Het is inmiddels lang geleden dat ik iets van me heb laten horen. Er was, behalve medische aspecten, weinig te melden ten aanzien van mijn reis. Dat inspireerde me niet om aan dit verslag te werken. Mijn fysieke situatie is nu stabiel en er zijn wat aanleidingen om toch weer eens wat verder te gaan kijken. Met dit overzicht wil ik de lezer op de hoogte brengen van wat zoals is gebeurd rondom mijn reis.

In de periode februari/maart 2020 heb ik enkele katheterisaties en uiteindelijk een open hart operatie ondergaan. Het herstel verliep niet helemaal goed als gevolg van ijzergebrek. Na een bezoek aan de eerste hulp van het ziekenhuis en diverse infusen knap ik langzaam op. Intussen nestelt het coronavirus zich stevig in onze samenleving. Na een lange tijd van revalideren vertrek ik half juli 2020 weer naar de boot. Voor de reis zijn coronatesten nodig en die worden uitgebreid doorgenomen op het vliegveld in Valencia. Ik blijf in deze periode een beetje hangen aan boord en geniet van het mooie Valencia. Ik doe wat kleine klusjes en vervang olie en filters van de motor. Begin augustus komt Monique voor een weekje langs. We willen nog een stukje gaan varen. De motor draait heel slecht, bonkt bij een beetje gas geven. We gaan maar weer terug naar de haven in Valencia. Nadat Monique weer terug naar Nederland is, komt een monteur van Volvo Penta aan boord om naar de motor te kijken, we varen een paar rondjes in de haven. De monteur ziet eigenlijk geen problemen met de motor. We varen terug in de box en het hulpje van de mecanicien springt over boord om de schroef te bekijken. Die blijkt helemaal aangegroeid met schelpen. De schroef is daardoor uit balans. Die moet worden schoongemaakt. Omdat door corona het nauwelijks mogelijk is je te verplaatsen en we dus ook niet kunnen uitvaren laat ik het maar even zo….

Van half oktober blijf ik weer een maand in Valencia. Het wordt echt m’n 2^e huis. Bezoek regelmatig de kroeg van Vincent, een Bredanaar die er onlangs een kroeg gestart is. Een leuke flinke wandeling en ook leuk om te zien hoe hij vanuit het niets een gezellige kroeg aan het opbouwen is.

2021

Nog steeds corona. Dat betekent testen en met een speciaal formulier naar Spanje. Eind mei ga ik weer naar Valencia. Het is erg lang geleden dat ik op de Aja ben geweest en het is altijd weer spannend wat je dan aantreft. Ik blijf maar 1,5 week. I.v.m. de terugreis moet ik me weer laten testen dit keer in een ziekenhuis in Valencia. Het maakt het allemaal wel spannend want dit moet je toch allemaal maar uitzoeken, afspraak maken e.d. Thuis is het weer intensief met m’n moeder, allerlei bezoeken aan het ziekenhuis en bezoekjes van de dokter. M’n ma gaat toch wel zienderogen achteruit, letterlijk want haar ogen zijn ook niet best, ondanks dat regelmatig een oogprik wordt gehaald in het ziekenhuis.

De Aja ligt in Valencia op een erg onrustige plek, Bij een noordenwind komt er een enorme deining vanuit zee de haven binnen lopen. Dat heeft in juli al geresulteerd in een gebroken verhaalklamp aan de boeg zijde. In de watersportwinkel hebben ze klampen die redelijk goed passen en ook passen bij de stijl van de boot. Ik koop er maar een extra, want je weet maar nooit. We spreken regelmatig met een Amerikaanse vriendin (inmiddels) af om wat te drinken of om ergens wat te eten. Rhea is een wijnkenner en bij het eten wordt de wijnkaart altijd zeer obsessief bestudeerd. Op een dag gaan we op haar verzoek eten bij restaurant Cienfuegos in de wijk Cabanyal, vlakbij de haven. Er wordt weer stevig gestudeerd op de wijnkaart, het wordt uiteindelijk, bijna zoals altijd een Verdejo (Rueda!). De vrouwelijke ober laat Rhea van de wijn proeven. Rhea keurt de wijn af….is niet goed. Monique en ik proeven ook maar wij durven er niets van te zeggen, toch te weinig kennis van zaken. De eigenaar van het restaurant wordt erbij geroepen en proeft ook van de wijn. Hij is sommelier en weet waar hij over praat, althans dat zegt ie. Volgens deze Portugees is er niets mis met de wijn. Rhea bestelt doodleuk nog een zelfde fles wijn. Ook deze wordt gekeurd. Daar is niks mis mee! Wij proeven ook, en ja, deze is een stuk beter. De Portugese eigenaar komt er weer bij en geeft toe dat deze fles beter smaakt en de eerste fles kurk heeft….Rhea is gestegen in onze achting.

Thuis ga ik aan de slag met het schilderen van de topgevel van mijn huis. Om goed en veilig te kunnen werken laat ik een stevige steiger plaatsen. Met een weekje is de voorkant van m’n huis weer netjes.

Eind augustus vertrek ik weer naar Valencia. Bedoeling is om de boot op de kant te zetten en het onderwaterschip op nieuw in de antifouling te laten zetten. Dat gebeurt weer in Pobla, zo’n 50 mijl ten noorden van Valencia. Altijd een leuk tochtje. Omdat de schroef erg aangegroeid is, komt een duiker om alleen de schroef schoon te maken. Dat scheelt al een stuk met de snelheid.

Eind september komt Monique ook naar Valencia (om o.a. mijn verjaardag te vieren). We gaan ook nog een stukje varen richting het noorden (Burriana (goedkope haven!), Peniscola, Las Fuentes, Vinaros en San Carles de la Rapita. Leuk om weer eens nieuwe havens te verkennen. Half oktober zijn we weer terug in Breda en gaan we verder met mantelzorgen. In november laat  ik de Webasto kachel een grote beurt geven. De kachel zit inmiddels zo’n 11 jaar in de boot en na minimaal 10 jaar moet er een grote beurt plaats vinden. Het toeval wil dat het servicebedrijf aan de haven net een nieuw bord in de etalage heeft hangen dat ze Webasto kachels kunnen onderhouden/repareren. Dat komt goed uit. Dit bedrijf, Electrosum Naval heeft al meerdere klussen gedaan aan boord. Ik ben erg tevreden over dat bedrijf. Wel jammer is dat er niet heel goed Engels wordt gesproken, maar met goede wil en een vertaalapp komt alles goed.

Eind februari 2022 ga ik weer naar Valencia. Het weer is zeer onbestendig. De Fallas (soort carnaval) verregent voor een groot deel. Het is dermate onstuimig en de boot ligt zo enorm te deinen, dat ik besluit naar een hotel te gaan. Het is nauwelijks mogelijk om aan boord te komen. Tijdens de eerste nacht blijken enkele lijnen van de boot te zijn gebroken. Marinero’s hebben `s nachts zo goed als mogelijk de lijnen opnieuw verbonden aan  de boot en de steiger. Er is die nacht flinke schade ontstaan. De preekstoel op de boeg van de boot heeft een paal waarmee de steiger vast zit geramd. De preekstoel is helemaal vervormd. De buizen zitten nog wel goed in het dek, dus daar is geen schade. Maar er zal een nieuwe preekstoel gemaakt moeten worden. Ik had inmiddels contact met een werf in het zuiden van Valencia (Varadero Valencia) om wat klussen te doen, o.a. het vervangen van een aantal afsluiters (de afsluiter van de toilet begon iets te lekken). Omdat de boot dan toch op de kant moet, kan er ook meteen weer antifouling aangebracht worden. Ik benader ze ook om een nieuwe preekstoel te laten maken. Monique komt ook naar Valencia, helaas samen naar een hotel, het is nog steeds niet mogelijk om vanaf de steiger aan boord te komen. We beleven een verwaaide, verregende en beperkte Fallas. Jammer voor de locals die veel werk steken in de enorme carnavaleske poppen en vuurwerkshows.

Half maart ben ik weer terug bij de boot. De Aja moet op de kant en ik verkas naar de zuidkant van Valencia, naar de haven Valencia Mar. Deze haven ligt aan een industrieterrein en redelijk ver van de stad Valencia. Er gaat een bus naar de stad, maar fietsen gaat ook goed. Ik ben blij dat we kunnen verkassen naar een meer beschutte haven. Terwijl de boot op de kant staat kan ik hier aan boord blijven. Het is allemaal een beetje provisorisch, maar goed te doen. De werf heeft een Nederlandse contactpersoon en dat maakt het allemaal wel heel makkelijk converseren. We worden goed geholpen, maar de prijs is er ook naar. Er worden keurig offertes gemaakt van te voren en afwijkingen worden uitgebreid doorgenomen. We komen er achter na overleg met een engineer dat het schroefaslager wat speling heeft. De werf adviseert om binnen 1-2 jaar deze te vervangen. Ik doe nog een poging om deze klus meteen op te pakken, maar ze hebben geen tijd. Aandachtspunt voor later…

Nadat alle werkzaamheden zijn verricht en de Aja een nieuwe preekstoel heeft, heb ik het inmiddels wel gezien in Valencia. Ik wil weer vertrekken, bestemming nu is wederom Mallorca. Via Denia vaar ik naar Ibiza (San Antoni), een flinke tocht.  Deze plaats is de basis voor veel feestende Engelsen. Je blijft je verwonderen over de Engelsen die er ruimhartig alcohol drinken en de wijze waarop ze zich uitdossen of eigenlijk nauwelijks. Na een paar dagen heb  ik genoeg gezien en vertrek naar Port ‘d Andratx, (aan de zuidwest zijde van Mallorca) een van onze lievelingsplekken op deze reis. Monique komt hier ook weer aan boord. We varen via Port Sóller, Port Pollenca, Alcudia nog naar Porto Cristo. Een relaxte tocht, we blijven in elke haven een paar dagen en genieten van de gastvrijheid van de organisatie PortsIB. Dit is een soort overheidsorganisatie die zorgt voor betaalbare ligplaatsen met een redelijk comfort (sanitair en ligplaatsen). Je moet van te voren reserveren en betalen. Je  mag per haven maximaal 3-5 dagen blijven. In Porto Cristo krijgen we bij het wegvaren een lijn in de schroef, we liggen helemaal vast midden in het vaarwater van de haven. De marinero’s proberen ons te helpen. Maar we komen niet los. Een buurman in de haven biedt aan te duiken. Deze aardige man trekt zijn duikpak aan en probeert de lijn van de schroef te halen. Het lukt niet, hij moet de mooringkabel kapot snijden. Hij verliest hierbij zijn duikmes. We komen los en meren nog even aan om de schade met de marinero’s te bespreken. Zowel de haven als de buurman wil geen geld hebben. We staan er op om de duiker te betalen, hij is immers ook zijn duikmes kwijt… Onder protest neemt hij het geld aan. Wij zijn hem zeer dankbaar. Onderweg terug naar Alcudia (waar we voorlopig blijven liggen) zien we dat er water onder in de boot staat. We schrikken ons een hoedje, hebben we een lek? Misschien ontstaan door de lijn in de schroef? Gelukkig blijkt het zoetwater te zijn. De aansluiting van de watertanks blijkt door de deining te zijn losgeschoten. Met een elektrische 12V pompje kunnen we onderweg het meeste water wegpompen. We krijgen een fijne plek in de haven van Alcudia, hier blijft de Aja nog even liggen. Eind juni gaan we weer naar huis om de drukte en hitte te ontlopen.

Begin september 2022 vertrek ik weer naar Mallorca. Het is toch altijd spannend om naar een paar maanden weer aan boord te zijn, je weet maar niet wat er kan gebeuren tijdens je afwezigheid. Half september komt Monique en we hebben een luie vakantie. Het weer is niet denderend en we blijven in Alcudia hangen. We leren er aardige mensen kennen en hebben zo onze wandelingen (om in beweging te blijven). Nadat we in  november de boot winterklaar hebben gemaakt, wordt de noodzaak om weer in Breda te zijn steeds groter. De gezondheid van ma verslechterd verder. Eind november gaat ze naar een hospice in Etten Leur. Ze wordt daar liefdevol opgevangen en verzorgd door de medewerkers. Ma heeft door de pijnstillers eigenlijk niet echt in de gaten dat ze erg ziek is. 15 januari 2023 overlijdt ze op bijna 94 jarige leeftijd.  

Er is een hoop te regelen na het overlijden. Met carnaval ontvluchten we Breda en gaan we even naar de boot om te kijken of alles goed is. We besluiten om dit jaar in Alcudia te blijven, het bevalt ons er goed, en vooral de haven is heel veilig, weinig deining, afgesloten steigers en goed toezicht. Bovendien is de horeca in de omgeving best leuk. We pendelen zo nu en dan op en neer tussen Breda en Alcudia en we genieten er van de terrassen en eettentjes. Het leven is goed zo.

Half september gaan Monique en ik voor 3 weken naar Mallorca. We hebben ons voorgenomen weer eens te gaan varen. We besluiten (vanwege de wind) om tegen de klok in rond Mallorca te varen. De eerste tocht is naar port Sóller, na het ronden van de noordoost kaap komen er donkere wolken aanwaaien vanuit het zuidwesten. Dat belooft niet veel goeds, we varen van de kust af om zover mogelijk van lager wal te komen. Het begint steeds harder te waaien en stevig te regenen. De golven bouwen op en ik heb 2 handen nodig om te sturen tegen de snel opbouwende golven. Het reddingsvest hebben we niet aan, dat moet wel zo snel mogelijk, Monique duikt ze op uit de kajuit. Het lukt mij niet om het vest aan te doen. De wind trekt aan met vlagen tot 40 knopen over het dek. Dit is niet leuk meer. Stel dat de motor uitvalt…. Na een kwartiertje krijg ik last van zeeziekte, Monique neemt het roer over en ze manoeuvreert zeevast schuin tegen de golven door de ruige zee. Ik hang regelmatig over de reling om mijn maaginhoud aan de zee te offeren. Na zo’n 3 kwartier neemt de wind wat af, maar de golven blijven en dus ook de zeeziekte. Eind van de middag naderen we de inham in de rotsen: Port Sóller. Het is een prachtige baai die veel beschutting biedt. De misselijkheid is meteen over. We meren aan bij PortsIB. Hier blijven we een paar dagen. Daarna varen we naar ons geliefde Port d Andratx, dan naar Sa Rapita (saai), waar we vanwege harde wind langer moeten blijven dan we eigenlijk zouden willen. Na Porto Cristo (nu gelukkig geen lijn in de schroef) varen we naar de onlangs gerenoveerde haven  van Cala Rajada. Het is hier druk met charterboten. Overdag is de haven leeg en tegen de avond komt de ene na de andere huurboot de boel onveilig maken. Ach ja…half september zijn weer terug in Alcudia en genieten nog een paar dagen van het heerlijke weer.

Eind oktober ga ik weer voor 2 weken naar Alcudia. Het schroefaslager moet worden vervangen. Ik moet op zoek naar een bedrijf of iemand die deze klus kan klaren. Uiteindelijk kom ik uit bij ene Bert, een Nederlander die hier al jaren veel klussen aan boten doet. Bert is een aardige man die heel veel ervaring heeft. Na overleg met de haven spreken we af dat de boot eind februari de kant op gaat en dat Bert dan het lager vervangt…

Een lange winter zijn we niet aan boord. Dan is eind februari 2024 weer spannend hoe we de boot aantreffen. Alles is gelukkig prima in orde. We houden de wind in de gaten, want het lijkt er op dat precies op de dag dat de boot uit het water gaat, het heel hard gaat waaien. We leggen de boot al een dag eerder aan de kade bij de werf. Vanwege de wind wordt de boot een dag later dan gepland en op het eind van de middag uit het water getakeld. De boot wordt niet meer afgespoten want het is al laat. Ook de volgende dag niet i.v.m. Dia de Balearen, een feestdag, met aansluitend het weekend. Pas op maandag wordt het onderwaterschip schoongemaakt. Helaas vier dagen verloren. Ook Bert gaat aan de slag. Wij hebben een hotel geboekt omdat we geen zin hebben om op de werf aan boord te slapen. Het lukt Bert maar niet om de oude schroefaslager te verwijderen. Er is uiteindelijk nog maar één oplossing, de schroefas moet er uit. Daarvoor moet het motorblok worden opgetild. De schroefas kan er dan uit en is er ruimte om het oude lager er uit te zagen. Daarna is het vlot gepiept. Ondertussen poetst Monique de schroef schoon en poets en zet ik de romp in de was. Bert heeft iemand geregeld die er nieuwe antifouling opzet. Het werk duurt langer dan gedacht en na anderhalve week gaat de Aja weer te water. Met aanleggen in de box hebben we nog problemen met de ongunstige zijwind die ons dwars in de box legt. Met veel handen komt de boot op de goede positie. De Aja is klaar voor een nieuw avontuur en die komt er. Monique stopt met haar makelaarskantoor en gaat met “vervroegd” pensioen. We willen voor wat langere tijd, in plaats van een paar weken, met de boot op pad. In april a.s. gaat dat gebeuren. Monique neemt graag de rol van verslaggever over…..