zondagmorgen staan we weer vroeg op en vertrekken we richting het vaste land van Spanje, richting Denia. De kust van Ibiza presenteert zich op haar mooist, onwerkelijk bijna, zeker met de opkomende zon erbij. Aanvankelijk staat er geen wind, maar naarmate de tocht vordert komt er steeds meer wind uit het zuiden. Gunstig, aanvankelijk, maar doordat we nogal naar het noorden driften, moeten we steeds scherper aan de wind varen. Bovendien neemt ie voor de kust flink toe, en moeten we het laatste stuk heel scherp aan de wind varen en later zelfs met de motor erbij om bij het toegangskanaaltje van Denia te bezeilen. Er komt ook een ferry aan die ook naar binnen wil, dus maar even wachten tot die voorbij is. We roepen marina El Portet op, en in tegenstelling tot de vorige keer, krijgen we nu antwoord. We willen graag 2 nachten blijven. We krijgen zelfs korting omdat we al vaker geweest zijn. Het zonnetje schijnt uitbundig en we maken een wandeling door het stadje. Ik wil graag naar een echt Spaans tapastentje dat ik eerder had ontdekt. Ik had Monique hier al veel over verteld. Maar helaas is het vanwege verbouwing tot en met vandaag gesloten. Morgen nog maar eens proberen… We vinden als alternatief een aardig restaurantje aan een pleintje, ook prima. De volgende dag proberen we opnieuw bij de tapastent, maar helaas, nog steeds gesloten. Monique zal het moeten doen met mijn (misschien wat opgeklopte) verhalen. We eten die avond in een moderne, nieuwe foodhall. Leuk, maar de sfeer is er nog niet helemaal.

Denia, nieuwe foodhall

De 14e vertrekken we voor voorlopig de laatste trip van dit jaar. Via Internet hebben we al contact gehad met marina Valencia, en we kunnen komen. Bij aankomst meteen geboekt voor 3 maanden. We worden gedirigeerd naar de Z-steiger. Het is een beetje rommelig met verhuur van boten en waterscooters, maar weer gunstig ten opzichte van de swell die vanuit zee de haven soms onrustig maakt. Dit wordt dus voorlopig mijn thuis….

Concert at sea in Valencia

Ik kijk vanochtend mijn agenda nog eens door en zie de ingevulde en weer doorgestreepte planning voor het komende half jaar. Ik had aanvankelijk nu in Sicilië willen zijn en een later gemaakte planning gaf aan, nu in Sardinië te zijn. Maar de Aja ligt nu weer in Valencia.

Heb lang niet geschreven in dit blog. Mijn reis heeft een beetje vervelende medische twist gekregen. Dus nu eerst maar een kort verslag daarvan. Degenen die alleen geïnteresseerd zijn in de reis en de Aja, kunnen dit overslaan…
De Aja ligt inmiddels na 6 maanden een beetje vastgeroest hier aan de kade van de Real Club Nautico de Palma. Dat klinkt een beetje negatief en dat is het in zekere zin ook. Medische beperkingen zorgen dat ik nog geen mijl ben verder gevaren. Tja, dat is meteen het dilemma waar je als vertrekker altijd rekening mee moet houden. Als je jong bent heb je geen geld maar ben je (in het algemeen) superfit en als je (wat) ouder bent wel voldoende geld maar moet je afwachten hoe je lijf acteert.

In club Nautico de Palma

Eind december 2018 ben ik om kerst en nieuwjaar te vieren voor een maandje naar Breda gegaan. Had ook nog wat medische zaken af te wikkelen, (tandarts, eens bloedprikken e.d.) Ik heb al enige tijd een beetje pijn op de borst als ik begin met wandelen of fietsen, maar na een tiental minuten is dat meestal over. Tijdens een bezoek aan BOOT Düsseldorf in januari, had ik wel heel erg last van vermoeidheid bij het trappen lopen en ook weer flink pijn op de borst. In Nederland naar de huisarts gegaan en door verwezen naar een cardioloog in een soort van privékliniek. Allerlei testen gehad incl. een inspanningsonderzoek. Conclusie is dat m’n hart in orde is maar de bloeddruk te hoog. Dus een flink pak medicijnen (bloeddrukverlagers) meegekregen. De geplande terugvlucht eind januari heb ik hierdoor moeten laten vervallen en ben uiteindelijk 2 maanden in Breda gebleven. Half februari ben ik teruggevlogen naar Mallorca. Maar ik voel me in Palma nog steeds zeer vermoeid en heb soms al moeite met een kleine wandeling. Ik wijt dat aan de bijwerkingen van de bloeddrukverlagers. Heb totaal geen fut en alles doet zeer. Met deze conditie kan ik absoluut niet verder. Vanuit Palma de huisarts in Breda gebeld en hij adviseert in Palma een cardioloog te zoeken. Ik heb me gemeld bij de alarmcentrale van de verzekering en via de ANWB-alarmcentrale (die deze taken voor de verzekering waarneemt) een akkoord gekregen om een ziekenhuis (Clinica Rotger) op redelijke afstand van de boot te bezoeken. In het ziekenhuis een afspraak gemaakt, meteen vooraf betalen voor een consult, als een soort borg. In het eerste bezoek wordt wederom m’n hart onderzocht, functioneert prima, wel wat te hoge bloeddruk. 2 weken later, 24 uur lang een bloeddrukmeter om en weer een consult, conclusie bloeddruk en hart “perfecto”. Nu is het wachten op een inspanningstest. Ondertussen nog een weekje naar Nederland geweest omdat m’n moeder (90) d’r heup heeft gebroken en een nieuwe heeft gekregen. Inmiddels ontdek ik dat een oude kwaal, ijzergebrek, mogelijk ook een oorzaak is van de vermoeidheid, en dat in combinatie met de bijwerkingen van de bloeddrukverlagende medicijnen… Dus ook maar gestart met het slikken van extra staaltabletten. Warempel, de conditie gaat flink vooruit. Ik kan inmiddels flinke wandelingen maken, ook heuvel op. Dus nu is het afwachten hoe de inspanningstest verloopt. Voor mijn gevoel ben ik nu redelijk op orde en kan in een strak tempo naar de op een heuvel gelegen Belver (oud fort uit de 14e eeuw) in Palma lopen.

Uitzicht vanaf het Belver op de baai van Palma

Ik overweeg om de inspanningstest te laten schieten, maar zo kort voor het onderzoek lijkt me dat niet netjes en misschien toch goed dit te ondergaan. De test lijkt veel zwaarder dan in Breda, ik kan nog maar net de laatste stappen op de loopband te zetten. Ik krijg meteen daarna de uitslag en die viel niet mee. Er zitten vermoedelijk vernauwingen in de kransslagaders. Een katheterisatie is noodzakelijk. Ik mopper wat en vertel dat ik verder wil met m’n boot en dat ik niet veel tijd heb. Ik kan een paar dagen later op maandag al worden geopereerd. Dat is even schrikken, zondagavond melden en maandagmorgen operatie. Ik lig inmiddels ook overhoop met m’n verzekering over de door mij reeds betaalde onderzoeken (inmiddels ruim € 2000,-). De verzekering en de alarmcentrale zijn 2 verschillende organen die behoorlijk langs elkaar heen werken. Uiteindelijk na weer een aantal telefoontjes neemt de alarmcentrale de zaak over en na ontvangst van het medisch rapport ligt er een paar uur later op vrijdagmiddag een akkoord voor de operatie. Dat is in ieder geval vlot geregeld. Zaterdagmorgen vroeg, ik lig nog te kooi, hoor ik een hoop gerommel op de boot. Ik denk een marinero die de boot wil verleggen of zoiets, dus vlug naar buiten om poolshoogte te nemen. Staat daar tot mijn zeer grote verrassing Monique op de boot. Wat een geweldige vriendin! Ze had er geen goed gevoel bij, dat ik alleen in Palma in een vreemd ziekenhuis lag voor de operatie. Ze heeft vrijdagnacht in allerijl een vlucht vanuit Amsterdam geboekt en is zonder te slapen naar Palma gevlogen. Ik ben superblij en emotioneel met deze mentale (en fysieke) ondersteuning. Enfin, maandag zijn er 5 stents geplaatst in het zeer luxueuze Clinica Rotger. Dinsdag mag ik weer naar de boot.

Het ziekenhuis lijkt wel een hotel (foto Monique)

de badkamer, zou ik thuis ook wel willen (foto Monique)

De cardioloog spreekt nog uitgebreid met ons. Hij is ook zeiler en ligt met z’n boot in dezelfde haven. Hij vindt het de komende 2 jaar onverantwoord om lange trips alleen te maken. De haven in Palma moeten we verlaten i.v.m. een regatta. Monique en ik besluiten om de boot dan maar terug te varen naar Valencia. Een leuke stad voor langer verblijf en met een grote haven waar bijna altijd plaats is. Bovendien is een ligplaats goedkoper dan op de Balearen én het vliegveld is met de metro eenvoudig te bereiken. Dinsdagavond 30 april, vertrekt Monique weer naar huis en ga ik revalideren. Na een paar dagen kan ik alweer goed lopen en voel ik me een stuk beter. Geen pijn op m’n borst meer. Op 7 mei haal ik Monique alweer op van het vliegveld. We hebben anderhalve week tijd om de boot samen in Valencia te krijgen. Maar daarover later meer….

De Aja overwintert nu zo’n 5 maanden in Palma, dat is langer dan ik gepland had. Maar doorvaren had betekend dat ik in Sardinië, vanwege het einde van het zomerseizoen, veel dichtgetimmerde dorpjes enz. zou zijn tegengekomen. Palma is een flinke levendige stad en er is genoeg te doen, dus maar vroeg de overwintering ingezet. Het geeft me ook de tijd om weer eens naar Breda te gaan.

De Aja in Palma

Ik wil voorkomen dat ik er nog verder vervet door al het lekkere eten en de alcoholische versnaperingen. Ik heb me voorgenomen om in ieder geval elke dag minimaal een uur te wandelen, natuurlijk om fit te blijven en wat van de stad te zien, maar ook om onder de mensen te zijn. Onderweg een café con leche, soms met wat lekkers (tsja….). Verder probeer ik enkele vaste eet- en drinkadresjes te zoeken om mensen wat beter te leren kennen. Ik had al vrij snel de Cornerbar gevonden. Een Engelse kroeg waar veel zeilers/yachties vanuit de hele wereld komen, maar ook mensen die op de vele grote jachtwerven werken. Je hebt er eigenlijk altijd wel een praatje. Ik kijk er wel eens naar een voetbalwedstrijd als er een Nederlands team speelt. Verder eet ik regelmatig in de Bar Dia, een ongedwongen Spaanse tapastent, altijd gezellig en je kunt er als eenling aan de bar eten. Dat voelt wat minder eenzaam. Voor het nachtwerk, ga ik wel eens naar uitstekende optredens in de, alweer, Engelse bar The Shamrock. Helaas begint de livemuziek pas na 00.30 uur, en dat is meestal wel wat laat voor mij.
En klussen aan boord natuurlijk. Vergeleken met een huis heb ik het idee dat je met een boot permanent bezig bent. Nu ik wat langer in Palma blijf, wil ik nog wat klusjes aanpakken, sommige dienen zich vanzelf aan….

Boiler.
Ik heb een vrij oude boiler aan boord. Die zat er al in toen ik de boot kocht in 2009. Omdat ik niet douche aan boord (alleen in de zomer op het achterdek), gebruik ik warm water alleen voor het afwassen. Makkelijker is het om bv een elektrische waterkoker aan te schaffen. Maar goed, hij zat er dus al in en bij het vervangen van de motor zijn ook de warmwaterslangen van de koeling van de Volvo motor aangesloten op de boiler. Dat werkt heel goed. Maar in Palma, kwam er op een dag geen warm water meer. In eerste instantie dacht ik dat dan de hele boiler zou moeten worden vervangen. Dat leek me nogal een klus en de nieuwe generatie boilers zien er heel anders uit. Gaat dat passen e.d.?

De boiler

Ik heb het frontje van de boiler afgeschroefd en zag daar een summier plaatje met de gegevens. Het merk is Quick uit Italië en het verwarmingselement is 1200 watt. Op internet nagezocht en er zijn onderdelen beschikbaar. Wat kapot kan zijn is in principe de thermostaat en het verwarmingselement. In de winkel hier aan de haven denkt de verkoper dat waarschijnlijk alleen de thermostaat kapot is. Dus die dan maar demonteren. Maar om die eruit te krijgen zit er het e.e.a. in de weg, o.a. de afvoer van de gootsteen en het achterschot van het keukenblokje. Dus afvoerslang demonteren (eerst afsluiter dicht!) en een flink gat boren in het achterwandje, waar de thermostaat doorheen past. Dat is op zich ook wel goed omdat hierlangs ook wat koele lucht uit de bilge in het kastje kan komen waar de compressor van de koelkast staat. Gelukkig heb ik grote gatenboren meegenomen. Ik lig op mijn zij op de vloer van de boot en op een gegeven moment hoor ik een knak in mijn ribben. Later besefte ik me, dat ik toen een rib heb gebroken. Enfin, na veel moeite en het telkens vast slaan van de gatenboor, zit er een gat in het achterwandje. De thermostaat kan uit de boiler worden getrokken en een nieuwe gehaald. Opnieuw aangesloten, maar geen warm water. De aansluiting doorgemeten, geen spanning. Zou dat het zijn? Met dat proberen maak ik per ongeluk nog een paar keer kortsluiting. Ook krijg ik nog een flinke schok, maar dat is goed voor je hart, heb ik wel eens gehoord. De aardlekschakelaar op de omvormer werkt dus ook. Op de kant moet ik de automatische zekering ook weer inschakelen. Uiteindelijk blijkt de schakelaar om de boiler aan te zetten niet goed te werken. Dat is nu ook verholpen. Maar het water wordt niet warm. Het verwarmingselement moet er ook uit….dus eerst water aftappen.

Thermostaat en verwarmingselement

Om het verwarmingselement los te draaien heb ik een sleutel van ca 5,5 cm nodig en het liefst een goede om straks ook de nieuwe zonder al te veel beschadigingen vast te draaien. Die heb ik niet aan boord, dus maar zo’n sleutel gekocht voor ca € 50. Nu zag ik in een andere zaak dat er allerlei rubbertjes zaten bij een origineel vervangingspakket van Quick. Dus ik terug naar de winkel om te gaan ruilen. Helaas had ik de aankoop bon niet meer…, vergeten mee te nemen de vorige keer. De verkoper gaf aan de schroefdraad met teflon af te dichten. Maar gaf me ook een paar rubberringen mee. Enfin zonder teflon maar met rubberring de boel weer aangesloten. Geen lekkage en ja, er komt warm water. Ik heb een wat lichter verwarmingselement gekocht van 800 watt (i.p.v. 1200W). Dus het duurt nu wat langer voordat het water warm is. Na een paar dagen hoor ik de drinkwaterpomp telkens aanslaan, gelukkig was ik aan boord. Blijkt dat door het hete water de rubberring uitgezet is, het water spuit met een grote kracht uit de aansluiting van het verwarmingselement. Dus snel alle kranen open om zoveel mogelijk water af te voeren. Uit de bilge kon ik ook nog 10 emmers water halen. Balen. Nu is de aansluiting op de boiler dicht (nog steeds!). Er blijkt nog wel een lekje in de warmwaterleiding te zitten. De slang is zwaar verouderd en al wat verteerd. Dat is de reden waarom er eigenlijk altijd wel wat water in de bilge stond. Nu maar besloten om deze slang ook te vervangen. Eerst met een gewone waterslang, maar die wordt erg zacht als het hete water er door heen loopt. Dus hiervoor een speciale warmwaterslang aangeschaft. Het is nu gefikst, maar een boiler aan boord hoeft voor mij niet meer zo nodig…

Grootschootoverloop (Traveller/kar)
Toen de tuigers vlak voor mijn vertrek uit Nederland bezig waren met het vervangen van de verstaging, merkten ze op dat er een wieltje van de kar van de grootschootoverloop (Lewmar) kapot was. Knap dat ze dat gezien hebben, waarschijnlijk op zoek naar extra klussen. Ik heb aan dat bedrijf om een alternatief gevraagd. Een nieuwe traveller voor de huidige rail is niet meer te koop. Het betekent dat de oude rail eraf moet en een hele nieuwe overloop er weer op. Dat is nogal wat hak en breekwerk. Die oude zomaar losdraaien gaat niet, de moeren zitten ingelamineerd tussen dek en plafond van de achterkooi. Het zou betekenen dat het plafond open moet om de nieuwe bouten en moeren los tee draaien en weer te bevestigen. De overloop zelf is nog prima, dus ik heb deze klus uitgesteld tot later, ook omdat ik al op korte termijn zou vertrekken. Onderweg geen problemen gehad met de overloop. Nu is er hier in Palma een zaak waar gebruikte bootspullen te koop worden aangeboden. (Mercanautic). Ze hebben op internet een site, en daar staat warempel eenzelfde nieuwe kar te koop aangeboden voor € 75, een flink bedrag maar voor wie hier naar zoekt een mooi prijsje. Voor mij een buitenkans. Dus ik meteen aan de wandel (bijna een uur) naar deze winkel. En ja hoor, het ligt er, ongelooflijk. Ik dat ding gepakt met het idee het nooit meer los te laten.

De versleten wieltjes aan de onderzijde van de traveller

Aan boord de oude kar gedemonteerd, waarbij meteen een hoop lagers door de kuip rollen. De wieltjes waren bijna geheel versleten en vergaan. Hoog tijd dus. Nieuwe lijnen in de kar geperst en de Aja heeft weer een min of meer nieuwe traveller. Soms zit het allemaal erg mee….

…de nieuwe

Anker
Ik ben (helaas) niet zo’n ankeraar. Maar het zal er toch een keer van moeten komen verwacht ik, als ik later richting Griekenland ga. Ik las eens in een verhaal dat je je anker eigenlijk een maat zwaarder moet kopen dan wordt geadviseerd. Mijn anker is een Rocna van 15kg, dat is volgens de voorschriften voldoende. Onderweg kom ik echter veel gelijkwaardige boten tegen met een anker van 20kg. Dat zit me dus niet echt lekker. Eind november kwam er een verwaarloosde oude Spaanse zeilboot naast me liggen. Ik raak aan de praat met de kersverse eigenaar en hij vraagt of mijn anker goed bevalt. Ik vertel hem in het kort over mijn zeer beperkte ervaringen. Vertel hem ook dat ik eigenlijk een maatje zwaarder wil. Hij geeft aan wellicht mijn anker te willen kopen. Ik besef dat dit een uitgelezen mogelijkheid is om van dit anker af te komen, want waar laat je dit anker als je een nieuwe koopt. Ik heb nog 2 reserve ankers aan boord (een Fortress en het oude CQR) en dat lijkt me vooralsnog voldoende. Dus wat onderhandeld met m’n inmiddels vertrokken buurman. En een nieuwe Rocna 20kg aangeschaft. Maar ja, dan past de oude draaibare verbindingsschakel niet meer, dus wat andere versies geprobeerd en uiteindelijk een goede schakel gevonden die op het anker past en de 8mm ketting. Onlangs sprak ik een Ier die van ankeren zijn hobby heeft gemaakt en zichzelf zeer ervaren noemt (hij laat z’n boot gerust 3 weken achter op een ankerplek) en hij had ongeveer dezelfde samenstelling. Dus dat geeft me veel vertrouwen om het anker in de toekomst weer eens uit te gooien.

nieuw anker

Al klussend, wandelend en genietend van de stad, woon ik nu een tijdje in Palma. Het bevalt me uitstekend, maar stilletjes aan, begint het weer te kriebelen om de steven weer oostwaarts te wenden.

Ik wil nog wel even blijven in Puerto de Andraitx. Het is een mooi plekje, in een prachtige beschutte baai, en het is heerlijk zonnig. De toiletvoorzieningen zijn weliswaar armoedig en openbaar, maar het plaatsje heeft wel wat. Het is er druk met toeristen, ze zijn ingetogen en gemiddeld al wat ouder. Met de bus ben je in 5 kwartier in Palma. Bovendien lokt het gezellige eettentje (waarvan ik de naam niet meer weet) met het gezellige terrasje, de patatas bravas en de goede muziek.

…biertje erbij, wie doet je wat. Puerto de Andraitx

De liggelden zijn, zoals in alle Ports IB havens heel redelijk. Maar blijven liggen kan niet zomaar. Boten die van elders komen en reserveren hebben voorrang. Dus de marineros houden altijd een slag om de arm. Per dag wordt bekeken of je kunt blijven. Ik vind dat eigenlijk geen prettige situatie, …elke morgen maar hopen op een positief antwoord. De marineros hinten er telkens op dat ik eens zou moeten vertrekken. Dat ben ik uiteindelijk beu. In Palma is nog steeds geen plek, dus ik kies ervoor om vrijdag 19 oktober naar L(S)a Rapita te varen. Weer een prachtige tocht langs de baai van Palma, ca.30 Nm. Het is druk op het water, veel zeilboten, waarschijnlijk de regatta, die ervoor zorgt dat de haven van Palma vol is. Begin van de middag komt er stevige bewolking met onweer opzetten, en vaar ik een tijdje in de plenzende regen. Het lijkt of de bewolking blijft hangen boven het eilandje Cabrera. Om een uur of drie, als de regen weer over is, en de lucht is opgeklaard, lig ik voor de ingang van de marina van Rapita. Ik roep op via de marifoon… geen antwoord. Na een paar keer proberen, komt er een reactie. Ik mag echter de haven nog niet invaren. Ik moet het over een uur opnieuw proberen. Het is gelukkig inmiddels redelijk weer en de wind is wat ingezakt. Dus dan maar een uurtje rondjes draaien op zee. Siësta zeker? Uiteindelijk na 5 kwartier ronddobberen mag ik naar binnen. Er wordt gevraagd hoe lang ik wil blijven. Ik wil in La Rapita wachten tot na het weekend, omdat er mogelijk dan een plek is in Palma. Ik geef aan voor 3 dagen. Ik krijg een plekje achterin de marina, gelukkig. Daar is weinig swell. De meeste bezoekende boten moeten in de haveningang gaan liggen en daar kan een vervelende deining staan, alleen al door de langsvarende boten. De marinero helpt met aanleggen. Ik drink eerst een biertje met het gebruikelijke oorlam.

In de haven van L(S)a Rapita

Na een uurtje ga ik inchecken. In een zeer armoedig kantoortje klopt een gehaaste marinero al mijn gegevens in een iPad en maakt foto’s van mijn documenten. Dat is nergens in Spanje zo snel gedaan. Dan afrekenen…dat is ff schrikken, ruim € 60 per nacht. Nog nergens zo duur overnacht. Het haventje zelf stelt niet veel voor. De toiletgebouwen zijn nieuw en zeer keurig, dat moet gezegd worden. Maar het plaatsje is een uitgestorven en een lelijke bedoeling. Kaarsrechte straten, eenzaam en verlaten. Desolaat zoals in het voormalige Oostblok. Nu die 3 dagen nog door zien te komen…dat wordt veel lezen en uitslapen. Ik ga elke avond in hetzelfde tentje eten, goed en goedkoop, een soort van veredelde cafetaria. Er zijn telkens dezelfde toeristen (voor zover aanwezig). Dit is blijkbaar het enige beetje vertier in dit dorpje. Ondertussen heb ik nog per email contact met da haven van Palma. Mijn mails worden telkens vriendelijk beantwoord en ja hoor, na het weekend kan ik komen. Pfff, ik voel me een gelukkig mens. Weg uit dit saaie dorpje en op naar de grote stad met de prachtige marina van Real Club Nautico de Palma (RCNP), gelegen tegen het stadscentrum. Het is nog even lastig om weg te varen uit de haven. De wind staat een beetje vervelend, precies op het hek (achterkant) van de Aja. Het eerste de lijnen aan de boeg losmaken is geen probleem, maar daarna achter, de Aja zal meteen weer tegen de steiger worden geduwd. Dat moet dus snel gebeuren en oppassen dat de mooringlijn niet in de schroef komt. De lijn moet dus snel los en de motor meteen in de achteruit. Een goede voorbereiding is het halve werk, zeker voor een solozeiler. Het gaat goed en ik ben trots op mezelf. Naarmate ik langer weg ben, gaan de manoeuvres steeds beter. “Practice makes perfect”. Het is prachtig zeilweer en ik kan bijna de hele reis zeilen. In de baai van Palma moet ik wat van koers veranderen en dan komt de wind pal tegen. Ik heb geen zin om op te kruisen, dus haal ik de zeilen binnen en start de motor. Wat een gigantische haven is Palma. Er liggen een stuk of drie cruiseschepen en dan nog wat ferry’s, maar vooral heel veel grote jachten. Dankzij de plotter, waarop ik de route van tevoren heb ingevoerd, kan ik de ingang vinden. Via de marifoon hoor ik regelmatig andere schepen een van de marinas oproepen voor een ligplaats. Maar helaas voor hen, die worden allen afgewimpeld. Ik ben blij dat ik gereserveerd heb. Bij het invaren van de haven staat bij de dieselsteiger een marinero klaar die in zijn RIB springt en me naar een mooie plek in de haven begeleid. Het is een beetje een uithoek, bij het hoofdgebouw met allerlei sport/recreatievoorzieningen, maar ook dicht bij de stad. Het havenkantoor om in te checken is zeker een kwartier lopen. Ik word er vriendelijk geholpen. Als ik wil kan ik zeker tot maart blijven. Dat neem ik in overweging….
Het weer op Mallorca verslechtert in rap tempo en aan noordoostzijde van het Middellandse zeegebied worden overstromingen en ontbossingen gemeld. Op Mallorca zijn 10 slachtoffers te betreuren. Mijn plan was mogelijk nog voor de winter door te varen naar Sardinië. Maar ik krijg allerlei signalen dat Sardinië na november is uitgestorven en dat veel gebouwen zijn dicht getimmerd. Mede door de slechte en onrustige weersomstandigheden besluit ik om in Palma te blijven en te genieten van deze mooie stad. Overwinteren op Mallorca dus. Dat geeft me ook mooi de gelegenheid om in de kerst/nieuwjaar periode een maandje naar Nederland te gaan. Op een half uurtje van de stad ligt het vliegveld en de kosten van het vliegen zijn in deze periode zeer beperkt. Ik lig in de haven van Palma de Mallorca, op een (voor mij) mooie plek, vlakbij het centrum. Je loopt langs de jachtwerf of via het statige hoofdgebouw van de koninklijke club in vijf minuten naar de oude stad. De jonge wedstrijdzeilers hebben hier vlakbij hun bootjes op de kant liggen. Regelmatig is er een regatta of er wordt getraind en dat levert een gezellige drukte op. Maar dat betekent ook dat mijn boot regelmatig naar een andere plek moet omdat op die locatie een inlaatplaats moet komen voor de bootjes. Daar was ik al voor gewaarschuwd. De mail om te verleggen die ik kreeg van de haven had de titel AJA movement. Dat vond ik mooi gevonden. Immers de Aja is van de beweging, het verplaatsen, maar voor mij ook een “beweging” in een andere zin, een soort lifestyle. Die Aja movement is een mooie titel voor dit deel van m’n verslag. Inmiddels lig ik een paar plekken verder en is de movement veranderd in een soort “tijdelijk permanente” ruststand.